Keşke şu an bunları yazmıyor olsaydım ancak hissettiklerim ve gerçekler bu şekilde. Liseden beri akademisyen olup tarih alanında ülkemize bir şeyler kazandırmak isteyen birisiydim. Bunun için çokça okuma yapıp bir şeyler üretme gayretinde bulunuyordum. Ancak üniversiteye geldikten sonra sözel bilimlerde bir yere gelmek için birilerinin gururunu okşayıp onları yüceltmek gerekiyormuş, bunu anladım. Edirne'den çıkınca hiçbir üniversitenin tanımadığı kişiler kendilerinin fikirlerini okul sıralarında ders dinleyen insanlara ''yeni bir ekol'' olarak diretmekten başka bir şey yapmıyor. Öyle ki kendi danışman hocanız bile burada kadro asla açılmaz yüksek lisansa başka yerlere gidin demek zorunda kalıyor. Bu sırada geçinmeye çalışırken kaçırdığın gençlik ve hissettiğin stresten hiç bahsetmiyorum. İnan öyle bir noktaya geldim ki artık kitap ve okul kelimelerini bile duyunca bir tiksinti oluşuyor içimde. Bu insanlara eyvallah çekebilecek bir insan olamadım ben okul hayatımda. Çünkü bana okumayı sevdiren değerli hocalarım kimseye diklenmeyen, diklenilmesine de izin vermeyen karakterlerdi. Ben de onlar gibi olurum zannettim. Sonradan bu insanların neden üniversite kürsülerinde ders anlatmadıklarını çok iyi anladım. Kıssadan hisse güzel dostum, uygulamalı ve değer gören bir bölüm okumayacaksan güzel yıllarını heba etme. Üniversite ortamı dediğin İstanbul'un köklü okullarında değilsen taşralı ve şehre adapte olamamış insanlarla dolu ve bu insanların zaten okuyup ülkesine ve milletine faydalı olma gibi bir kaygısı yok. Aynı şekilde bunlar sana da bir şey katmayacaktır.
Doğuş Üniversitesi - Dudullu | Grafik Tasarım Ön Lisans bitirdim. 1 sene mezuna kalmıştım. Puanları hatırlamıyorum.
Meslek lisesinde (makine ressamlığı) göremediğim odaklılığı orada gördüm. Mesela lisede fen dersi olarak hücre bölünmesi tarzı bölüm ile alakası olmayan dersler, alakalı olanlarda da yanlış konulara odaklanan dersler vardı hep.
Üniversite Grafik Tasarım'da gerekli olmadığını düşündüğüm ders yoktu (bir tek ders seçimleri saçma - ki onları da doldurmak için seçtik). Sanat tarihi dersinde bile "şu dönemde şu tarz tasarımlar vardı" tarzında işimize yarayacak şeyler vardı.
Hala uzun yıllar üniversite okumayı, aşırı kritik bir bölüm olmadığı sürece saçma görüyorum. Maddi durum müsait ise ön lisans oku geç kafasındayım.
Ortam güzeldi, kendimi sosyal + ders odağı olarak baya geliştirdim. Artık planlamalarımı (metodolojik olarak) çok daha doğru yapıyorum. Güzel bir deneyimdi. Hatta üniversiteden mezun olduktan sonra, sancılı geçen lise dönemimi bile özler oldum. Ne zaman lisenin önünden geçsem bir melankolik oluyorum.
Üniversite ortamını merak edenler için ekleme;
Lise'nin biraz daha ciddi ve daha sosyal versiyonu gibi. Hocaların tersi çok feci, iyisi okula gitmek için bahane arattırıyor. Ha birde akademisyen rahatlığı diye bir faktör var. Hoca demeye bin şahit dediğimiz elemanlar üstten konuşuyor falan. Elemanda yetki olduğu için seve seve geçineceksin o tiple. Bu herkes için geçerli değil ama denk gelirseniz delirtir.
Hocalar ile bir tık daha kurumsal olmanızı öneririm. Özellikle mail atarken. Ve hocamın bir öğütü; "Grafik tasarımcı adamsınız, her zaman yanınızda tükenmez kalem taşıyın. Yoklama imzası için benden kalem istemeyin." Küçük bir şey ama farkı görülüyor.
Benim bölümüm odaklıydı ve "grafik tasarım" genel olarak basit bir konu olduğu için "üniversite basit, o kadar stres yapmayın" diyecek kişi ben değilim. Hocalarla papaz olmak istemiyorsanız derse öncelik verin. Ondan sonra yatarsınız. 1 ay süresi olan projeyi, ekibe baskı yaparak ilk hafta bitirttiğim oldu. Ondan sonrası ful gırgır şamata. Low cortisol
Sosyal ortam bana iyi denk geldi ama bazı üniversitelerde ve bölümlerde stereotip/fenotip popülasyonu çok olabiliyor.
Damdan dama zıplayan çapkın Berkecan'lar, Avrasya otobanı Pelin Su'lar, kendini bi halt sanan ama bi koysan teleport olacak çaqqal'lar falan. Hele hele bu kuşakta gittikçe çoğalmaya başladılar. Geri kalan sessiz tayfa, asosyal tayfa falan da var tabi. Onlar adamdır.
İyisi ile kötüsü ile, kendinize zindan etmediğiniz sürece güzel bir ortam.
Doğuş Üniversitesi - Dudullu | Grafik Tasarım Ön Lisans bitirdim. 1 sene mezuna kalmıştım. Puanları hatırlamıyorum.
Meslek lisesinde (makine ressamlığı) göremediğim odaklılığı orada gördüm. Mesela lisede fen dersi olarak hücre bölünmesi tarzı bölüm ile alakası olmayan dersler, alakalı olanlarda da yanlış konulara odaklanan dersler vardı hep.
Üniversite Grafik Tasarım'da gerekli olmadığını düşündüğüm ders yoktu (bir tek ders seçimleri saçma - ki onları da doldurmak için seçtik). Sanat tarihi dersinde bile "şu dönemde şu tarz tasarımlar vardı" tarzında işimize yarayacak şeyler vardı.
Hala uzun yıllar üniversite okumayı, aşırı kritik bir bölüm olmadığı sürece saçma görüyorum. Maddi durum müsait ise ön lisans oku geç kafasındayım.
Ortam güzeldi, kendimi sosyal + ders odağı olarak baya geliştirdim. Artık planlamalarımı (metodolojik olarak) çok daha doğru yapıyorum. Güzel bir deneyimdi. Hatta üniversiteden mezun olduktan sonra, sancılı geçen lise dönemimi bile özler oldum. Ne zaman lisenin önünden geçsem bir melankolik oluyorum.
Üniversite ortamını merak edenler için ekleme;
Lise'nin biraz daha ciddi ve daha sosyal versiyonu gibi. Hocaların tersi çok feci, iyisi okula gitmek için bahane arattırıyor. Ha birde akademisyen rahatlığı diye bir faktör var. Hoca demeye bin şahit dediğimiz elemanlar üstten konuşuyor falan. Elemanda yetki olduğu için seve seve geçineceksin o tiple. Bu herkes için geçerli değil ama denk gelirseniz delirtir.
Hocalar ile bir tık daha kurumsal olmanızı öneririm. Özellikle mail atarken. Ve hocamın bir öğütü; "Grafik tasarımcı adamsınız, her zaman yanınızda tükenmez kalem taşıyın. Yoklama imzası için benden kalem istemeyin." Küçük bir şey ama farkı görülüyor.
Benim bölümüm odaklıydı ve "grafik tasarım" genel olarak basit bir konu olduğu için "üniversite basit, o kadar stres yapmayın" diyecek kişi ben değilim. Hocalarla papaz olmak istemiyorsanız derse öncelik verin. Ondan sonra yatarsınız. 1 ay süresi olan projeyi, ekibe baskı yaparak ilk hafta bitirttiğim oldu. Ondan sonrası ful gırgır şamata. Low cortisol
Sosyal ortam bana iyi denk geldi ama bazı üniversitelerde ve bölümlerde stereotip/fenotip popülasyonu çok olabiliyor.
Damdan dama zıplayan çapkın Berkecan'lar, Avrasya otobanı Pelin Su'lar, kendini bi halt sanan ama bi koysan teleport olacak çaqqal'lar falan. Hele hele bu kuşakta gittikçe çoğalmaya başladılar. Geri kalan sessiz tayfa, asosyal tayfa falan da var tabi. Onlar adamdır.
İyisi ile kötüsü ile, kendinize zindan etmediğiniz sürece güzel bir ortam.
Kendime sessiz demesem bile lise sonrası durgun biri oldum. Lisedeyken de haylaz biri değildim. Ben genelde ortamı şöyle biraz yoklarım. Kendimi geriye çekerim. Kim kimle nasıl ve neler konuşuyorlar. Ben bunlarla konuşsam onlar için eğlenceli veyahut faydalı biri olur muyum diye. Gözlemciyimdir. Bakarım ortam iyi değil mi? Tek takılırım. Bu bana koymaz. Çok da yapmışlığım var. Arkadaş ortamı olmasına rağmen bazen sarmayınca müsait değilim diyerek yalan söylediğim de oldu. Bunlar anormal şeyler değil. İnsan zaman zaman yalnızlık istiyor. Konuşulan sohbetler çünkü çok tekdüze. Erkek ortamı için konuşacak olursam (gerçekten yakın 3-4 arkadaşım dışında). Karı-kız işleri, alkol, sigara, akşam bara gidiyor muyuz vb. Trakyalı olmama rağmen alkolle pek aram yok çok nadir içtiğim bir şey. En son geçen sene yılbaşında içmiştik İzmir'de. Sigara kullanmadığım için birine çakmak da çakamıyoruz ki sohbet başlasın. Ortamda kafa adam olmayınca yalnız kalıyorsun. Ayak uyduramıyorsun. Sessizlik biraz da bundan kaynaklanıyor. Asosyallikle alakası yok.
Girdiğim ortamı şenlendiren biriyim. Dışarıdan sert gözüküyorum, mimiklerim ve konuşma tarzım da serttir ancak yakından tanıyan çoğu arkadaşım on numara adamsın diyor. Üniversitede çevrenizi iyi seçmeniz lazım. Kavgalı olan kişilerin çıkarları denk düştüğünde nasıl birbirlerini koruduklarını gördü bu gözler. İnsanlardan biraz da bu yüzden soyutlanmaya çalışıyorum.