İş bulamama, hakkını alamama gibi durumlar ne kadar üzücü olsa da bu konuda "işleyen demir pas tutmaz" düşüncesindeyim. Ne kadar az para alsan da, şartları ne kadar zor olsa da -işçi sağlığını riske atan ortamlardan ve çalışma şartlarından bahsetmiyorum- ne kadar bölümünüz ile alakalı olmasa dahi -veya alakalı ama maaşınızın hak ettiğinizden az- çalışmanın bireye evde oturup aile parası yemek ya da direkt aile baskısı altında kalmaktan daha iyi olacağını düşünüyorum.
Dostum hayatında hiç zor durumda kalmamışsan, hiç nefret ettiğin, çalışmak istemediğin bir yerde çalışmak zorunda kalmadıysan bu konuda çok yorum yapmayıver.
Her düşüncemizi belirteceğiz diye bir kaide yok.
Bak yazdığın bu yorumu yukarıdaki kötü durumlardan birine sahip biri okur, üzülür. Ben sana yatacak yeri olmayanın hikayesini, annesi kanser olan arkadaşımın hikayesini, geçen sene aile baskısı yüzünden çalıştığı iş yerinde parmağını kaybeden arkadaşımın hikayesini yazarım zoruna gider. Herkes her zor koşula adapte olacak diye bir şey yok. Sırf kendin "yapabilecek" durumda olduğun için yaptığın işleri yazarak "bakın ben neler yaptım ya, herkes yapar." demek umut satmaktır.
Üretim tesisinde, nitekim vasıflı bir yerde çalışmışsın bu sözde zor durumunda. Ben bundan 10 yıl önce şu anki geldiğim duruma neredeyse bankta yatarken yaptığım birikimle geldiğimi anlatmıyorum "insanlar ne zor durumlar yaşamıştır, kötü hissettirmeyelim millete." diyorum, sen gelmişsin ne anlatıyorsun.
Benim, benim gibi başarı hikayesine sahip olan iki - üç dostumun şu an bulunduğumuz duruma gelme esnasında istemeye istemeye çalıştığımız işleri, çalıştığımız yere seni koyalım üçüncü gün baba ocağına dönmek için ağlardın. Ben bile yorumumu belirtmiyorum.
Çalışma koşullarına isyanını eden, kölelik, itlik muamelesine uğramak istemeyen her ev gencinin hakkıdır. Ben neler gördüm, nerede tabiri caizse köpeklik yaptım bin pişmanım.
Sıcak yuvalarımızdan, aile ortamımızdan bahsetmeden önce empati yapalım lütfen.