İş bulamama, hakkını alamama gibi durumlar ne kadar üzücü olsa da bu konuda "işleyen demir pas tutmaz" düşüncesindeyim. Ne kadar az para alsan da, şartları ne kadar zor olsa da -işçi sağlığını riske atan ortamlardan ve çalışma şartlarından bahsetmiyorum- ne kadar bölümünüz ile alakalı olmasa dahi -veya alakalı ama maaşınızın hak ettiğinizden az- çalışmanın bireye evde oturup aile parası yemek ya da direkt aile baskısı altında kalmaktan daha iyi olacağını düşünüyorum.
Bu yorumumdan dolayı tepki alabilirim ama ben mühendislik öğrencisi olarak üniversitede okurken çalışmaya başladım haftada 4 gün üretim tesisinde eleman olarak çalışıyorken haftada 3 gün laboratuvarda TÜBİTAK projesinde çalışıyordum. Eleman olarak aldığım para hafta sonu mesai ücreti ile asgari maaşı biraz geçiyordu -sigortasız-, TÜBİTAK param ise çeyrek asgari maaş falandı. Üstüne de dersleri hallediyordum. Ne kadar emeğimin karşılığını yıllar boyu almamış olsam da bu yaptıklarım sayesinde hem ailemin eline bakmadım hem de az olsa da birikim yapabildim. Bu proje ve birikimim ile başka bir şehirde proje bursu olan yl kazandım ve 2 sene orada okudum. Oradan da biriktirdiğim para ve yazın bir akrabam ile çalışarak -yine mühendislik ile bağlantısız- üstüne koydum. Bu sefer de hem lisans hem yl projelerimi üst üste koyup yurt dışında doktora kazandım ve bu paraları da vize başvurumda kullanıp sponsorsuz, kimsenin eline bakmadan yurt dışına taşındım.
Bu dediklerim 20 sene önce, ekonomi daha iyi iken değildi. 2016 girişliyim. Yani bu YL ve doktora serüvenim ekonominin iyice patladığı dönemde oldu. Evet it gibi çalıştım, evet milleti zengin ettim, evet hakkım yendi ama sırf bunlar olacak diye hiçbir şey yapmasaydım şu an geldiğim noktaya ve hayata erişemeyecektim.
