Selamlar ben Sitilak; bugün sizlere Need for Speed serisinin çöküş döneminde yapmış olduğu reformlar ile yine de "yanlış zaman, doğru kişi" durumundan dolayı adını en iyilere yazdıramayan Payback ile geldim. Need for Speed serisi 2010'lu yılların ortalarında çökmeye başlamış olup, çökmeyi engellemek isterken de kolonları yanlış yerleştirdiği için maalesef eski şaşaalı günlerine dönememiştir. Geriye de Yıldırım Bayezid tablosu kalmıştır. Kurunun yanında yaş da yandığı için Payback de yaş olan bir oyun; dilerseniz biraz yakından bakalım, keyifli okumalar.
2015 yılında çıkan Need for Speed, oyuncular tarafından domates yağmuruna tutulduğundan dolayı oyunu yapan şirket Ghost Games (eski adıyla EA Gothenburg), serinin yeni oyunu Payback için gelen eleştirileri dikkate alıp oyunu geliştirirken kendilerine atılan domatesin kabuğunu soymayı unutmuyorlar. 2015 Need for Speed'in en çok eleştiri alan tarafı oyunun "always online" (her zaman çevrim içi) oynanmasıydı. Oyuncular tarafından bu durum çok tepki aldığı için Payback'e "always players" oynanışını eklediler. Payback'te amaç seriyi tekrardan popüler yapmaktı; seri zaten popülerliğini az da olsa koruyordu ancak rakipleri Forza Horizon üstüne koya koya ilerliyordu. Ghost Games'te çalışan kişiler; Most Wanted ve Hot Pursuit oyunlarını geliştiren ekipte yer almış kişilerdi. Bu yüzden seriyi şaha kaldırma fırsatları vardı ama öyle olmadı. Oyun aslında güzeldi ama bazı mekanikler yine beğenilmedi; özellikle yarış sonlarında gelen kart sistemi hiç beğenilmedi (ben de beğenmedim). "Oyunu mobil gibi yapmışlar," dedim ki bir baktım herkes böyle düşünüyormuş. Oyun geliştirilirken baz alınan taraflar daha çok sinematik, hikaye ve görünüş olmasından dolayı bu tarz mekanikler üzerinde çok durulmamış ki böyle saçma sapan bir sistem koymuşlar. NFS'yi yükselteyim derken daha da alçaltan bir durum. Kullanılan oyun motoru da EA'in kendi motoru Frostbite 3; bu motor çoğunlukla Battlefield serisi için kullanılıyordu ancak bu sefer bir değişiklik olsun demişler. EA, oyunu tanıtırken "aksiyon sürüş fantezisi" olarak tanıttı; yani daha çok patlamalar, uçmalar, kaçmalar görecektik. Zaten oyun bildiğiniz Hızlı ve Öfkeli çakması bir oyun; hatta öyle ki Hızlı ve Öfkeli serisinin oyunlarından daha çok Hızlı ve Öfkeli.
Oyunda kullanılan bir diğer mekanik de kayıp araç bulma mekaniği. Yarış bitirdikten sonra bulunduğunuz yere göre size bir harita veriliyor ve siz de kayıp aracın parçalarını bularak aracı tamamlıyorsunuz. Bu size ne kazandırıyor; tabii ki de fazladan araba alma durumunu engelliyor. Özellikle aracı tamamladıktan sonra aracın sınıfını dahi seçebiliyorsunuz; benim çok işime yaradı. Oyunun görselliğine ve araç fiziği, dokularına, daha doğrusu sanat tarafına hiç girmiyorum çünkü o taraf çok iyi yapılmış. Benim odaklanacağım taraf oynanış olacak. Oynanış kısmı gayet güzel, bayağı da eğlenceli; özellikle polislerden kaçarken ben bayağı eğlendim. Araçların kontrolleri ve sürüş hissiyatı da bir o kadar iyiydi; hem konsolda hem de bilgisayarda oynadım, gayet iyiydi. Elbette konsolda daha iyiydi ama klavye-fare ile oynaması da güzel. Özellikle dönemeçlerden geçerken iyi bir hissiyat bırakıyor üstünüzde. Rampalardan atlama, haritada serbest gezme vb. bunların hepsi çok zevkli; biraz Forza havası aldım. Gelelim modifiye sistemine; öncelikle modifiye sistemini çok beğendim. Önceki oyunlarda yer alan efsaneleşmiş arabaları alıp onları modifiye edebiliyorsunuz. Sadece bununla da kalmıyor; oyunda kullanılan renk paleti çok canlı gözüktüğünden dolayı aşırı güzel bir görünüm sizi karşılıyor. Bunu en son Underground 2'de, o dönemki bilgisayarımızda grafikleri en sona getirdiğimizde yaşamıştım. Şimdi her şey grafik oldu, işin tadı kaçtı. 2000'li yılların başında çıkan tüm oyunlara bakarsanız grafiklerin ikinci planda olduğunu ve oynanışın ön planda olduğunu fark edeceksiniz; Payback de bize bunu yaşatmak istiyordu. Aslında yaşattığı bir yer var ki benim çok canımı sıktı. S2000'imi performans modifiyesi olarak en son seviyeye getirdim ve ikinci bölüm yarışlarına başlamıştım ki bir baktım diğer araçlar beni tokatlıyor; ben de hemen onlara kızdım çünkü Ankaralıyım... Her neyse, yarışa tekrardan başladım ve araçların seviyelerine baktım; benim araç onların üstünün üstü ama adamlar da uzman çavuş hâli var. Ben de denemek için para hilesi yapıp seviyeme denk olan en iyi arabayı alıp her şeyini yükselttikten sonra bir daha girdim, yine aynı şey oluyor; "Neler oluyor?" dedim. Oyuna eski hava katmak isterken gerçekten eski havayı katmışlar. Most Wanted'da polisler manyak bir şekilde geliyorlardı ya, sizi bir anda yakalıyorlardı; onun gibi oluyor. Neyse sonra hileyi kapatıp devam ettim de rakipleri yendim ama çok zorlandım, orası bana saçma geldi. Hemen modifiye ettiğim adama gidip "Money is money lan," dedim; adam da "Oyun gereği böyle yaptılar," deyince tadım kaçtı. Ama zevk verdi mi, verdi; yalan yok. Şimdi her yarışı en önde götürsem çok sıkılacaktım, o yüzden biraz zevk verdi. Oyunda bir de mikro ödeme sistemi, yani "parayı bas kazan" (pay to win) sistemi vardı. EA her ne kadar yok dese de ucundan vardı; hatta çoğu oyuncu "mobil oyun bu" diyerek oynamadı. Oyunun o dönemde eleştirecek birçok tarafı vardı ama şimdi pek yok; sadece oynanış ve sanat tarafına bakabiliyorsunuz.
Oyunun müziklerine değinmeyeceğim çünkü sanat tarafına giriyor ve sanat tarafına girmeyeceğimi söylemiştim, o yüzden burada bitirmek istiyorum. Hikâyeye değinmeyeceğim ama The Run'dan sonra belki de en iyi hikâyeye sahip NFS olabilir. Evet sevgili okurlar, "Bu oyun oynanır mı?" serimizin bir bölümünün daha sonuna geldik. Payback seriyi kurtaramadı belki ama fişinin çekilmesini de önleyen bir oyun oldu. Hikâyesi, müzikleri, oynanışı ve görselliği ile gayet güzel bir oyun. Ama tabii ki eleştirdiğim yönleri de oldu; özellikle o kart sistemi ve yarışçıların bana yetişmesi beni biraz gerdi. Günümüzde grafiğin ön planda olduğu oyunları görmektense oynanışın ön planda olduğu oyunları görmek daha iyi olacaktır; tabii grafikleri de PS1 grafiğine çekmemek şartıyla. Gelelim sorumuza: Bu oyun oynanır mı? "EVET", oynanır. Bir sonraki incelemede görüşmek üzere, hoşça kalın.
2015 yılında çıkan Need for Speed, oyuncular tarafından domates yağmuruna tutulduğundan dolayı oyunu yapan şirket Ghost Games (eski adıyla EA Gothenburg), serinin yeni oyunu Payback için gelen eleştirileri dikkate alıp oyunu geliştirirken kendilerine atılan domatesin kabuğunu soymayı unutmuyorlar. 2015 Need for Speed'in en çok eleştiri alan tarafı oyunun "always online" (her zaman çevrim içi) oynanmasıydı. Oyuncular tarafından bu durum çok tepki aldığı için Payback'e "always players" oynanışını eklediler. Payback'te amaç seriyi tekrardan popüler yapmaktı; seri zaten popülerliğini az da olsa koruyordu ancak rakipleri Forza Horizon üstüne koya koya ilerliyordu. Ghost Games'te çalışan kişiler; Most Wanted ve Hot Pursuit oyunlarını geliştiren ekipte yer almış kişilerdi. Bu yüzden seriyi şaha kaldırma fırsatları vardı ama öyle olmadı. Oyun aslında güzeldi ama bazı mekanikler yine beğenilmedi; özellikle yarış sonlarında gelen kart sistemi hiç beğenilmedi (ben de beğenmedim). "Oyunu mobil gibi yapmışlar," dedim ki bir baktım herkes böyle düşünüyormuş. Oyun geliştirilirken baz alınan taraflar daha çok sinematik, hikaye ve görünüş olmasından dolayı bu tarz mekanikler üzerinde çok durulmamış ki böyle saçma sapan bir sistem koymuşlar. NFS'yi yükselteyim derken daha da alçaltan bir durum. Kullanılan oyun motoru da EA'in kendi motoru Frostbite 3; bu motor çoğunlukla Battlefield serisi için kullanılıyordu ancak bu sefer bir değişiklik olsun demişler. EA, oyunu tanıtırken "aksiyon sürüş fantezisi" olarak tanıttı; yani daha çok patlamalar, uçmalar, kaçmalar görecektik. Zaten oyun bildiğiniz Hızlı ve Öfkeli çakması bir oyun; hatta öyle ki Hızlı ve Öfkeli serisinin oyunlarından daha çok Hızlı ve Öfkeli.
Oyunda kullanılan bir diğer mekanik de kayıp araç bulma mekaniği. Yarış bitirdikten sonra bulunduğunuz yere göre size bir harita veriliyor ve siz de kayıp aracın parçalarını bularak aracı tamamlıyorsunuz. Bu size ne kazandırıyor; tabii ki de fazladan araba alma durumunu engelliyor. Özellikle aracı tamamladıktan sonra aracın sınıfını dahi seçebiliyorsunuz; benim çok işime yaradı. Oyunun görselliğine ve araç fiziği, dokularına, daha doğrusu sanat tarafına hiç girmiyorum çünkü o taraf çok iyi yapılmış. Benim odaklanacağım taraf oynanış olacak. Oynanış kısmı gayet güzel, bayağı da eğlenceli; özellikle polislerden kaçarken ben bayağı eğlendim. Araçların kontrolleri ve sürüş hissiyatı da bir o kadar iyiydi; hem konsolda hem de bilgisayarda oynadım, gayet iyiydi. Elbette konsolda daha iyiydi ama klavye-fare ile oynaması da güzel. Özellikle dönemeçlerden geçerken iyi bir hissiyat bırakıyor üstünüzde. Rampalardan atlama, haritada serbest gezme vb. bunların hepsi çok zevkli; biraz Forza havası aldım. Gelelim modifiye sistemine; öncelikle modifiye sistemini çok beğendim. Önceki oyunlarda yer alan efsaneleşmiş arabaları alıp onları modifiye edebiliyorsunuz. Sadece bununla da kalmıyor; oyunda kullanılan renk paleti çok canlı gözüktüğünden dolayı aşırı güzel bir görünüm sizi karşılıyor. Bunu en son Underground 2'de, o dönemki bilgisayarımızda grafikleri en sona getirdiğimizde yaşamıştım. Şimdi her şey grafik oldu, işin tadı kaçtı. 2000'li yılların başında çıkan tüm oyunlara bakarsanız grafiklerin ikinci planda olduğunu ve oynanışın ön planda olduğunu fark edeceksiniz; Payback de bize bunu yaşatmak istiyordu. Aslında yaşattığı bir yer var ki benim çok canımı sıktı. S2000'imi performans modifiyesi olarak en son seviyeye getirdim ve ikinci bölüm yarışlarına başlamıştım ki bir baktım diğer araçlar beni tokatlıyor; ben de hemen onlara kızdım çünkü Ankaralıyım... Her neyse, yarışa tekrardan başladım ve araçların seviyelerine baktım; benim araç onların üstünün üstü ama adamlar da uzman çavuş hâli var. Ben de denemek için para hilesi yapıp seviyeme denk olan en iyi arabayı alıp her şeyini yükselttikten sonra bir daha girdim, yine aynı şey oluyor; "Neler oluyor?" dedim. Oyuna eski hava katmak isterken gerçekten eski havayı katmışlar. Most Wanted'da polisler manyak bir şekilde geliyorlardı ya, sizi bir anda yakalıyorlardı; onun gibi oluyor. Neyse sonra hileyi kapatıp devam ettim de rakipleri yendim ama çok zorlandım, orası bana saçma geldi. Hemen modifiye ettiğim adama gidip "Money is money lan," dedim; adam da "Oyun gereği böyle yaptılar," deyince tadım kaçtı. Ama zevk verdi mi, verdi; yalan yok. Şimdi her yarışı en önde götürsem çok sıkılacaktım, o yüzden biraz zevk verdi. Oyunda bir de mikro ödeme sistemi, yani "parayı bas kazan" (pay to win) sistemi vardı. EA her ne kadar yok dese de ucundan vardı; hatta çoğu oyuncu "mobil oyun bu" diyerek oynamadı. Oyunun o dönemde eleştirecek birçok tarafı vardı ama şimdi pek yok; sadece oynanış ve sanat tarafına bakabiliyorsunuz.
Oyunun müziklerine değinmeyeceğim çünkü sanat tarafına giriyor ve sanat tarafına girmeyeceğimi söylemiştim, o yüzden burada bitirmek istiyorum. Hikâyeye değinmeyeceğim ama The Run'dan sonra belki de en iyi hikâyeye sahip NFS olabilir. Evet sevgili okurlar, "Bu oyun oynanır mı?" serimizin bir bölümünün daha sonuna geldik. Payback seriyi kurtaramadı belki ama fişinin çekilmesini de önleyen bir oyun oldu. Hikâyesi, müzikleri, oynanışı ve görselliği ile gayet güzel bir oyun. Ama tabii ki eleştirdiğim yönleri de oldu; özellikle o kart sistemi ve yarışçıların bana yetişmesi beni biraz gerdi. Günümüzde grafiğin ön planda olduğu oyunları görmektense oynanışın ön planda olduğu oyunları görmek daha iyi olacaktır; tabii grafikleri de PS1 grafiğine çekmemek şartıyla. Gelelim sorumuza: Bu oyun oynanır mı? "EVET", oynanır. Bir sonraki incelemede görüşmek üzere, hoşça kalın.
