Tartışmanın usül ve amacı üzerine

Öncelikle belirtmem gerekir ki varolan ya da kullanılandan ziyade, olması gerekene dair bir arayışın peşinde çaba sarf etmek; fayda yönünden artıya yazar. Olan zaten belli, onunla yakınıp zaman kaybetmektense; ne çözüm üretilebilir buna odaklanmak, verimlilik yönünden daha iyi olacaktir diye düşünüyorum.

Sanırım tanım ile başlamak gerekir. Tartışma; farklı ya da zıt bilgilerin birbiri ile çarpıştırılması ile ortaya çıkan sentez sayesinde, her iki taraftaki eksiklerin gözlemlenmesi ve meydana çıkan yeni fikirlerde bu eksiklerin bertarafının sağlanması için kullanılması gereken yöntem.

Usül yönünden dikkat edilmesi gerekenler ki usül, amaca hizmet edecektir zaten;

-Elde edilen verilerin belli bir sistem ile toplanmış olması.
-Konunun ilk ya da ana sorunun dışına çıkmadan ve soruya cevap bulunmadan dallanıp budaklanmasının önüne geçilmesi.
-Konunun kişiselleşmemesinin sağlanması.
-Tarafların; haklılık ya da haksızlık mevzusundan ziyade, bilginin geliştirilmesi için çaba sarf etmesi.

Şu an için aklıma gelenler bunlar. Yukarıdaki ifadelerde düzeltilmesi gereken yerler ve eklenmesi gerekli olanlar hakkında katkıda bulunulursa ortaya güzel bir seyler çıkar belki.

Atatürkçü Kız dedi:

Benim tartıştıklarımın hepsi tek bir bildiği şeyi savunuyor sadece, yeni bilgilere açık değil.

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

Bu ifadeniz; savunulan ne olursa olsun, pek de fark etmiyor. Aslında önemli olan, o andaki sahip olunan fikir değil de değişime karşı olan direnç ya da ögrenmeye veya farklılıklara karşı olan tavır. Başka bir nokta da kişinin kendi varlığını, fikirle ilişkilendirme şekli. Hâlbuki sahip olduğumuz fikirler, edindiğimiz bilgilerle alakalıdır.

Emile A239 dedi:

Üslup.

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

İletişimi koruyabilme ve anlatılmaya çalışılanı doğru ifade edebilme açısından gayet önemli bir etken. Yanlış üslup ile, anlatılmaya çalışılanın bir değeri kalmıyor. Bu arada, benim de pek çok kere düştuğüm hatadır.