7 yıldır gerek yeşil forum gerek burası donanım konusunda insanlara müsait olduğum müddetçe yardım etmeye özen gösterdim. Forumda dahi bana insanlar pek aşina değildir çünkü istikrarlı bir şekilde aktiflik göstermiyorum. Çok sıradan, monotonlaşmış bu hayatta arkadaş ortamında konuşmadığım anda varlığım anlaşılamayacak kadar silik bir karakterim.
Bugün biraz içimi dökmek istiyorum. Değerli fikirlerinizi, tavsiyelerinizi veya özellikle yapmam gereken bir şey var ise belirtirseniz şu pazar gününde biraz da olsa mutlu olurum.
Ben vaktiyle anne baba olmaması gereken bu kutsal özelliğin hakkını veremeyecek kapasitede iki insanın çocuğuyum. 3 kardeşiz ve 2. kardeşim daha 4 yaşında, beyinciğinde tümör olduğu tespit edildi. Haliyle ailemiz, akrabalarımız için çok sarsıcı olmuştu. O dönem kardeşime %95 ihtimalle ameliyat sırasında ya ölecek ya da eli yüzü gözü kayacak, sakat kalacak; ameliyat olmaz ise 1 sene sonunda garanti öleceği söylendi. Babam İstanbul'da gezmediği doktor bırakmadı ve neyse ki bu ameliyatın riskini alabilecek doktor bulup kardeşimi kurtardı ve kendisi bu sene 18. yaşına girdi. O ameliyatın borcunu senelerce ödedik.
Konunun benim ile alakalı kısmı ise babam o dönem ağır bunalımda olduğu bir durumda, ben daha 8 yaşında iken 3. kardeşimle kavga ettiğim sırada (ki haklıydım) elimin ayarı kaçtı ve kardeşimin sırtına gerektiğinden biraz daha şiddetli vurarak nefesini kesmiştim. Tabii babam bunu fark etti ve hayatım boyunca unutamayacağım şekilde beni tek ayağımdan tutarak camdan aşağıya sarkıtarak bir daha yaparsam aşağıya atacağını söyledi. (8 yaşımdayken epey cılızdım ki 22 yaşıma geldim ve 1.68 olarak hala öyleyim.)
Tam da bu olaylardan sonra kardeşim taburcu olmuştu ve öfke nöbetleri vesairesi yaşıyordu; ancak babam da aklı başına geliyordu, yavaşta olsa...
O yıl konuşmayı, göz önünde bulunmayı, iletişimde bulunmayı, daha doğrusu tamamen sosyal bir izolasyona girdim. Ne okulda ne de dışarıda bir şeye kafamı veremez, rahat hissedemez olmuştum. Tabii zamanla dil tembelliği ve ardından kekemelik baş gösterdi. Ortaokulu bitirdim fakat aradan 6 sene geçse de etkisini atlatamamıştım ve anne baba olmaması gereken kişiler ise kolayı seçip beni kendi halime bıraktılar. Liseye dahi isteksiz olarak gittim, en sonunda ise sınavlara dahi girmez oldum. En sonunda kolumu kırdım, babam ise klasik "senden bir halt olmaz, seni işe vereceğim" diyerek okuldan aldı.
Yine o dönem, aynı yıl okulu bırakmadan önce belki faydası olur diye Kur'an kursuna verdiler ve ne yaptıklarının farkında bile değillerdi. O yıl zaten her şeye negatif bakmaya başladığım için artık dini bile sorgular hale geldiğimden Kur'an kursu bana dinin insanı yönetmek üzerine kurulduğunu göstererek dinden de soğuttu. Bir insanı hayatta tutabilecek etkenlerden biri de Allah korkusudur ve bende o bile kalmamıştı. O dönem 18.Yaşıma girdiğimde artık iyice bunalıma girmeye başlamıştım ve en acısız ölüm yöntemlerini araştırıyordum; lakin ya bulamıyordum ya da korkuyordum. En sonunda askerde belki elime silah geçer de işimi hallederim dedim fakat biri benden önce davrandı da usta birliğime katılışımda daha 2. günde 17 Kasım 2024 Kıbrıs şehidi (şehit değildir, basına ailesi üzülmesin diye şehit denmiştir) benim önümü kesti. Normalde şafak 140 civarında atış yapmam gerektiği yerde benim şafak 60'tı; atışa gidebildiğimizde o biçim koruma önlemleri aldırıyordu.
Günümüzde ise 18. yaşımdan beri bunalıma girdiğimde en azından belki değiştirebilirim umuduyla denemeye başladığım kekemeliğimi düzeltmek için oyun, kitap, ev, türlü tekerlemeleri kullanarak büyük bir oranda diksiyonumu düzeltebildim; fakat yine de eskinin yarası belli oluyor. 1 kez flört ettim, o da 1 ay sürdü; kız kalbimi kırmamak için sınavlara odaklanma bahanesiyle benimle devam etmedi ve buna kırgın değilim. Ben de yerinde olsam devam etmezdim. Bunun dışında çocukluk arkadaşlarımla ya taşında ya da işten güçten buluşamıyoruz; iş arkadaşlarım ise samimi değiller. Haftanın 6 günü çalıştığım halde kalan tek günde çıkıp gezmek, hava almam gerektiği yerde hala evde ekran başında duruyorum. Son 4 yıldır özellikle yazın ayda bir göğsümde sol yani kalp civarında sızı hissediyorum ve bir keresinde 3 sene evvel oturur halde 3 dakika boyunca kalbimde daha önce hiç hissetmediğim kadar şiddetli kalp atışlarımı hissetmiştim ve zaten daha önce yazdığım sebepler ile önemsemedim. Şimdi ise çam ve sakura hastanesinde haftaya en azından baktırmak için randevum var.
Ailem artık evlen diyor; fakat araba yok, 1 ev var, o da aileye ait. Silivri'de Fenerköy ile 400 km² civarında bir arsa haricinde bana ev alabilmek için para biriktiriyor babam. Ben ise kızlara açılma konusunda iyice geriye çekilmeye başlamışken aklımda evlilik düşüncesi her geçen gün azalıyor; çünkü ben bir gün birini benimle bulsam da onu kendi sorunlarıma dahil etmek ister miyim bilemiyorum. Son olarak hala yaşamak istiyor muyum sorusuna dahi cevap bulamıyorum; çünkü ne sevdiğim işi yapıyorum ne de yaşadığım ortam sağlıklı.
22 yıllık hayatımda bunu bir kez bile anlatmadım ve bunca zamandır varlık amacım yok iken yaşadım ve daha ne kadar yaşarım bilemiyorum. Siz bu durumda ne tavsiye verirdiniz?
Bugün biraz içimi dökmek istiyorum. Değerli fikirlerinizi, tavsiyelerinizi veya özellikle yapmam gereken bir şey var ise belirtirseniz şu pazar gününde biraz da olsa mutlu olurum.
Ben vaktiyle anne baba olmaması gereken bu kutsal özelliğin hakkını veremeyecek kapasitede iki insanın çocuğuyum. 3 kardeşiz ve 2. kardeşim daha 4 yaşında, beyinciğinde tümör olduğu tespit edildi. Haliyle ailemiz, akrabalarımız için çok sarsıcı olmuştu. O dönem kardeşime %95 ihtimalle ameliyat sırasında ya ölecek ya da eli yüzü gözü kayacak, sakat kalacak; ameliyat olmaz ise 1 sene sonunda garanti öleceği söylendi. Babam İstanbul'da gezmediği doktor bırakmadı ve neyse ki bu ameliyatın riskini alabilecek doktor bulup kardeşimi kurtardı ve kendisi bu sene 18. yaşına girdi. O ameliyatın borcunu senelerce ödedik.
Konunun benim ile alakalı kısmı ise babam o dönem ağır bunalımda olduğu bir durumda, ben daha 8 yaşında iken 3. kardeşimle kavga ettiğim sırada (ki haklıydım) elimin ayarı kaçtı ve kardeşimin sırtına gerektiğinden biraz daha şiddetli vurarak nefesini kesmiştim. Tabii babam bunu fark etti ve hayatım boyunca unutamayacağım şekilde beni tek ayağımdan tutarak camdan aşağıya sarkıtarak bir daha yaparsam aşağıya atacağını söyledi. (8 yaşımdayken epey cılızdım ki 22 yaşıma geldim ve 1.68 olarak hala öyleyim.)
Tam da bu olaylardan sonra kardeşim taburcu olmuştu ve öfke nöbetleri vesairesi yaşıyordu; ancak babam da aklı başına geliyordu, yavaşta olsa...
O yıl konuşmayı, göz önünde bulunmayı, iletişimde bulunmayı, daha doğrusu tamamen sosyal bir izolasyona girdim. Ne okulda ne de dışarıda bir şeye kafamı veremez, rahat hissedemez olmuştum. Tabii zamanla dil tembelliği ve ardından kekemelik baş gösterdi. Ortaokulu bitirdim fakat aradan 6 sene geçse de etkisini atlatamamıştım ve anne baba olmaması gereken kişiler ise kolayı seçip beni kendi halime bıraktılar. Liseye dahi isteksiz olarak gittim, en sonunda ise sınavlara dahi girmez oldum. En sonunda kolumu kırdım, babam ise klasik "senden bir halt olmaz, seni işe vereceğim" diyerek okuldan aldı.
Yine o dönem, aynı yıl okulu bırakmadan önce belki faydası olur diye Kur'an kursuna verdiler ve ne yaptıklarının farkında bile değillerdi. O yıl zaten her şeye negatif bakmaya başladığım için artık dini bile sorgular hale geldiğimden Kur'an kursu bana dinin insanı yönetmek üzerine kurulduğunu göstererek dinden de soğuttu. Bir insanı hayatta tutabilecek etkenlerden biri de Allah korkusudur ve bende o bile kalmamıştı. O dönem 18.Yaşıma girdiğimde artık iyice bunalıma girmeye başlamıştım ve en acısız ölüm yöntemlerini araştırıyordum; lakin ya bulamıyordum ya da korkuyordum. En sonunda askerde belki elime silah geçer de işimi hallederim dedim fakat biri benden önce davrandı da usta birliğime katılışımda daha 2. günde 17 Kasım 2024 Kıbrıs şehidi (şehit değildir, basına ailesi üzülmesin diye şehit denmiştir) benim önümü kesti. Normalde şafak 140 civarında atış yapmam gerektiği yerde benim şafak 60'tı; atışa gidebildiğimizde o biçim koruma önlemleri aldırıyordu.
Günümüzde ise 18. yaşımdan beri bunalıma girdiğimde en azından belki değiştirebilirim umuduyla denemeye başladığım kekemeliğimi düzeltmek için oyun, kitap, ev, türlü tekerlemeleri kullanarak büyük bir oranda diksiyonumu düzeltebildim; fakat yine de eskinin yarası belli oluyor. 1 kez flört ettim, o da 1 ay sürdü; kız kalbimi kırmamak için sınavlara odaklanma bahanesiyle benimle devam etmedi ve buna kırgın değilim. Ben de yerinde olsam devam etmezdim. Bunun dışında çocukluk arkadaşlarımla ya taşında ya da işten güçten buluşamıyoruz; iş arkadaşlarım ise samimi değiller. Haftanın 6 günü çalıştığım halde kalan tek günde çıkıp gezmek, hava almam gerektiği yerde hala evde ekran başında duruyorum. Son 4 yıldır özellikle yazın ayda bir göğsümde sol yani kalp civarında sızı hissediyorum ve bir keresinde 3 sene evvel oturur halde 3 dakika boyunca kalbimde daha önce hiç hissetmediğim kadar şiddetli kalp atışlarımı hissetmiştim ve zaten daha önce yazdığım sebepler ile önemsemedim. Şimdi ise çam ve sakura hastanesinde haftaya en azından baktırmak için randevum var.
Ailem artık evlen diyor; fakat araba yok, 1 ev var, o da aileye ait. Silivri'de Fenerköy ile 400 km² civarında bir arsa haricinde bana ev alabilmek için para biriktiriyor babam. Ben ise kızlara açılma konusunda iyice geriye çekilmeye başlamışken aklımda evlilik düşüncesi her geçen gün azalıyor; çünkü ben bir gün birini benimle bulsam da onu kendi sorunlarıma dahil etmek ister miyim bilemiyorum. Son olarak hala yaşamak istiyor muyum sorusuna dahi cevap bulamıyorum; çünkü ne sevdiğim işi yapıyorum ne de yaşadığım ortam sağlıklı.
22 yıllık hayatımda bunu bir kez bile anlatmadım ve bunca zamandır varlık amacım yok iken yaşadım ve daha ne kadar yaşarım bilemiyorum. Siz bu durumda ne tavsiye verirdiniz?
Son düzenleyen: Moderatör:
