Schopenhauer aşkın metafiziği kitabında bundan bahsediyor.
Doğa bireyi kendi çıkarı için kullanır. Birine aşık olduğunda o kadar oksitosin etkisinde kalırsın ki kişiye aşık olmaktan ziyade kişinin sende uyandırdığı oksitosin etkisine bağlı olursun. Serotonin de düşer. Saplantı haline getirme sebebin bu serotonin seviyesinin obsesif kompulsif bozukluğa sahip olan birisiyle aynı seviyeye düşmesidir.
İnsanlar farkında olmadan kendi eksikliklerini tamamlayacak insanlara aşık olurlar. Beynimiz süper bilgisayar olduğundan dolayı saniyede bilmem kaç kere işlem yapar ve saniyelerde aşık olduğumuz kişinin özelliklerini tarayıp genlerimizi birleştirmenin çocuklarımızın hayatta kalma şansını yüksek çıkartacağını söyler. Kısanın uzunu, zayıfın güçlüyü seçme sebebi budur. Kendi eksikliklerini başka biriyle tamamlamak istersin. Yani düşününce biraz da narsist tarafı var kendi potansiyelimizi severiz.
Ki zaten o kadar büyük dozlarda dopamin ve adrenalinle yaşarsan beynin yanar. O yüzden aşkın ilk gündeki ciddiliği sonraki günlerde aynı seviyede olamaz. Evrende biricik hissetmeye ihtiyacımız vardır ve değerlilik bu işi görür.
