Abi hayatta bazı şeylerin üstesinden gelebilmek için performanslar üstü bir performans sergilemek lazım. Ama herkes o performansı gösterebilecek iradeye sahip olmayabilir.
Çocukluğuna veriyorum, raporumu gönderdim. Seni de engel listeme alıyorum.
Şahsen benim babam bu memleket için yıllarını, ömrünü vermiş rütbeli bir asker. Karşısında olsan bunu söyler miydin? Bilemiyorum, ama bunun aile terbiyesiyle alakalı olduğunu düşünüyorum. Benim babam bana bunu öğretti.
Abi hayatta bazı şeylerin üstesinden gelebilmek için performanslar üstü bir performans sergilemek lazım. Ama herkes o performansı gösterebilecek iradeye sahip olmayabilir.
Az önce söylediğim "kötü bir düşünceyle söylememiş." yorumunu geri alıyorum, baya yanılmışım.
Bak bunda yıl çalış, hayatını yurt dışlarında geçir, teknisyen olarak gelebileceğin en üst konuma gel ama hepsi bir forumda babana küfür, şahsiyetine küçük bir çocuğun küfür yemesi içinmiş gibi.
Abi hayatta bazı şeylerin üstesinden gelebilmek için performanslar üstü bir performans sergilemek lazım. Ama herkes o performansı gösterebilecek iradeye sahip olmayabilir.
Olabilir. Çabalarsın, yapamazsın, gücün yetmez insanlık halidir. Benim anlattığımı anlatma sebebim zaten herkes yapabilir demek değil, "evde kalıp hiçbir şey yapmamanın" norm olmadığını anlatmak. İnsanlar sürü psikolojisi ile bazı şeyleri normalleştiriyor ama bunlar normal değil. Hayat herkesin önüne pamuk gibi yollar sunmuyor kimilerinin mücadele etmesi gerekiyor, kimisinin kaybetmesi gerekiyor ama en azından denemezsen baştan kaybetmiş oluyorsun.
Öbür arkadaş gibi hayatın en kötü, üzücü noktalarına odaklanıp hayattan kaçarsanız ise bir gün bunun altında kalır ve ezilirsiniz.
Sistem bozuk diye 20'li yaşlarının tamamını evde oturup sıfır tecrübe ve sıfır birikimle geçirmek sistemi düzeltmiyor, sadece o gencin geleceğini yakıyor. En azından bir zanaat, iş disiplini veya ufak bir sermaye biriktiren adam yarın bir fırsat çıktığında hamle yapabiliyor, 5 yıl evde oturanın ise elinde sadece bahaneleri kalıyor.
Sistem bozuk diye 20'li yaşlarının tamamını evde oturup sıfır tecrübe ve sıfır birikimle geçirmek sistemi düzeltmiyor, sadece o gencin geleceğini yakıyor. En azından bir zanaat, iş disiplini veya ufak bir sermaye biriktiren adam yarın bir fırsat çıktığında hamle yapabiliyor, 5 yıl evde oturanın ise elinde sadece bahaneleri kalıyor.
Şu konudaysan haklısın; Eğer bu genç her imkana sahipken, kendini geliştirebilecek, birikim yapabilecek rahatlığa ve ortama sahipken çalışmıyorsa, iş seçiyorsa o tembeldir. Bu konuda söylediğine harfiyen katılırım.
Ama aksi durumdaysa katılmam, hayat zaten yüzüne gülmemiş birine gidip 12 saat kölelik yaptırmak kalpsizliktir. Zorunluluktur.
Ülkece o kadar gergin haldeyiz ki başarmış insanlara saldırıyoruz, ben mutsuzsam herkes mutsuz olsun istiyoruz garip kafa. Çok takıyorsunuz, eski kuşak yüzünden ülke iyi durumda değil. Elimizden de doğru düzgün bir şey de gelmiyor. Ya şans ya çaba diyeceğiz artık.
Ekmek aslanin agzindaydi ben cocukken. Sonra midesine. Simdi barsaklarina dustu. Inanin Allah biliyor neler yasadigimi cok sey anlatmak istemiyorum yoruldum ciddi manada.
Ülkece o kadar gergin haldeyiz ki başarmış insanlara saldırıyoruz, ben mutsuzsam herkes mutsuz olsun istiyoruz garip kafa. Çok takıyorsunuz, eski kuşak yüzünden ülke iyi durumda değil. Elimizden de doğru düzgün bir şey de gelmiyor. Ya şans ya çaba diyeceğiz artık.
Çabayı sonuna kadar getirmek zorundayız, bu ülkede şans kavramı yok bence. Ya çok iyisindir ya da tanıdığın vardır. Ekstra olarak; işe yaramaz bir bölümde mezun olup iyi bir iş beklemek tamamen hayalperestten başka bir şey değildir. Kendini geliştirmek zorundasın çünkü yapacak başka bir şey yoktur. Oturup yılları bahane ile çürüteceksen buyur; hayat senin. Giden yıllar bir daha gelmeyecek. En azından bir şey yap ki geriye baktığında ''ben en azından denedim'' de.