Merhaba,
Uzun bir süredir hayattan zevk alamadığımı hissediyorum. Daha doğrusu bana zevk veren hiçbir şey yokmuş gibi geliyor. Sevdiğim insanı yaptığım hatalar nedeniyle kendimden uzaklaştırdım ve dolayısıyla bana iyi gelen insanı kaybettim. Bu süreç bana aslında düşünmek için bolca vakit tanıdı ve birtakım şeylerin farkına vardım. Kendimi bildim bileli ne tam olarak bir hobim ne de bir zevkim olmadı kendimi garip bir insan olarak nitelendirebilirim. Sanki diğer insanlar normal ama ben normal olan şeyleri bile yapamıyorum gibi geliyor. Mesela insanlarla düzgün konuşamıyorum, söyleyecek bir sözüm bile yok. Normal davranamıyorum sanki bir çocuk gibiyim hala. Aslında bu düşünceler her zaman zihnimin bir köşesinde vardı ama arkadaşlarımla beraberken ve birileri ile konuşurken bunları sorun etmiyordum yani aklıma gelmiyordu. Ama üniversite için başka bir şehirdeyim ve burada çoğunlukla yalnız olduğumdan -ki konuştuğum bir insan var o da çok nadir ve kısa konuşmalardan ibaret- bu düşüncelerimi çok daha iyi anlıyorum ve kulak verebiliyorum.
Şimdilerde kolumu kıpırdatmaya bile mecalim yok yani ders çalışmam gerekiyor ama ders çalışmak istemiyorum veya insanlarla konuşmak istemiyorum. Bana iyi gelecek tek şeyin yalnızlık olduğunu düşünüyorum ve bu yüzden olabildiğince az insanla iletişime geçmeye çalışıyorum. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum sanki en dipte gibiyim. Ne fiziksel ne de zihinsel olarak iyiyim, kendime veya çevreme bir faydamı ggörmüyorum. Normalde böyle şeyleri paylaşmak hoşuma gitmiyor ama gerçekten artık böyle yaşamak istemiyorum. Her şey boş geliyor, her yer sanki kurtuluş şansı olmayan boğucu küçücük bir kutu gibi.
Uzun bir süredir hayattan zevk alamadığımı hissediyorum. Daha doğrusu bana zevk veren hiçbir şey yokmuş gibi geliyor. Sevdiğim insanı yaptığım hatalar nedeniyle kendimden uzaklaştırdım ve dolayısıyla bana iyi gelen insanı kaybettim. Bu süreç bana aslında düşünmek için bolca vakit tanıdı ve birtakım şeylerin farkına vardım. Kendimi bildim bileli ne tam olarak bir hobim ne de bir zevkim olmadı kendimi garip bir insan olarak nitelendirebilirim. Sanki diğer insanlar normal ama ben normal olan şeyleri bile yapamıyorum gibi geliyor. Mesela insanlarla düzgün konuşamıyorum, söyleyecek bir sözüm bile yok. Normal davranamıyorum sanki bir çocuk gibiyim hala. Aslında bu düşünceler her zaman zihnimin bir köşesinde vardı ama arkadaşlarımla beraberken ve birileri ile konuşurken bunları sorun etmiyordum yani aklıma gelmiyordu. Ama üniversite için başka bir şehirdeyim ve burada çoğunlukla yalnız olduğumdan -ki konuştuğum bir insan var o da çok nadir ve kısa konuşmalardan ibaret- bu düşüncelerimi çok daha iyi anlıyorum ve kulak verebiliyorum.
Şimdilerde kolumu kıpırdatmaya bile mecalim yok yani ders çalışmam gerekiyor ama ders çalışmak istemiyorum veya insanlarla konuşmak istemiyorum. Bana iyi gelecek tek şeyin yalnızlık olduğunu düşünüyorum ve bu yüzden olabildiğince az insanla iletişime geçmeye çalışıyorum. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum sanki en dipte gibiyim. Ne fiziksel ne de zihinsel olarak iyiyim, kendime veya çevreme bir faydamı ggörmüyorum. Normalde böyle şeyleri paylaşmak hoşuma gitmiyor ama gerçekten artık böyle yaşamak istemiyorum. Her şey boş geliyor, her yer sanki kurtuluş şansı olmayan boğucu küçücük bir kutu gibi.
