Merhaba, hayırlı cumalar.
Ben son 4-5 yılımı özetle anlatmak istiyorum. Sizden ricam, sonuna kadar okur musunuz lütfen?
Geçenlerde üniversiteyle alakalı, "Üniversiteniz nasıl geçti?" diye bir paylaşım gördüm. Ben de kendi üniversite zamanımı anlatmak isterim.
Daha önceden de dediğim gibi 26 yaşındayım. 20 yaşıma kadar hayat dolu bir insandım. Üniversiteye geçtim, bizim 1. sınıf pandemi zamanına denk geldi. Bu arada hemşirelik bölümünden 2024 yılında mezun oldum.
Her neyse, yüz yüze eğitim açıldı ve 3 sene yüz yüze okudum. Konya Seydişehir'de okudum fakat 2. sınıfta benim psikolojik sıkıntılarım başladı ve hâlâ etkisinden çıkamıyorum. Nedenini şimdi anlatıyorum.
2. sınıfta odada 3 kişi kalıyorduk. Birisiyle ilk başlarda çok iyi anlaşıyordum ama sonra artık tavırları rahatsız edici olmaya başladı. Yani gece ses konusunda artık sinirlenmeye başladım ve onu uyardım. O da bana ters bir cevap verdi, bir şey demedim. Ertesi gün tekrar uyardım, sonra yine bir şeyler oldu. Bu sefer artık sesimi yükselttim, odaya güvenlik falan geldi.
Ben şunu da söyleyeyim, 20 yaşıma kadar hep anne babamla yaşamıştım. 20 yaşımdan sonra tanımadığım iki insanla aynı odada kalınca bu benim için sıkıntı olmaya başladı ama mecburen kaldım, ev tutmamıştım.
Her neyse, tartıştıktan sonra artık etkilenmeye ve mutsuz olmaya başladım. O da odasını değiştirdi. Aynı şekilde 3. sınıfta da 4. sınıfta da sorunlar yaşadım. O da odadaki öğrenci sayısı 6 kişiye yükseldiğinde oldu. Her sene bir kişiyle anlaşamadığım oldu fakat anlaştığım da oldu. Yani hakikaten iyi insanlarla da kaldım.
Topu topu bu üniversite hayatımda 15 farklı insanla aynı odada kaldım. Kimileriyle iki ay kaldım, kimileriyle bir sene boyunca kaldım, kimileriyle bir hafta kaldım. Yani bir sürü insan gelip geçti ama dediğim gibi iki buçuk senedir ben bunun etkisinden çıkamıyorum. Depresyondayım.
Size şöyle söyleyeyim, oturduğumuz evde benim odam çok büyük. Hiçbir komşu ses yapmıyor. Çarşıda oturmamıza rağmen hiçbir ses yok. Bu benim için büyük avantaj ama bazen durduk yere bu eski anılarım aklıma geliyor ve canım sıkılıyor. Gece yatamıyorum. Bundan nasıl kurtulurum? Bu birinci sorunum.
İkinci sorum olarak ise biraz empati yapıp kendinizi benim yerime koyarsanız neden böyle olduğumu anlarsınız.
Hemşirelik bölümünden mezun olmuştum. Düşünün ki staj için saat 06.00'da kalkacaksınız. Odadakilerle anlaşıyorsunuz ama yan odada ses yapıyorlar. Uyardığınız hâlde gece 3-4 gibi uykuya dalıyorsunuz. 2 saatlik uykuyla staja gidiyorsunuz ve bu daha hiçbir şey. Akşam 4'e kadar çalışıyorsunuz. Eğer staj yaptığınız yer de yoğunsa ve bir saat yol çekiyorsanız akşam bitkin bir şekilde odaya geri dönüyorsunuz.
Yani haftada bir ben bunu yaşıyordum. Sonra stajdan sonra iyi uyuyabiliyordum o yorgunlukla ama sürekli bu yaşadığım sıkıntı aklıma geliyor ve beni huzursuz ediyor. Yani anlatabildim mi demek istediğimi? Bundan nasıl kurtulurum?
Bu uykusuzluk ve yurt sorunları sürekli devam ettiği için ben iyice kendimi kötü hissettim ve depresyona girdim. İki buçuk senedir depresyondayım ve bir iki aydır spora başladım. O biraz iyi geliyor. Spordan sonra kendimi iyi hissediyorum.
Ama şunu da belirtmekte fayda var, ben ülkemi sevmemeye başladım. Yanlış anlamayın, benim normalde sevdiğim aktiviteler arasında spor yapmak, ağırlık kaldırmak falan vardı ama düşünün ki üniversitede haftada 5 gün ders var. Hafta sonu bir boş ama hafta sonunda sürekli grup ödevleriyle, staj ödevleriyle uğraşıyorsun. Sevdiğin bir şeyi yapmaya vaktin kalmıyor.
İnanın ki bakın, ben üniversiteyi yüksek ortalamayla bitirdim. Bunun sebebi de boş vakitlerimde yapacak bir şey olmadığı için sadece bilgisayarı açıp ders çalışmam, slayt okumam ve not çıkarmamdı. Çünkü boş vakitlerimde ders çalışa çalışa dolaylı yoldan notlarımı yükselttim.
Onun dışında yapacak bir şey yok ki. Yani haftanın 5 günü hep ders vardı. Spora gitsem akşam 5-6 olur, yurda dönsen çamaşırhane kapalı. Yeterli de değil, o kadar insanın içinde de oturamıyorsun. Yani ev gibi rahat olamıyorsun, anlatabildim mi?
Hiçbir imkân olmuyordu. Spora gidenler vardı ama ben yapamazdım. Çünkü dediğim gibi hem çamaşırın bitiyor hem çamaşırhane kapalı oluyor hem de terli terli duruyorsun.
Ama evde öyle değil ki. Direkt spordan geliyorsun, rahat rahat çamaşırları makineye atıyorsun. İstersen gece yarım saatte, kimse bir şey demiyor ama yurtta öyle bir imkân yoktu.
Ben zamanında sevdiğim işleri hiç yapamamıştım. Sadece hafta sonu, eğer boş olduğumda Konya'dayken yürüyüş yapıyordum, o kadar. Bu da beni çok kötü etkilemişti. Anlatabildim mi?
Hâlbuki lisedeyken öyle değildi. Yani hatırlıyorum, o zamanlar dersten gelirdim, spora giderdim, akşam yıkanırdım. Yani ben çok şükrediyorum annem babam hayatta diye.
Uzattım, kusura bakmayın. Şunu da eklemekte fayda var. Mesela 2. sınıftayken bir ay kış tatili oluyordu. Memleketime geliyordum, ilk hafta rahat ediyordum ama sonra döneceğim için üzülüyordum. Sürekli gün sayıyordum. Hatta tatilin bitmesine bir iki gün kala hiç yatamıyordum. Uykusuzlukla Konya'ya gidiyordum.
Çünkü o kadar sevmiyordum ki hatta ağladığım bile oluyordu. Erkeğim fakat ailemden ayrılacağım diye ağlıyordum. Çok iyi hatırlıyorum, 4 sene önce kış tatilinden sonra üniversiteye gideceğim diye bende büyük bir travma oluşuyordu. Ağlıyordum ve bunun etkisinden hâlâ çıkamıyorum.
Yıllar önceki şeyleri hâlâ hatırlıyorum ve canım sıkılıyor. Yani anlatabildim mi? O kadar sevmiyordum. Ailemden ayrılacağım diye üzülüyordum çünkü orada kendimi çok kötü hissediyordum.
Yani sürekli bu tip şeyler aklıma geliyor.
Ben son 4-5 yılımı özetle anlatmak istiyorum. Sizden ricam, sonuna kadar okur musunuz lütfen?
Geçenlerde üniversiteyle alakalı, "Üniversiteniz nasıl geçti?" diye bir paylaşım gördüm. Ben de kendi üniversite zamanımı anlatmak isterim.
Daha önceden de dediğim gibi 26 yaşındayım. 20 yaşıma kadar hayat dolu bir insandım. Üniversiteye geçtim, bizim 1. sınıf pandemi zamanına denk geldi. Bu arada hemşirelik bölümünden 2024 yılında mezun oldum.
Her neyse, yüz yüze eğitim açıldı ve 3 sene yüz yüze okudum. Konya Seydişehir'de okudum fakat 2. sınıfta benim psikolojik sıkıntılarım başladı ve hâlâ etkisinden çıkamıyorum. Nedenini şimdi anlatıyorum.
2. sınıfta odada 3 kişi kalıyorduk. Birisiyle ilk başlarda çok iyi anlaşıyordum ama sonra artık tavırları rahatsız edici olmaya başladı. Yani gece ses konusunda artık sinirlenmeye başladım ve onu uyardım. O da bana ters bir cevap verdi, bir şey demedim. Ertesi gün tekrar uyardım, sonra yine bir şeyler oldu. Bu sefer artık sesimi yükselttim, odaya güvenlik falan geldi.
Ben şunu da söyleyeyim, 20 yaşıma kadar hep anne babamla yaşamıştım. 20 yaşımdan sonra tanımadığım iki insanla aynı odada kalınca bu benim için sıkıntı olmaya başladı ama mecburen kaldım, ev tutmamıştım.
Her neyse, tartıştıktan sonra artık etkilenmeye ve mutsuz olmaya başladım. O da odasını değiştirdi. Aynı şekilde 3. sınıfta da 4. sınıfta da sorunlar yaşadım. O da odadaki öğrenci sayısı 6 kişiye yükseldiğinde oldu. Her sene bir kişiyle anlaşamadığım oldu fakat anlaştığım da oldu. Yani hakikaten iyi insanlarla da kaldım.
Topu topu bu üniversite hayatımda 15 farklı insanla aynı odada kaldım. Kimileriyle iki ay kaldım, kimileriyle bir sene boyunca kaldım, kimileriyle bir hafta kaldım. Yani bir sürü insan gelip geçti ama dediğim gibi iki buçuk senedir ben bunun etkisinden çıkamıyorum. Depresyondayım.
Size şöyle söyleyeyim, oturduğumuz evde benim odam çok büyük. Hiçbir komşu ses yapmıyor. Çarşıda oturmamıza rağmen hiçbir ses yok. Bu benim için büyük avantaj ama bazen durduk yere bu eski anılarım aklıma geliyor ve canım sıkılıyor. Gece yatamıyorum. Bundan nasıl kurtulurum? Bu birinci sorunum.
İkinci sorum olarak ise biraz empati yapıp kendinizi benim yerime koyarsanız neden böyle olduğumu anlarsınız.
Hemşirelik bölümünden mezun olmuştum. Düşünün ki staj için saat 06.00'da kalkacaksınız. Odadakilerle anlaşıyorsunuz ama yan odada ses yapıyorlar. Uyardığınız hâlde gece 3-4 gibi uykuya dalıyorsunuz. 2 saatlik uykuyla staja gidiyorsunuz ve bu daha hiçbir şey. Akşam 4'e kadar çalışıyorsunuz. Eğer staj yaptığınız yer de yoğunsa ve bir saat yol çekiyorsanız akşam bitkin bir şekilde odaya geri dönüyorsunuz.
Yani haftada bir ben bunu yaşıyordum. Sonra stajdan sonra iyi uyuyabiliyordum o yorgunlukla ama sürekli bu yaşadığım sıkıntı aklıma geliyor ve beni huzursuz ediyor. Yani anlatabildim mi demek istediğimi? Bundan nasıl kurtulurum?
Bu uykusuzluk ve yurt sorunları sürekli devam ettiği için ben iyice kendimi kötü hissettim ve depresyona girdim. İki buçuk senedir depresyondayım ve bir iki aydır spora başladım. O biraz iyi geliyor. Spordan sonra kendimi iyi hissediyorum.
Ama şunu da belirtmekte fayda var, ben ülkemi sevmemeye başladım. Yanlış anlamayın, benim normalde sevdiğim aktiviteler arasında spor yapmak, ağırlık kaldırmak falan vardı ama düşünün ki üniversitede haftada 5 gün ders var. Hafta sonu bir boş ama hafta sonunda sürekli grup ödevleriyle, staj ödevleriyle uğraşıyorsun. Sevdiğin bir şeyi yapmaya vaktin kalmıyor.
İnanın ki bakın, ben üniversiteyi yüksek ortalamayla bitirdim. Bunun sebebi de boş vakitlerimde yapacak bir şey olmadığı için sadece bilgisayarı açıp ders çalışmam, slayt okumam ve not çıkarmamdı. Çünkü boş vakitlerimde ders çalışa çalışa dolaylı yoldan notlarımı yükselttim.
Onun dışında yapacak bir şey yok ki. Yani haftanın 5 günü hep ders vardı. Spora gitsem akşam 5-6 olur, yurda dönsen çamaşırhane kapalı. Yeterli de değil, o kadar insanın içinde de oturamıyorsun. Yani ev gibi rahat olamıyorsun, anlatabildim mi?
Hiçbir imkân olmuyordu. Spora gidenler vardı ama ben yapamazdım. Çünkü dediğim gibi hem çamaşırın bitiyor hem çamaşırhane kapalı oluyor hem de terli terli duruyorsun.
Ama evde öyle değil ki. Direkt spordan geliyorsun, rahat rahat çamaşırları makineye atıyorsun. İstersen gece yarım saatte, kimse bir şey demiyor ama yurtta öyle bir imkân yoktu.
Ben zamanında sevdiğim işleri hiç yapamamıştım. Sadece hafta sonu, eğer boş olduğumda Konya'dayken yürüyüş yapıyordum, o kadar. Bu da beni çok kötü etkilemişti. Anlatabildim mi?
Hâlbuki lisedeyken öyle değildi. Yani hatırlıyorum, o zamanlar dersten gelirdim, spora giderdim, akşam yıkanırdım. Yani ben çok şükrediyorum annem babam hayatta diye.
Uzattım, kusura bakmayın. Şunu da eklemekte fayda var. Mesela 2. sınıftayken bir ay kış tatili oluyordu. Memleketime geliyordum, ilk hafta rahat ediyordum ama sonra döneceğim için üzülüyordum. Sürekli gün sayıyordum. Hatta tatilin bitmesine bir iki gün kala hiç yatamıyordum. Uykusuzlukla Konya'ya gidiyordum.
Çünkü o kadar sevmiyordum ki hatta ağladığım bile oluyordu. Erkeğim fakat ailemden ayrılacağım diye ağlıyordum. Çok iyi hatırlıyorum, 4 sene önce kış tatilinden sonra üniversiteye gideceğim diye bende büyük bir travma oluşuyordu. Ağlıyordum ve bunun etkisinden hâlâ çıkamıyorum.
Yıllar önceki şeyleri hâlâ hatırlıyorum ve canım sıkılıyor. Yani anlatabildim mi? O kadar sevmiyordum. Ailemden ayrılacağım diye üzülüyordum çünkü orada kendimi çok kötü hissediyordum.
Yani sürekli bu tip şeyler aklıma geliyor.
Son düzenleyen: Moderatör: