Çocukluğumdan beri, tam 15 yıldır tip 1 diyabet hastasıyım (yani doğuştan insüline bağımlıyım). Herkes bana 'çok ani parlıyorsun' diyor; haklı olabilirler. Hba1C dengesiz olunca, misal kan şekerim 300'ün üzerine çıkınca sinir seviyem tavan yapıyor. Bununla birlikte bir de ketoasidoz koması, ateş ve mide bulantısı bir araya gelip kombo yaparsa ortaya daha da dehşet bir şey çıkıyor. Yaşım ilerledikçe sanırım bu durumu kontrol altına almayı öğreniyorum. Artık insanlara kırıcı veya yanlış şeyler söylemek yerine, duygusallaşarak sessizleşmeyi seçiyorum; ama yine de bu süreç insanın kafasının içini iyice yıpratıyor.
Ama bu durumun bir sonucu olarak günün sonunda yalnız başıma da kalabiliyorum. Şeker, sanki dengesiz bir duygu yönetim sistemine sahip olmama neden oldu.
Sorunun cevabına gelirsek; çok haklı ve yerinde bir soru. Şekerin ani yükselip düşmesi biyolojik olarak beynimizi gerçekten etkiliyor ve o an irademiz dışında bir parlama yaşatabiliyor, bu bir gerçek. Ancak bunu tamamen bir 'sığınak' veya 'bahane' olarak kullanmak da doğru değil.
Evet, bunun bir çözümü var. Yaş ilerledikçe, diyabeti daha iyi tanıdıkça ve duygu yönetimini öğrendikçe bu öfke kontrol altına alınabiliyor. Hatta psikolog desteği (özellikle kronik hastalık psikolojisi) bu süreçte çok ciddi fayda sağlıyor; çünkü o anlık reaksiyonu fark edip durdurmayı öğretiyor. Ben de zamanla öfkelenmek yerine sessizleşmeyi bu şekilde öğrendim. Aranızda bu durumu psikolojik destekle veya kendi yöntemiyle aşanlar varsa deneyimlerini paylaşırsa harika olur.
küçük bir not: yaşım 15 değil büyüklerim, küçüklerim; yanlış anlaşılmasın. 24 yaşındayım. Forumda benim gibi tip 1 diyabetli arkadaşlar varsa, kendi deneyimlerini paylaşırlarsa çok sevinirim.
