Yalnız kalmayı sevmek anormal mi?

Merhaba, bu durum anormal bir şey mi bilmiyorum ama yalnız kalmayı, yalnızlığı biraz seviyorum. Dışarıda en çok gece vakitlerinde, kulaklığı takıp müzik dinleyerek tek başıma yürüyüş yapmayı seviyorum. Evde tek oturmak ya da tek başına kafe vb. aktiviteleri yapmak hoşuma gidiyor. Arkadaşlarla çıkmak bir nevi özgürlüğüm kısıtlanmış gibi oluyor. Rahat davranamıyorum veya misafir falan geldiğinde utanıyorum vs. Tek tabanca gezmek en iyisi. Fakat ailem, tanıdıklarım bana "Niye arkadaşlarla dışarı çıkmıyorsun, niye arkadaşın yok? Bak elalemin çocukları hep birlikte gezip tozuyor, sen neden tek geziyorsun?" vs. diyor. Ama ben ne yapayım? Çağırmıyorlar, etmiyorlar. Gelsem de sanki yük oluyormuşum gibi davranıyorlar. Tek gezip tek başına yapmak en iyisi abi, kimseyi istemiyorum yanımda, rahatsız etmedikleri sürece. Bana ne elalemin çocuklarından?

Geçen hafta evimize bir hoca gelmişti. Bana bir takım sorular sordu falan. Babam hocaya beni anlatmıştı işte, asosyal falan diye. Sonra da hoca bana “Allah tek gezen insanı sevmez” vs. diye öğüt, nasihat verip muska taktı. Oysaki teklik Allah’a mahsus, değil mi? Hocalara anlam veremiyorum, niye böyle?

Oltran dedi:

Vallaha ben yalnızlığı dibine kadar yaşıyorum ama benimki tercih değil, zaruri yalnızlık ve bu durumdan nefret ediyorum. Yalnızlığı sevmek değil de zaman zaman yalnız kalmayı istemek normal bir şey. Ayrıca anlattıklarına göre henüz doğru insanı bulamamışsın bence. Yaş kaç?

Ya bu arada hacıdan hocadan medet umma onu da demiş olayım.

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

15 yaşındayım hocam yaşıtlarımla tanışmak isterken hep dışlandım hep dalga geçildim. 3-4 ''Arkadaşım'' vardı onlarda beni sattılar. Tahammül etme durumum kalmadı maalesef. Hepsinin kafası yıkanmış gibi doğru düzgün adam yok çevremde.

GCN dedi:

Derhal spor salonuna yazıl, iyi beslen ve güzel bir vücut yap. Öğrenilmiş çaresizlik içerisindesin, bir yandan da yalnızlık seni daha düşünceli hale getiriyor ve böylece hayatın felsefi boyutlarını kavramanda sana yardımcı olduğu için farklı türden bir zevk duymanı sağlıyor. Biraz yalnız kalmak zeka gelişimi için zaten olmazsa olmaz bir şey. Fakat bu durum kronikleşmemeli, yoksa kronik mutsuzluk hayat boyu devam eder.

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

Hocam yazılmaya düşünüyorum da kilom çok düşük (Önceden 52 kiloydum fakat hastalanıp kafayı üşütünce 48 kilo oldum) bayağı zayıfım zargana gibi. Ne yesem yiyeyim gene aynı sonuç yok.