EmirhanRadicus

Üstün
Katılım
26 Mayıs 2024
Mesajlar
1.917
Makaleler
1
Çözümler
20
Beğeniler
1.500
Yaşadığımız devrin bile kendine hayrı yok. Artık kafa dengi, düzgün insan bulmak bile zorlaştı. İlişki konusunu açmaya değmez; herkes, çorap değiştirir gibi değiştireceği ilişkilerle kafayı bozmuş durumda. Etraf, bu tarz insanlarla dolmaya başlamışken, biraz şans faktörüyle insan ister istemez yalnız kalıyor. Peki, bu yalnızlık size bir zincir vurursa ne olur? Hayatınızın en güzel zamanlarını evde boş boş Netflix izleyerek geçirdiniz; bir çocuk sahibi olamadınız, kendinizden çok sevdiğiniz bir eşiniz olmadı ve muhtemelen hayatınızın kalan 30 yılı aynı şekilde geçmeye devam edecek. Tüm bu senaryo, Dead Space kadar korkunç geliyor, sizin kendi yaşıtlarınız hakkında ne düşünüyorsunuz? Ortalık bu haldeyken nasıl düzgün arkadaş veya hayatımızı adayabileceğimiz bir eş dost bulacağız? Sırf bu durumlar yüzünden 30 35 yaşında bekar ve hiç arkadaşı olmayan tanıdıklarım var ve onlarla aynı duruma düşmek beni açıkçası çok geriyor.
 
Yalnız adam bir yerden sonra insan ilişkilerinin getirdiği en ufak sorunlara bile katlanamaz hâle geliyor, oradan sonrası seçim ve zorunluluğun birleşimi artık. Duyumsuzluğun, başkalarından etkilenmemenin rahatından sonra olağan bir yaşam mümkün değil.
 
Söyleyeceğim her şey kendi fikrimdir, genel konuşmamın bir önemi yok tamamen kendi fikirlerim.
Bir kere dediğiniz gibi bir hayat sürdürülebilir değil. En azından işten eve geldiğinizde konuşacağınız birini mutlaka arıyorsunuz. Bunun bir de motivasyon yanı var. "Yaşıyoruz ama neden yaşıyoruz?" "Çalışıyoruz ama neden çalışıyoruz?" gibi gibi insan kendi kendine sorular sorup duruyor. Artık yapacak bir şey bulamamaya başlıyor. Bilgisayar, telefon her şey sıkıcı hale geliyor. Hayatın bir anlamı kalmamaya başlıyor. Zaten i*tiharın en büyük nedenlerinden biri yalnızlık. Bende 5 ay gibi bir süre yalnız bir hayat geçirdim. Bir yerden sonra artık bu o kadar büyük bir sorun oluyor ki. Hayattan zevk alamamaya başlıyorsunuz. Kafanızdaki sorular artık hayatınızı kaplıyor. Kafanızda sürekli "bu hayatın amacı ne?" gibi sorularla geziyorsunuz.
 
Yaşadığımız devrin bile kendine hayrı yok. Artık kafa dengi, düzgün insan bulmak bile zorlaştı. İlişki konusunu açmaya değmez; herkes, çorap değiştirir gibi değiştireceği ilişkilerle kafayı bozmuş durumda. Etraf, bu tarz insanlarla dolmaya başlamışken, biraz şans faktörüyle insan ister istemez yalnız kalıyor. Peki, bu yalnızlık size bir zincir vurursa ne olur? Hayatınızın en güzel zamanlarını evde boş boş Netflix izleyerek geçirdiniz; bir çocuk sahibi olamadınız, kendinizden çok sevdiğiniz bir eşiniz olmadı ve muhtemelen hayatınızın kalan 30 yılı aynı şekilde geçmeye devam edecek. Tüm bu senaryo, Dead Space kadar korkunç geliyor, sizin kendi yaşıtlarınız hakkında ne düşünüyorsunuz? Ortalık bu haldeyken nasıl düzgün arkadaş veya hayatımızı adayabileceğimiz bir eş dost bulacağız? Sırf bu durumlar yüzünden 30 35 yaşında bekar ve hiç arkadaşı olmayan tanıdıklarım var ve onlarla aynı duruma düşmek beni açıkçası çok geriyor.

Germesin. 36 yaşındayım, bekarım, mutluyum...
 
Yalnızlık bir süre iyidir ama devamlı olduğu zaman keyif vermez. Mesela tek başıma en sevdiğim diziyi izlerim ama her şeyi de izleyemem, sıkılırım. Yemeği de tek başıma yemek istemem canım da istemez zaten.
 
Bir süre sonra zor be. Dışarı çıkıyorsun insanlar birlikte yürüyor sen yalnız yürüyorsun yemek yiyorsun yalnız yiyorsun kimse olmadığından hayatı umursamamaya başlıyorsun uyku düzenin öğün sayın vb şeylerin bozuluyor.
 
Şimdilik yalnızım. Beni mutlu edecek, seveceğim arkadaşlar ve sevgili bulana kadar yalnız kalmaya devam edeceğim. Sırf yalnızım diye kafamın etini yiyecek, sinir edecek insanlarla arkadaş ya da sevgili olmayı düşünmüyorum.
 
Yaşlandıktan sonra yalnız kalmak kötü. 50 yaşından sonra kendi kendine yetemiyorsun. Ne kadar yalnızlığı seven birisi olursan ol işin sonunda insansın. Sosyal bir varlığız ve birbirimize muhtacız insanoğlu olarak.