Ne hakkında kötü düşünüyorsun mesela? Oradan yola başlayalım.
Yine psikiyatri seansı gibi olmasın konu da, mezuna bırakıp 1 yıl çalışırım diye mezuna bırakıp bazı nedenlerden dolayı çalışamayıp geçen seneden bile düşük puan almak. Bu sadece o kadar şeyin içinden bir dert.
 
Son düzenleyen: Moderatör:
Yine psikiyatri seansı gibi olmasın konu da, mezuna bırakıp 1 yıl çalışırım diye mezuna bırakıp bazı nedenlerden dolayı çalışamayıp geçen seneden bile düşük puan almak. Bu sadece o kadar şeyin içinden bir dert.
Yani, zaten bunları konuşabileceğimiz bir konu içerisindeyiz. Gereksiz mesaj olursa moderatörler siler. Bu kısmı dert etme. Önemli olan sen rahatlamak istiyor musun? Çünkü bütün bunların sonucunda senin gibi birisi elbet ki konuya denk gelecektir ve yararı olacaktır.

Şu anda içinizi en çok karartan düşünceniz ne diye sorsam, özele girmeden yanıtlayabilir misiniz?
 
Yani, zaten bunları konuşabileceğimiz bir konu içerisindeyiz. Gereksiz mesaj olursa moderatörler siler. Bu kısmı dert etme. Önemli olan sen rahatlamak istiyor musun? Çünkü bütün bunların sonucunda senin gibi birisi elbet ki konuya denk gelecektir ve yararı olacaktır.

Şu anda içinizi en çok karartan düşünceniz ne diye sorsam, özele girmeden yanıtlayabilir misiniz?

Hocam, daha çok fazla sebep var fakat söylediğim duruma sonuç olarak ömrümden 1 yılı vermiş gibi hissediyorum. Hatta moralimi bu durum o kadar bozdu ve bozmaya devam ediyor ki 1 yıl değil de tüm ömrüm boşa geçmiş gibi hissediyorum. Yaşlı birisi olmamama rağmen eskiden 400-450 sayfalık kitabı iki günde anlayarak okurdum, şimdi 60'lık dayılar gibi ne hızlı okuyorum, ne bir şey anlıyorum, ne de odaklanabiliyorum.
 
Genelde düşünmemek daha iyi, tecrübelerime dayanarak söyleyebilirim ki hayatta hiçbir şey planladığın gibi gitmiyor. Hiçbir şey üzerine çok fazla kafa yormamak gerek.
 
Hocam, daha çok fazla sebep var fakat söylediğim duruma sonuç olarak ömrümden 1 yılı vermiş gibi hissediyorum. Hatta moralimi bu durum o kadar bozdu ve bozmaya devam ediyor ki 1 yıl değil de tüm ömrüm boşa geçmiş gibi hissediyorum. Yaşlı birisi olmamama rağmen eskiden 400-450 sayfalık kitabı iki günde anlayarak okurdum, şimdi 60'lık dayılar gibi ne hızlı okuyorum, ne bir şey anlıyorum, ne de odaklanabiliyorum.

Bu hissettiğin duyguların tek sebebi sende "kıyas" düşüncesinin oluşmasından kaynaklanıyor. Bu düşünceyi ortadan kaldırdığında çok rahatlayacaksın, emin olabilirsin.

Bunu yapabilmene yardımcı olmak için şöyle diyeyim: Her şeyi değiştiremezsin ama bazı şeyleri değiştirebilirsin. Bunlardan birisi de düşüncelerindir.

Şimdi, başkalarına "kıyasla" bir sene geri kalmanı değiştiremezsin, değil mi? Tabii ki evet. Şu an içinde bulunduğun duyguyu değiştirebilir misin? Yine tabii ki evet.

Yapman gereken sadece her şeyin yolunda, iyi olduğunu kendine tekrarlamak. Ki gerçekten her şey yolunda. Sadece kafandaki ses sana "dünyanın sonu" gibi davranmanı ve düşünmeni sağlıyor. O düşünce gerçek ama doğru değil. O duyguyu hissediyor olman gerçek ama doğru değil. Beynin kolaya kaçma davranışı gösteriyor.



Eskiden yaptıklarına ve gelecekte yapacaklarına takılmamalısın, şu anda ne yaptığınla ilgilenmelisin.

Mesela, geçmişte 400 sayfalık bir kitabı yalayıp yutarken şu anda 5 sayfa kitap okuyamaman gayet normal bir şey. Herhangi bir sebebi olmasına gerek yok. Sadece bunun "normal bir şey" olduğuna inansan yeterli.

Bunun devamında, mesela kitap okumak istiyorsan sadece günde 10 sayfa okuyup kapat. Ne kadar anladığının, ne kadarını idrak ettiğinin bir önemi yok. Sadece 10 sayfayı okuyup kapat ve her gün tekrarla. 10 sayfa fazla dersen 5 yap ama yap.

Geçmişte bize pek böyle söylenmedi ama sorun değil, ben dile getireyim. Ortada gerçekten bir savaş yok. Hayatının merkezinde sadece sen varsın. Geri kalan hiçbir şeyin ve hiç kimsenin bir önemi yok. Burada tek kırmızı çizgin başkalarının hakkını gasp etmemek olsun. Geri kalan kısımda ne yaptığının hiçbir önemi yok.



Hâlen daha zorlandığını (zorlanacağını değil) düşünüyorsan şunu yap:

  • Korktuğun,
  • çekindiğin,
  • yapamayacağını düşündüğün,
  • gerildiğin
  • ve benzeri her türlü olumsuz düşünceni bir kâğıda yaz.

Sonra kâğıdı biraz incele. Şayet yaparsan, yaptıktan sonra ne hissettiğini paylaşmanı istiyorum.
 
İnsan bazen daha yaşanmamış şeylerin yükünü taşıyor. “İnsanlar ne der, ya olmazsa?” diye düşünürken hayatı kaçırdığını fark edemiyor bile. Biraz akışına bırakınca çoğu şeyin gözümüzde büyüttüğümüz kadar olmadığını anlıyoruz. Hata yapmak da, denemek de hayatın bir parçası. Sonuçta kim bilir, belki bir daha hiç göremeyeceğimiz insanları bile gereğinden fazla düşünüyoruz. Hayatı biraz da kendimiz için yaşamak lazım.
 
Şu an arkadaş çevresi olarak hayatımın çöküş dönemindeyim. Yalnızlığı hissediyorum. Anksiyete ve panikatak gibi durumlar yaşıyorum adlarını duyunca ya da konusu açılınca. Nasıl çözüleceğini de bilmiyorum. Derdimi anlattım, kendimi ifade ettim ama karşınızdaki insanlar sizi anlamıyorlarsa yapabileceğiniz pek bir şey kalmıyor. Uzaklaşmak evet bir noktada çözüm fakat haksızlığa uğramış birinin uzaklaşması ne fayda? Arkandan konuşacaklar, yapmadığın şeyleri yapmışsın gibi gösterecekler ve senin bunlara bir müdahalen ya da bir haberin olmayacak. Hayat bazen öyle umursamayayım akışına bırakayım diyecek kadar kolay değil. Özellikle de belli bir yaştan sonra arkadaş edinemiyorsunuz. Ne yapacağımı ya da ne hissedeceğimi bilmiyorum. Varsa tavsiyeniz ben de alabilirim.