- Katılım
- 22 Aralık 2023
- Mesajlar
- 2.014
- Çözümler
- 1
- Beğeniler
- 852
Merhaba,
Bana en yakın olan kişilerle konuşmaya başladım. Önceden onların beni azarlayacağını ve kötü gözle bakacağını düşünürdüm. Sonradan fark ettim ki, bana kızan kişiler aslında gerçekten yardımcı olmaya çalışanlarmış. Bunlar da teyzem, amcam gibi çok yakın kişiler.
Eskiden sürekli insanları arar, sohbet etmek isterdim. Açıp açmamak tabii ki onların kararı ama ben de birkaç değişiklik yapmaya başladım. Artık ‘çağrılmadığım yere gitmem, istenmediğim ortamda durmam' gibi bir prensibim var. Hatta bazen çağrıldığım yere bile gitmek istemiyorum.
Mesela abim ve birkaç arkadaş kendi aralarında okey oynamaya gideceklerini söylediler. Ben de ‘gelmek istiyorum' dedim. Yukarı çıktım, aşağı indim derken ortada kimse kalmamıştı. Bu olay da bahsettiğim prensibi daha da güçlendirdi. Artık hiçbir yere gitmek istemiyorum. Zaten sürekli evdeyim.
Yukarıda da dediğim gibi, aslında bana kızanlar en yakınlarımmış. Anneler Günü için yengemi aradım. İki kızı var, yani kuzenlerim. Bana, ‘Onları da kutla istersen' dedi. Ben de ‘Telefonlarımı açmıyorlar ve geri dönüş yapmıyorlar' dedim. İşleri olduğunu söyledi. Ben de ‘1 dakikalarını ayıracak vakitleri bile yok mu?' deyince sustu. Bu sadece birkaç örnek.
Eskiden günde 10 kişiyi ararken, bu sayı 3-4'e düştü. Giderek daha da azalıyor. Artık aramıyorum bile. Onlara karşı nefret duymaya başladım. Çok fazla örnek var ama daha derine inmek istemiyorum
Bu kişilerden biri annemle telefonda konuşurken yine bir şey söyledi. Bir iki kez sustum ama tekrar edince ağır şekilde küfür ettim. Aramız bozuldu ama açıkçası rahatladım. Hep beni üzen onlar mı olacak? Artık tahammül edemiyorum. Bana laf atan kişilere karşı dikleniyorum. Bu şekilde değiştiğimi düşünüyorum. Sizin yorumlarınız nedir?
İyi Sosyaller.
Bana en yakın olan kişilerle konuşmaya başladım. Önceden onların beni azarlayacağını ve kötü gözle bakacağını düşünürdüm. Sonradan fark ettim ki, bana kızan kişiler aslında gerçekten yardımcı olmaya çalışanlarmış. Bunlar da teyzem, amcam gibi çok yakın kişiler.
Eskiden sürekli insanları arar, sohbet etmek isterdim. Açıp açmamak tabii ki onların kararı ama ben de birkaç değişiklik yapmaya başladım. Artık ‘çağrılmadığım yere gitmem, istenmediğim ortamda durmam' gibi bir prensibim var. Hatta bazen çağrıldığım yere bile gitmek istemiyorum.
Mesela abim ve birkaç arkadaş kendi aralarında okey oynamaya gideceklerini söylediler. Ben de ‘gelmek istiyorum' dedim. Yukarı çıktım, aşağı indim derken ortada kimse kalmamıştı. Bu olay da bahsettiğim prensibi daha da güçlendirdi. Artık hiçbir yere gitmek istemiyorum. Zaten sürekli evdeyim.
Yukarıda da dediğim gibi, aslında bana kızanlar en yakınlarımmış. Anneler Günü için yengemi aradım. İki kızı var, yani kuzenlerim. Bana, ‘Onları da kutla istersen' dedi. Ben de ‘Telefonlarımı açmıyorlar ve geri dönüş yapmıyorlar' dedim. İşleri olduğunu söyledi. Ben de ‘1 dakikalarını ayıracak vakitleri bile yok mu?' deyince sustu. Bu sadece birkaç örnek.
Eskiden günde 10 kişiyi ararken, bu sayı 3-4'e düştü. Giderek daha da azalıyor. Artık aramıyorum bile. Onlara karşı nefret duymaya başladım. Çok fazla örnek var ama daha derine inmek istemiyorum
Bu kişilerden biri annemle telefonda konuşurken yine bir şey söyledi. Bir iki kez sustum ama tekrar edince ağır şekilde küfür ettim. Aramız bozuldu ama açıkçası rahatladım. Hep beni üzen onlar mı olacak? Artık tahammül edemiyorum. Bana laf atan kişilere karşı dikleniyorum. Bu şekilde değiştiğimi düşünüyorum. Sizin yorumlarınız nedir?
İyi Sosyaller.
