Son düzenleyen: Moderatör:
Genel olarak öfkelendiğim zamanlar kendimi kontrol edemediğim için öyle böyle küfürler etmiyorum. Yani duysanız beni çarmıha gerersiniz. O derece kötü insafsız ve acımasız şeyler. Normal ana avrat küfür etmek değil. Ettiğim küfürler yanında iltifat gibi kalır bunlar. Hayır anam babam duyacak diye korkuyorum. Koskoca insanlar beni satanist falan sanıp yüreklerine inecek.

Normal küfür asla kesmiyor. Yani bu küfürü dışarıda bir yerde etsem beni linc eder millet tekme tokat döverler. Aklınıza gelebilecek en yüce şeylerin bile bir anlamı olmuyor öfkelendiğim zamanlar. Tüm değerler için geçerli bu.

Şöyle sağlam bir dayak yersen bir şey kalmaz. Böyle bu tarz adamları en kötü askerde mum ediyorlar haberin olsun. Kendini sık, zorla bir şey yap söyleme derim yoksa dışarıda birine denk gelirsen vururlar.
 
Ben çileden çıktığım zaman ağır şekilde sövüyorum dışımdan tabii, ben kolay kolay alev almam. Alev aldıysam, etmediğim küfür kalmıyor. Bazen ellerimi ve kafamı duvara vuruyorum. Delirdim galiba.