Bu aralar işsizim bu filmi ve diğerini ileri sarar sara izledim. Bana göre başyapıt falan olmadığı için. Ortaokul ve lisede hoşlandığım, takıntı yaptığım kızlar vardı. Ergenlik zamanlarıydı işte. Üniversiteden sonra takıntılı durum kalmadı.
İnsan büyüyünce hiçbir şeyin anlamı olmadığını anlıyor. Karşıdaki insanında bir insan olduğunu, onunda duyguları olduğunu anlıyor. Onunda sevdiği ve sevmediği şeyler var olduğu. Israr etmenin mantıksız olduğunu anlıyor insan. Bir kızdan hoşlanırsın, daha güzelini görünce unutursun.
Filmdeki gibi 20 sene normal bir insanın takıntı yapması olacak iş değil. Bu kadar uzun zamanda illaki daha hoş ve güzel kadın görürsün. Diğerini de unutursun. Asla unutmam dediğini de unutursun. Gerçeklerle bağdaşmayan tarafı bu bence. Diğer türlü psikolojisi bozuk bir insanın hayatı.