Varoluşsal OKB ve Solipsizm ile nasıl mücadele edilebilir?

flairr dedi:

Birkaç gündür oyunların yalnızca ekrandaki piksellerin renk değiştirmesinden ibaret olduğu düşüncesi aklıma takılıyor ve bu yüzden oyun oynamak anlamsız ve zevksiz gelmeye başladı. Bu düşünce istemsizce geliyor ve bende kaygıya yol açıyor.

Yaklaşık birkaç aydır varoluşsal OKB ve solipsizm sendromuyla baş etmeye çalışıyorum. Ancak ailemin psikoloğa gitme isteğimi ciddiye almaması nedeniyle hiç profesyonel destek alamadım.

Eskiden oyunlardan çok keyif alırdım ama artık oynasam bile eskisi gibi zevk alamıyorum. Bu sadece oyunlarla da sınırlı değil; örneğin, eskiden arabaları ve araba sürmeyi çok severdim. Şimdi ise ‘birkaç metal parçasından ibaret’ düşüncesi aklıma geliyor ve arabalar da anlamsız gelmeye başlıyor.

Sanki içimde başka biri var mış da sürekli bana bu tür vesveseleri veriyormuş gibi hissediyorum. Bu durumla nasıl başa çıkabilirim? Benzer sorunlar yaşayan varsa tecrübelerini paylaşabilir mi?

Genişletmek için tıkla...

flairr dedi:

Birkaç gündür oyunların yalnızca ekrandaki piksellerin renk değiştirmesinden ibaret olduğu düşüncesi aklıma takılıyor ve bu yüzden oyun oynamak anlamsız ve zevksiz gelmeye başladı. Bu düşünce istemsizce geliyor ve bende kaygıya yol açıyor.

Yaklaşık birkaç aydır varoluşsal OKB ve solipsizm sendromuyla baş etmeye çalışıyorum. Ancak ailemin psikoloğa gitme isteğimi ciddiye almaması nedeniyle hiç profesyonel destek alamadım.

Eskiden oyunlardan çok keyif alırdım ama artık oynasam bile eskisi gibi zevk alamıyorum. Bu sadece oyunlarla da sınırlı değil; örneğin, eskiden arabaları ve araba sürmeyi çok severdim. Şimdi ise ‘birkaç metal parçasından ibaret’ düşüncesi aklıma geliyor ve arabalar da anlamsız gelmeye başlıyor.

Sanki içimde başka biri var mış da sürekli bana bu tür vesveseleri veriyormuş gibi hissediyorum. Bu durumla nasıl başa çıkabilirim? Benzer sorunlar yaşayan varsa tecrübelerini paylaşabilir mi?

Genişletmek için tıkla...

flairr dedi:

17 yaşındayım, hayatta en çok düşünceler ve anlam arayışı beni etkiliyor. Her şeyi çok sorgularım. Bu beni çok yoruyor ama yine de bırakamıyorum, çünkü neyin gerçek olduğunu bilmek istiyorum. En çok, her şeyin boş veya sahte olduğu hissine kapılmaktan korkuyorum.

Ama bu duyguların içinde bile kendimi kaybetmeden yaşamak istiyorum. İdealim; hayatımı yaşayabileceğim en uç noktada, en zevk alabileceğim şekilde yaşamak, ama bu fazla sorgulama işi bunu imkansız kılıyor.

Bende 13 yaşımdan beri çevremdeki insanların bilincini asla kanıtlayamayacağıma dair bir düşünce vardı, ya çevremdeki herkes sahteyse diye düşünüyordum ama o dönemler inanç sahibi olduğum için bu düşünce beni etkilemiyordu. Son 2 senedir inançsız olduğum için bu düşünce beni içten içe yemeye başladı. Kafayı yeme konumuna geldim. Biraz araştırdıktan sonra yaşadıklarımın solipsizm sendromu ile çok benzer olduğunu farkettim. Solipsizm ile başa çıkmak için bunu yaşayan ve forumlarda yardım isteyen insanları, ve onlara verilen cevapları inceledim. Özellikle çok mutlu veya çok boş olduğum zamanlarda bu düşünce içimi kemiriyordu ama takmayarak ve odağımı başka şeylere çekmeye çalışarak başa çıkabiliyordum. Son zamanlarda da işte bu anlattıklarım başladı.

Hiçbir şeyden zevk alamamaya ve her şeye aşırı mantıksal yaklaşmaya başladım. Öyle ki, seneye yaşım geldiğinde ehliyet alacağım gün için günleri sayacak kadar heyecanlı iken, artık bu bile bana bir heyecan vermiyor. Yardım etmeye çalıştığınız için çok teşekkür ederim.

Genişletmek için tıkla...

3613 dedi:

Fazla dopaminden beyindeki tum noronlari yakmissin. Bir hafta, hatta bir ay dopamin detoksu yap, duzelirsin biraz.

https://www.anadolusaglik.org/saglik-rehberi/dopamin-nedir-dopamin-ne-ise-yarar#:~:text=Dopamin%20Detoksu%20Nedir%3F-,Nas%C4%B1l%20Yap%C4%B1l%C4%B1r%3F,veren%20aktivitelerden%20uzak%20durmas%C4%B1%20gerekir.

Genişletmek için tıkla...

flairr dedi:

Çocukken çok daha kolay mutlu olurdum. Futbol oynamak, bisiklete binmek ya da Minecraft oynamak bile yeterdi. Hayat basitti ve o basitliğin içinde gerçek bir mutluluk vardı. Ama şimdi, sanki dünyalar benim olsa bile mutlu olamayacakmışım gibi hissediyorum.

Eskiden hislerle yaşıyordum, şimdi her şeye çok fazla mantıksal bakıyorum. Bu yüzden duygusal bağ kurmakta zorlanıyorum. Mesela, Minecraft'tan örnek vereyim, eskiden o oyunu yaratıcılığımı sergileyebileceğim, zorluklarla karşılaşıp bunlarla başa çıkabileceğim bir şey olarak görürdüm ama artık birkaç küpten oluşan saçma pikseller olarak görmeye başladım. Şuan tekrar Minecraft oynamak isterdim ama ne zaman oyun oynamak istesem içime bu kaygı düşüyor. O eski halim hala içimde bir yerlerde duruyor. Ama kafamı kemiren, bana gerçek değilmiş gibi hissettiren düşünceler yüzünden o halimi ortaya çıkaramıyorum.

Genişletmek için tıkla...