Gitmiyor gidemiyor. Dereceyle okul bitirsek ne fayda iş bulamadım, 5 aylık stajın son haftası ofisten kovulan insan olmasına rağmen telefonla görüşmeye bile çağırmadılar, Almanyada çalışayım dedim part-time ücretine tersanede çalıştırıldım geri gelmek zorunda kaldım. Araya torpil sokmamıza rağmen yine iş bulamadım , bölgedeki fabrikalar askerlik olmadan almadılar, mecburen turuncu markete girdim.
Bir yandan gelen bir ton malla cebelleşmek yetmezmişçesine kasada insanlarla ayrı uğraşıyorum. Mutlu dursam engelli damgası, normal dursam da gergin ve sinirli damgası vurup şikayet ediyorlar. Zaten kendime adam akıllı zaman uyduramazkende izin bile diyemeyeceğim izin günümde saçma salak şeylerle uğraşıp duruyorum.
Evlilik düşünüyorum beş ayda kenara konulan toplasam 30 bilemedim 40 olsun ötesi yok. Patlak kredi kartı, olmayan nakitle bir şekilde döndürüyoruz. Zamanında git okul oku demek yerine kpss dene denseydi belki şu anda diğer gider arkadaşlar gibi 2/3 senelik memurdum saatim ve maaşım belliydi. E tabi şu anda maaş zammı da almadığımı düşünürsek yan haklarla 34 bin gibi yaptığım işe göre komik bir rakama köpekler gibi çalışıyorum. Tek güvencem ise sözleşmeden gelebilecek maaş farkı + banka promosyonu.
Temmuzda askerlik var onu da halletmeden işe de giremiyorum. En son bulduğum işte ise eylül ayında askerliği yapsın gelsin demişlerdi halbuki bedelli gidiyordum ki ücretsiz izin vermeleri yeterliydi. Şu anda hiç yoktan 5/6 aylık deneyimim olurdu ki askere gideceğim vakit 10. ayı doldurmuş olurdum...
Kendime düzgün vakit ayıramazken bir yandan hanıma vakit ayırmaya çalışıyorum ama ikisi de birbirine karıştığı için sorun çıkıyor. Ruhen yoruldum sındım. Her gün yeni bir sorun, yeni bir problem. Haftanın 6 günü köpek gibi çalışıyorum tüm koli malı/aksiyon kapanışlar bana denk geliyor kendini hissettirmeyen bir gün iznimde de yatakta yatmam batıyor evdekilere. Ben gerçekten ne yapacağımı artık tartamıyorum.
1 gün hanımla 3/4 saat çıksam çok geziyor oluyorum, evde yatsam sürekli yatıyor oluyorum, kendime vakit ayırmaya çalışsam ilgisiz, keyfim yerinde olsa değişik, nötr olsam sorunlu. Sırf bu yüzden üniversiteye dönmek isterdim işte, haftanın beş günü pastanede fix 8 saat çalışır günümü kurtaran parayı alır arkadaşlarla kıraathanede okey/batak oynar, nefiste döner yer, moonlight'ta nargilemizi içer tatlımızı yer bakardım keyfime, en sonda evde kafam rahat takılırdım.
Hiçbir şekilde yetememek sürekli yetersiz hissetmek yordu. Sigaraya bağımlı olmam derdim en yakın arkadaşım haline geldi resmen. İçimdekilere çözüm olmasa da en azından ufakta bir süre olsa içimi rahatlatıyor; Ufak mutluluklara tutunarak, yüzümüzde sahte gülüşlerle hayat geçiriyoruz. Sabah 8'de işte olmam gerekiyor saat gece 2 oldu bile, herhalde bir dal yakıp yatarım başka ne yapabilrim ki zaten.