Merhaba, bu durum anormal bir şey mi bilmiyorum ama yalnız kalmayı, yalnızlığı biraz seviyorum. Dışarıda en çok gece vakitlerinde, kulaklığı takıp müzik dinleyerek tek başıma yürüyüş yapmayı seviyorum. Evde tek oturmak ya da tek başına kafe vb. aktiviteleri yapmak hoşuma gidiyor. Arkadaşlarla çıkmak bir nevi özgürlüğüm kısıtlanmış gibi oluyor. Rahat davranamıyorum veya misafir falan geldiğinde utanıyorum vs. Tek tabanca gezmek en iyisi. Fakat ailem, tanıdıklarım bana "Niye arkadaşlarla dışarı çıkmıyorsun, niye arkadaşın yok? Bak elalemin çocukları hep birlikte gezip tozuyor, sen neden tek geziyorsun?" vs. diyor. Ama ben ne yapayım? Çağırmıyorlar, etmiyorlar. Gelsem de sanki yük oluyormuşum gibi davranıyorlar. Tek gezip tek başına yapmak en iyisi abi, kimseyi istemiyorum yanımda, rahatsız etmedikleri sürece. Bana ne elalemin çocuklarından?
Geçen hafta evimize bir hoca gelmişti. Bana bir takım sorular sordu falan. Babam hocaya beni anlatmıştı işte, asosyal falan diye. Sonra da hoca bana “Allah tek gezen insanı sevmez” vs. diye öğüt, nasihat verip muska taktı. Oysaki teklik Allah’a mahsus, değil mi? Hocalara anlam veremiyorum, niye böyle?