Arkadaşlar merhaba. Normalde burada çok konu açan biri değilim ama bu yaşadıklarımı daha fazla içimde tutmak istemedim, sizden tavsiye almak istedim. Cidden çok yoruldum.
Arkadaşlar, benim 5 aylık bir ilişkim var ama kız sürekli soğuk yapıyor. Yani şöyle; bir iyi davranıyor, bir soğuk davranıyor. Böyle ailesiyle kavga ediyor, ben onu motive etmeye, yanında olmaya çalışıyorum hep. Sürekli onu önemsiyorum, onu kendisine değerli hissettirmeye çalışıyorum ama ne yapsam, ailesiyle kavga ettiği zaman veya kötü bir gün geçirdiği zaman o soğukluğu hiçbir zaman geçmiyor. Bana karşı sanki ben onun sevgilisi değilmişim de düşmanıymışım gibi davranıyor. Onun kötülüğünü istediğimi zannediyor sanırım.
Ama arkadaşlar size yemin ediyorum, bakın yapmadığım şey kalmadı onun yüzünü güldürebilmek için. Ben sevince sevdiğim insana çok değer veren biriyim; çünkü sevdiğim insan her zaman benim için çok kıymetli olur. Ona evde olsun, iş yerinde olsun çiçekler gönderiyorum, hediyeler alıyorum, özenle not yazıyorum mutlu olsun, yüzü gülsün diye. Her şey güzel oluyor o gün için ama sonra ertesi gün tekrar SAR başa oluyor. Böyle iyi konuşuyoruz, sonrasında soğuk davranıyor, soğuk yapıyor. Mesela şöyle söyleyeyim; bir mesaj atıyorum ona, o mesaja bakmıyor, hikâye veya durum atıyor. Mesaja da 30 dk, 40 dk sonra bakıyor. Bu durum da beni iyice üzüyor, bana kendimi değersiz hissettiriyor.
Hadi onu geçtim arkadaşlar; şimdi ben bu kızla evlilik yoluna girdim. Gittim yüzük aldım, romantik bir şekilde ona evlilik teklifi ettim. Her şey ilk başta çok güzeldi, çok güzel gidiyordu. Kız sonra annesine anlattı beni. İşte annesi de benim hakkımda "evi var mı, maaşı ne kadar?" diye sormuş. Ben kıza karşı hep dürüst oldum, ona hiçbir zaman yalan söylemedim, ona olmayacak vaatler sunmadım. Çünkü böyle şeyler benim karakterime aykırı arkadaşlar, ben öyle bir insan değilim. Ben kıza hep söyledim, anlattım: "benim bir evim yok, kirada yaşayabiliriz." dedim. Onun annesi de babası da demiş; "nasıl geçineceksiniz, kirada nasıl yapacaksınız?" diye kıza hep söylemişler. Kız da bana diyor ki: "ben kirada yaşamak istemiyorum, hiçbir zaman istemeyeceğim de." deyip duruyor. Sürekli gururumu paramparça edecek cümleler kullanıyor, sürekli beni üzecek bir şeyler söylüyorlar.
Bir ayrılıp bir barışıyor ama ben ona karşı hiçbir zaman öyle şeyler söylemedim. Üzülmesin diye kendimi düşünmeyi bırakın, hep onu düşündüm; kendimi unutup hep onun yüzünü güldürmeye çalıştım. Annemle de konuştum. Annem de "oğlum," dedi, "eğer yine aynı şeyleri söyleyip ayrılacaksa, seni üzecekse daha fazla üsteleme." dedi. "senin çabana yazık." dedi. Arkadaşlar ben ne yapacağımı inanın bilmiyorum, bana bir tavsiye verir misiniz?