PoseidonWhisper
Uzman
- Katılım
- 10 Ocak 2025
- Mesajlar
- 310
- Beğeniler
- 90
Selamlar.
Bugün alalı kedimizi kaybettik. Kendimi çok berbat hissediyorum. Sabah teyzem geldi ve annemle otururken beni kahvaltıya çağırdılar. Her günkü rutinimiz pencerede otururken beni görünce hemen ağzını açar miyavlardı. Çok da içerden miyavlardı. Sesi neredeyse hiç çıkmazdı. Mazlum bir kediydi ve diğer kedilerden onu çok ayrı tutardım ve bu üçüncü kedimizin de ölmesi beni derinden etkiliyor.
Ben bu derslerden bir şey anlayamıyorum. Aynı saatlerde kediyi içeri aldım; ben kediye sarılıp dudaklarımla sevince ya da sarılınca iğrenme tepkileri verdiler ve teyzem kedileri sevmediğini söylemişti. Annem de ne zaman içeri alsam hep pisliğinden dem vururdu. Etrafımdaki narsistik kötülerle mi uğraşayım onu kaybettiğime mi yanayım neye yanayım, kime isyan edeyim bilmiyorum.
Sonrasında ben odama geçmeden önce yediğimiz tavukların kalanını ona ve diğer kedilere getirmek için dışarı çıktım. Hepsine verdim tabii ki canını yediğim alalı kedimize de verdim. Kemikleriyle birlikte verdiğimden dolayı vicdan azabı çekiyorum. İlk önce etli tarafını yedi ve sonra tabaktaki tavukları kemikleri ile beraber bütün kedilere paylaştırdım. Sonrasında yeğenim de yanımdaydı. Kızcağız görmüş boğuluyor gibi bir şeyler dedi, bir şeyler oldu alalıya dedi. Ben de o arada diğer kedilere veriyorum; hepsini aynı yere boşaltmayayım diye takip ediyorum birbirleri ile kavga ediyorlar ve sakin olan kedilerin önünden alıyorlar diye başlarında bekliyorum derken bir baktım nefes alması ve postürü değişti. Ellerimle karnına doğru basınç uyguladım ve sonra üst düzey tepki vermeyi kesti ve etleri yemeye devam ediyordu. Ben de düzeldi oh çok şükür dedim korktum sonrasında her şey yolunda diye eve girdik.
Yarım saat sonra da baktım yiğenim koşa koşa yanıma geliyor kapımı yumrukluyor, çok heyecanlı olur çocuklar bilirsiniz. Baktık ki yerde yatıyor yağmur da üstüne yağmış, gözleri de açıktı. Alalı kedimizin sanırım boğazında kalan tavuktan dolayı öldü ve ne yazık ki üzüle ağlaya toprağı kazıp gömdük.
Kendi cahilliğime mi yanayım, normal yem verip yiyemeden diğer kedilere kaptırdığına mı? Sürekli camda beni beklemesine mi? Onun için en iyisini düşünüp başında bekleyip diğer kedilere mamasını kaptırmasını istemememe mi?
Yaş maş demeyeceğim salya sümük ağlayasım, bağırıp çağırasım var. Sanki bir şeylerle sınanıyor gibiyim. Üçünün ölümü de çok garip şekilde oldu ve kendimi hiç iyi hissetmiyorum.
Nasıl düşünmem lazım.
Konuşmaya ihtiyacım var.
Berbat hissediyorum.
Ne yapacağım şimdi?
Bugün alalı kedimizi kaybettik. Kendimi çok berbat hissediyorum. Sabah teyzem geldi ve annemle otururken beni kahvaltıya çağırdılar. Her günkü rutinimiz pencerede otururken beni görünce hemen ağzını açar miyavlardı. Çok da içerden miyavlardı. Sesi neredeyse hiç çıkmazdı. Mazlum bir kediydi ve diğer kedilerden onu çok ayrı tutardım ve bu üçüncü kedimizin de ölmesi beni derinden etkiliyor.
Ben bu derslerden bir şey anlayamıyorum. Aynı saatlerde kediyi içeri aldım; ben kediye sarılıp dudaklarımla sevince ya da sarılınca iğrenme tepkileri verdiler ve teyzem kedileri sevmediğini söylemişti. Annem de ne zaman içeri alsam hep pisliğinden dem vururdu. Etrafımdaki narsistik kötülerle mi uğraşayım onu kaybettiğime mi yanayım neye yanayım, kime isyan edeyim bilmiyorum.
Sonrasında ben odama geçmeden önce yediğimiz tavukların kalanını ona ve diğer kedilere getirmek için dışarı çıktım. Hepsine verdim tabii ki canını yediğim alalı kedimize de verdim. Kemikleriyle birlikte verdiğimden dolayı vicdan azabı çekiyorum. İlk önce etli tarafını yedi ve sonra tabaktaki tavukları kemikleri ile beraber bütün kedilere paylaştırdım. Sonrasında yeğenim de yanımdaydı. Kızcağız görmüş boğuluyor gibi bir şeyler dedi, bir şeyler oldu alalıya dedi. Ben de o arada diğer kedilere veriyorum; hepsini aynı yere boşaltmayayım diye takip ediyorum birbirleri ile kavga ediyorlar ve sakin olan kedilerin önünden alıyorlar diye başlarında bekliyorum derken bir baktım nefes alması ve postürü değişti. Ellerimle karnına doğru basınç uyguladım ve sonra üst düzey tepki vermeyi kesti ve etleri yemeye devam ediyordu. Ben de düzeldi oh çok şükür dedim korktum sonrasında her şey yolunda diye eve girdik.
Yarım saat sonra da baktım yiğenim koşa koşa yanıma geliyor kapımı yumrukluyor, çok heyecanlı olur çocuklar bilirsiniz. Baktık ki yerde yatıyor yağmur da üstüne yağmış, gözleri de açıktı. Alalı kedimizin sanırım boğazında kalan tavuktan dolayı öldü ve ne yazık ki üzüle ağlaya toprağı kazıp gömdük.
Kendi cahilliğime mi yanayım, normal yem verip yiyemeden diğer kedilere kaptırdığına mı? Sürekli camda beni beklemesine mi? Onun için en iyisini düşünüp başında bekleyip diğer kedilere mamasını kaptırmasını istemememe mi?
Yaş maş demeyeceğim salya sümük ağlayasım, bağırıp çağırasım var. Sanki bir şeylerle sınanıyor gibiyim. Üçünün ölümü de çok garip şekilde oldu ve kendimi hiç iyi hissetmiyorum.
Nasıl düşünmem lazım.
Konuşmaya ihtiyacım var.
Berbat hissediyorum.
Ne yapacağım şimdi?
Son düzenleme:
