Yarım Kalan Bir Hayal
Merhaba,
Ben meslek lisesinden yeni mezun oldum. Mezun olmadan önce, hatta iki yıl öncesinden beri en büyük hayalim doktor olmaktı. Vücuttaki neredeyse her kasın ismini ezberebilirim. Bu hayalime ulaşmak için mezuna kalmayı bile göze almıştım ama hayat şartları beni başka bir yola itti.
Babam ben çok küçükken vefat etti. O günden sonra annem hem bana hem de kardeşime tek başına bakmak zorunda kaldı. Şimdi ise kendisiyle konuştuğumuzda, beni okutamayacağını ve parası olsa bile tıp fakültesi gibi uzun bir eğitimi destekleyemeyeceğini söyledi. "Altı yıl çok uzun" dedi. Bu söz beni çok kırdı.
Şu anda istemediğim bir işte, muhasebeci olarak çalışıyorum. Her gün işe gitmek, sevmediğim bir hayatı yaşamak bana çok ağır geliyor. Giderek içimdeki umut sönüyor ve gülümsemeyi unuttum. Annemle de aramız açıldı, artık aynı evin içinde iki yabancı gibiyiz. Defalarca bu konuyu konuştuk, tartıştık. "Ben çalışırım, bir şekilde okurum" dedim ama hep hayır cevabını aldım.
Şimdi ise hem sevmediğim bir işteyim, hem de yarım kalmış bir hayalin yüküyle yaşıyorum. Her geçen gün kendimi daha kötü hissediyorum, depresyona girdim. Hayatta değilmiş gibiyim, zaten gülemiyorum. Sadece bir çıkış yolu arıyorum. Artık gerçekten gülemiyorum, ne yapacağımı bilmiyorum. Yorumlarınızı bekliyorum.
Merhaba,
Ben meslek lisesinden yeni mezun oldum. Mezun olmadan önce, hatta iki yıl öncesinden beri en büyük hayalim doktor olmaktı. Vücuttaki neredeyse her kasın ismini ezberebilirim. Bu hayalime ulaşmak için mezuna kalmayı bile göze almıştım ama hayat şartları beni başka bir yola itti.
Babam ben çok küçükken vefat etti. O günden sonra annem hem bana hem de kardeşime tek başına bakmak zorunda kaldı. Şimdi ise kendisiyle konuştuğumuzda, beni okutamayacağını ve parası olsa bile tıp fakültesi gibi uzun bir eğitimi destekleyemeyeceğini söyledi. "Altı yıl çok uzun" dedi. Bu söz beni çok kırdı.
Şu anda istemediğim bir işte, muhasebeci olarak çalışıyorum. Her gün işe gitmek, sevmediğim bir hayatı yaşamak bana çok ağır geliyor. Giderek içimdeki umut sönüyor ve gülümsemeyi unuttum. Annemle de aramız açıldı, artık aynı evin içinde iki yabancı gibiyiz. Defalarca bu konuyu konuştuk, tartıştık. "Ben çalışırım, bir şekilde okurum" dedim ama hep hayır cevabını aldım.
Şimdi ise hem sevmediğim bir işteyim, hem de yarım kalmış bir hayalin yüküyle yaşıyorum. Her geçen gün kendimi daha kötü hissediyorum, depresyona girdim. Hayatta değilmiş gibiyim, zaten gülemiyorum. Sadece bir çıkış yolu arıyorum. Artık gerçekten gülemiyorum, ne yapacağımı bilmiyorum. Yorumlarınızı bekliyorum.
Son düzenleme:
