19 yaşındayım, hiç sevgilim olmadı

muhammetscq dedi:

Hayır öyle değil tabii. Gece gündüz +18 içerik izleyip karşı cinsin en ufak hareketini ilgi zannedenlerden değilim. Arada bakan kızlardan kastım belli ortamlarda sürekli karşılaştığım ve bakıştığımız kişiler diyelim.

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

Yanlarına gidip sohbet muhabbet edebilirsin sonrası kendiliğinden gelişir zaten. Konuşmaktan çekinmemeye çalış. En önemlisi de başkası gibi değil kendin gibi davran.

muhammetscq dedi:

Hocam kafama not ettim merak etmeyin. Ama geçmişte yaşadığım bir takım travma diyebileceğim şeyler var bu yüzden insanlara karşı genel bir güvensizlik var bunu onarmak adına uğraşıyorum ufak ufak.

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

Bu devirde güvensizlik hissi olması çok normal ben de bile var ama kendini de kısıtlamaman gerekir. Elinden geldiğince iletişim becerilerini geliştir, hayatında çok yardımcısı olacak.

29 yaşındayım şuan, lise zamanlarımda benim de olmuyordu, zaten teknik liseydi %1 kız oranı vardı. Düşünsene 16-17-18-19 yaşında arkadaşların hepsi sevgili yapmış sen yapmamışsın. Ne kıskanıyordum o zamanlar.

Sonra üniversiteye geçtim mühendislik fakültesiydi kız popülasyonu azdı ama oldu. İyi arkadaşlıklar kurdum, bu arkadaşlıklar sayesinde ortamlara girdim. 2 ilişkim oldu biri zaten uzun sürdü ayrıldık. İlk Uzun sürem ilişkim bitince bir süre yoğun bir duygu bunalımına girmiştim. Sonra iş hayatına girdik bir uzun ilişkim daha oldu geçen sene bitti evliliğe kadar gidecekti, olmadı anlaşamadık. Varsa kaderde bir şekilde buluyorsun. Ki ben hiç arayan illa sevgilim olsun diyen bir insan olmadım. Şanş işte arkadaşlık kurduk ilişkiye evrildi.

18 yaşında hiç kız arkadaşımın olmamasına takılıyorken iki tane çok güzel uzun ilişkim oldu. Şimdi yaş oldu 29 başka şeylere takılıyorum. Konuyu görünce lise zamanlarımdaki hayıflanmam aklıma gelmişti yazayım dedim.
Hayatı yaşamaya devam et olacağına bırak. Bu işler kader, kısmet.

Yaş 16 da 26 da olsa SIFIR kız arkadaşla yola devam.

Yaş 19 benimde hiç ilişkim olmadı. Üniversiteden bile bulamadım ben ve ciddi sağlık sorunları yaşıyorum. Çevremdekiler de tıpkı senin gibi "Sevgilin var mı?" gibi sorular soruyor bende kafayı yiyorum. Arkadaşlarımın sevgilileri varken benim olmaması ister istemez beni soğutuyor. Çünkü ilişkisi olan adam değişiyor, bakımlı oluyor ve o samimiyet aşka yeniliyor. Ben dış görünüşümü değiştirmekten tut bolca hobi edinmeye kadar tut maalesef bir tane bile ilişkim olmadı.

Bu konuyu çok dert etmeye başladım bende. Arkadaşlarım yatırım yap diyor ki yapıyorum buna rağmen kafam bir şekilde "Sevgilim Yok" ile bitiyor. Aylardır psikolojik tedavi görüyorum ama başka doktora yönlendirildim (doktor benimle uğraşmak istemedi). Sevgilim Yok diye başlayan takıntı Unipolar Depresyon ve DEHB teşhisi konulmam ile bitti.

Hayatta ki en önemli şey fiziksel veya psikolojik ayırt etmeksizin sağlıktır.

SF26 dedi:

MersinliToji'ye dediklerimi atayım sana.

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

Hocam kendisi hastaneye yatırılmış aldığım son bilgilere göre. Ocaktan beri tedavi görüyor ama sevgilim yok diye takıntı yapmaya devam etmiş. Gittiği üniversitede de başına bela almış (Nasıl becerdi ayrı konu Üniversiteden düşman edinmek ayrı başarı). Tedaviye karşı çabalasa da direnmeye devam edince yatırmışlar çocuğu. Ne diyelim umarım iyi olur.

Bruhistan dedi:

Akışına bırakman lazım hocam. Daha üniversite okuyacaksın, iş-meslek sahibi olacaksın ki, kızlar sana gelsin. İşsiz, çulsuz olsan eğer, kız ne yapsın? Anca seninle gönül eğlendirir sonra da ''Sen yoluma ben yoluma'' der, olan sana olur boş yere depresyona üzüntüye girersin. Kısacası:

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

Hocam şöyle tavsiyeler bazen insanı daha da üzebiliyor. Kolay bir şey değil ama dediğinizi haksız yapmıyor :/

Wartz dedi:

Bende'de OKB'nin O'su var. Üstüne ADHD ve bazı otizm belirtileri var.

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

Bende de Unipolar Depresyon ve ADHD var. Ayrıca doğuştan otizmliyim ve ilerleyen süreçlerde aralarına TSSB de eklenebilir. Tek akıl hastası olan ben değilmişim biraz sevindim.

Bulduktan sonra ayrılınca seni üzecekse hiç olmaması psikolojik açıdan daha sağlıklı öyle ki kafa dengi değilse ben de bulmamayı yeğlerim. Karşına seni senden iyi anlayan biri çıkana dek yalnızlık kimi zaman olmasından iyidir.

muhammetscq dedi:

Herkese yazdıkları tafsiyeler için teşekkür ederim. Birkaç gündür evden bir adım dahi olsa dışarı çıkmayı denedim ve aslında şunu fark ettim; aslında o kadar da zor değilmiş iletişim kurmak ama her defasından nedense o konuşmanın ardından içimi bir boşluk ve nasıl desem.. Huzursuzluk kaplıyor.

Keza dün tanımadığım hesaptan bir kız bana istek attı isteği kabul edip GT yaptım. Sonra biraz ikilemde kaldım ama ilk mesajı atarak sohbeti ben başlattım. Biraz sohbet falan ettik aslında bir kızla iletişim kurmak daha doğrusu yeni birisi ile sohbet etmek hiç zor değilmiş. Hatta rahatladım biraz.

Ama konuşmanın sonunda nedense içimi durduk yere bir huzursuzluk kapladı lisedeyken kızlar tarafından bayağı alay gören biriydim aklıma o zamanlar geldi tabii kendimi bu hisse hapsetmedim hemen toparladım ama yine de arada bir boşluk hissi ya da suçluluk hissi doluyor içime.

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

Ecnebilerin bir lafı vardır: Fuck around and find out. Kısaca ne hissedersen hisset, hareket etmekten korkma. Sen kendini biliyorsan ve doğruları aklında tartarak hareket ediyorsan başka bir şeyi düşünmene gerek yok. Yap yeter ki. Zamanla bu kötü hislerin geçtiğini fark edeceksin. Bol şans.