ornitorenk

Uzman
Katılım
4 Ağustos 2024
Mesajlar
908
Beğeniler
368
2 tane bira kalmıştı dolapta hızlıca kafaya diktim hemen çakır keyif olmak için.
Şimdi de canım sıkıldı aşırı çünkü bayağı yalnızım. Çakır keyfim şu an fena yalnızım ama çok fena. Tek yaşıyorum. Çevremde kimse yok abi kimse. Biraz da karakter yapısı olarak yalnız bir insan olmaya meyilliyim ama bir ömür nasıl geçecek böyle? Yaş da geçiyor çoğunuzdan büyüğüm burada. İnsan sevmek ve sevilmek istiyor bir süre sonra. Oyun oynamak falan da zevk vermiyor artık film bile izlemek gelmiyor içimden.
Ben çok sohbet canlısı biri de değilim ama bu yalnızlık canımı sıkıyor. Yaşamın gerisinin anlamı da kalmadı gözümde.
Zaten küçük bir şehirdeyim istesem de sosyal olamıyorum orası da ayrı bir konu. Yaş geçti zaman hızlı ilerledi. 2-3 tane aile ferdi dışında kimsenin umurunda olmayan bir insanım. Ölsem 5 kişi bile üzülmez.
 
Son düzenleyen: Moderatör:
Bende 41 yaşında ve boşanma aşamasındayım, 1 yıldan fazladır yalnızım. Yalnız olmak büyük rahatlık ama işte bazen geliyor insana fena dokunuyor. Yanında sürekli olmasına da tahammül edemiyorsun çünkü sorunlar, sorumluluklar, tartışmalar vs ister istemez oluyor. İki ucu boklu değnek.
 
Gruplara, derneklere katılmayı düşündün mü? Üniversite dönemimde çok yardımcı olmuştu bana hala bir çoğu arkadaşımla (kulüplerde tanıştığım) konuşurum. Motorun varsa Motor Kulüpleri tam sosyallik alanlar. İşte "ben sosyalleşemiyorum veya sevmiyorum" dersen bu yalnızlık alır başını götürür. Yani yanlış anlama ama oturduğun yerden bir arkadaş grubu gelip sana "arkadaş ol bizimle takıl" demez. Kaynaşman lazım. Yaşın ilerledikçe çoğu zaman şunu gördüm insan yalnızlığı daha çok benimsiyor. Ama yaşınızın genç olduğunu varsayıyorum. Kulüplere katılmanız hoş olur.
 
Yalnızlığın en kötü tarafı belirli bir süre sonra o yalnızlığın rutin hale gelmesi ve sosyalleşme aşamasında bu rutinden dolayı rahatsız veya sıkılmış hissetmek oluyor. Hani ilişkiye başlıyorsun, her an konuşma, mesaj atmalar, buluşmalar falan derken insan yalnız ve huzurlu geçirdiği zamanı özlüyor.

Ama genel anlamda yalnızlık iyi bir şey değil arkadaşlar. Çevre edinmek lazım. Sosyalleşmek, ara sıra çıkıp hava almak gerekiyor.

Bende 41 yaşında ve boşanma aşamasındayım, 1 yıldan fazladır yalnızım. Yalnız olmak büyük rahatlık ama işte bazen geliyor insana fena dokunuyor. Yanında sürekli olmasına da tahammül edemiyorsun çünkü sorunlar, sorumluluklar, tartışmalar vs ister istemez oluyor. İki ucu boklu değnek.
Valla öyle bir çevre gerekiyor ki hem stressiz, hem huzurlu hem de yapıcı olmaları lazım. Bu da imkansız maalesef. :confused:
 
Valla öyle bir çevre gerekiyor ki hem stressiz, hem huzurlu hem de yapıcı olmaları lazım. Bu da imkansız maalesef. :confused:

İnsan ergenliğini özlüyor, sorumluluk almayıp arkadaşlarında özgürce takıldığı, zamanı umursamadığı şekilde yaşamayı. Hele ki ülkenin son yıllarda ki ekonomik durumu insanları daha da içine kapanıp, bir şey yapamaz hale getirdi. Ben alkol, sigara kullanmam, aşırı fanatiği oldum şeyler yok ve zaten öyle ortamları sevmiyorum. E insanlar da benim gibi teknoloji, internet, anime, dizi, film, oyun vs takılan tipler değil. Bu tarz insanlarla tanışmak gruplaşmakta zor. Düşündükçe içim sıkıldı, sıkıldıkça gidip kafayı vurup yatasım geldi şimdi.
 
E insanlar da benim gibi teknoloji, internet, anime, dizi, film, oyun vs takılan tipler değil. Bu tarz insanlarla tanışmak gruplaşmakta zor.
Aslında değil dostum ya, hani bir şekilde bulabiliyorsun grupları. Hatta senin yaş grubunun da toplulukları oluyor ama devamlılık önemli bir de tabii o ortamlara katılma isteği.
 
2 tane bira kalmıştı dolapta hızlıca kafaya diktim hemen çakır keyif olmak için.
Şimdi de canım sıkıldı aşırı çünkü bayağı yalnızım. Çakır keyfim şu an fena yalnızım ama çok fena. Tek yaşıyorum. Çevremde kimse yok abi kimse. Biraz da karakter yapısı olarak yalnız bir insan olmaya meyilliyim ama bir ömür nasıl geçecek böyle? Yaş da geçiyor çoğunuzdan büyüğüm burada. İnsan sevmek ve sevilmek istiyor bir süre sonra. Oyun oynamak falan da zevk vermiyor artık film bile izlemek gelmiyor içimden.
Ben çok sohbet canlısı biri de değilim ama bu yalnızlık canımı sıkıyor. Yaşamın gerisinin anlamı da kalmadı gözümde.
Zaten küçük bir şehirdeyim istesem de sosyal olamıyorum orası da ayrı bir konu. Yaş geçti zaman hızlı ilerledi. 2-3 tane aile ferdi dışında kimsenin umurunda olmayan bir insanım. Ölsem 5 kişi bile üzülmez.
Sana şu tavsiyeyi verebilirim.
2022 yılında annem kollarımda vefat etti. Sırasıyla sevdiğim insanları kaybetmeye başladım. En yakın arkadaşımı kalp krizi sonucu kaybettim, İstanbul'a defni için giderken yolda dedemin vefat ettiğini öğrendim. Biraz zaman sonra 5 arkadaşımı daha toprağa gömdüm.
Bir süre sonra sigara ve alkolün dozunu arttırdım ve kolon kanseri oldum ve o esnada nişanlım beni terketti. Hayatta yaşama isteğim kalmamıştı. Kimsem yoktu artık çevremde. Lakin bir arkadaşımın ısrarı ile spora yazıldım ve spor o kadar iyi geldi ki bana. Spor yaptıkça sana serotonin denen mutluluk hormonu salgılanıyor, özgüven geliyor. Bunların kanseri yenmemde, hayata tutunmamda büyük etkisi oldu. Spora başla dostum. Ayrıca spora başladığında yeni dostlar edineceksin. Fitnessa giden insanlar genellikle özgüvensiz kişiler. O kişilerin dostlukları çok sağlam oluyor.
 
Kardeş bazı kısımlarda aynı ben bende böyleyim işim var memurum çok şükür ailemleyim sosyal ortamım yok iş ev evden işe böyle yani küçük şehirdeyim zaten kız arkadaşımda yok nasıl olacak bilmiyorum asosyalim galiba çok zor durum ya yalnızlıkda çok zor harbiden böylede olmaz hayat yaşda geçiyor teşekkürler.
 
Yalnızlığı kendinize âdet edinmeyin çimene basın sosyalleşirsiniz.