Sınanmamışlığın kibriyle söylemiyorum ama şu söze büyük ölçüde katılıyorum:
“Sadece zayıf olanlar; ailesini, zamanı, şansı ve kaderi suçlarlar.”
Bu yüzden genç erkekler söz konusu olduğunda
“ev genci” denilen tabirden pek hoşlanmıyorum. Erkekleri özellikle vurgulamamın sebebi, bir erkek olarak vermeleri gereken mücadele azmini hemcinslerimden de beklemem. Kadınların yaşadığı zorlukları aynı şekilde deneyimlemediğim için onlar adına konuşmayı doğru bulmuyorum. Dolayısıyla burada sözüm öncelikle kendi hemcinslerime. Elbette herkesin şartları aynı değil ama insanın hiçbir şey yapmadan hayatının kendiliğinden düzelmesini beklemesini kabullenemiyorum.
Belki biraz sert olacak ama bir erkeğin pes edip kendisini çaresizliğe teslim etmesi saygı duyulacak bir hareket değil. İnsan elbette yorulur, düşer, ne yapacağını bilemediği dönemlerden geçer. Bunlar zayıflık değil. Benim tahammül edemediğim şey, düştüğü yerden kalkmak için hiçbir çaba göstermemesi. Şartlarını değiştiremiyorsan en azından iyileştirmeye çalışacaksın. Bir iş olmadı mı? Başkasını dene. İstediğin mesleği yapamıyorsan o mesleği yapana kadar başka bir işte çalış; o mesleği yapma ihtimalin yoksa bambaşka bir iş yap, kendini geliştir. Daha 21-25 yaşındasın, taşı sıksan suyunu çıkaracağın çağdasın.
Benim gözümde zayıflık düşmek değil, ayağa kalkma iradesinden vazgeçmektir.
Machiavelli’nin dediği gibi: “Talih dişidir; genç ve cesur erkekleri sever.”
Ben de varlıklı bir ailede büyümedim, borçların ve maddi sıkıntıların içinde yetiştim. Allah beterinden korusun, hâlimize binlerce kez şükür. Hak ettiğimin çok altında ücretlere çalıştım, mesleğim dışında işler yaptım. 3D modellemeyi öğrenmeye çalışırken bir yandan geçimimi sağlıyor, kalan zamanımda da kendimi geliştirmeye uğraşıyordum. Yorulduğum, bunaldığım, çevremden baskı gördüğüm, hatta sağlığımdan olduğum zamanlar bile oldu.
Bunları asla kendimi örnek göstermek için anlatmıyorum. Herkesin derdi, mücadelesi farklı. Kimsenin de yaşamadığı bir hayat hakkında kesin konuşmaya hakkı olduğunu düşünmüyorum. Mesela benim 29 yaşında, üniversiteyi yarıda bırakmak zorunda kalmış bir dostum, kardeşim var. Çalıştığı pres makinesinde üç parmağını kaybetti, deprem riski yüzünden evinden oldu, şimdi de çocuğuna nakil bekliyor. Bütün bunlara rağmen hâlâ üç parmağını kaybettiği o makinenin başında çalışıyor. Bir yandan çocuğunun tedavi masraflarını karşılamaya, diğer yandan babasından kalan evin kentsel dönüşüm bedelini ödemeye uğraşıyor. Böyle şeyleri gördükçe insan kendi dertlerinden bahsetmeye utanıyor. Malıyla mülküyle sınandı, sağlığıyla sınandı, şimdi de evladıyla sınanıyor. Allah kimseyi böyle dertlerle, hele ki evladıyla sınamasın. İşte bu yüzden kimsenin derdini küçümsemem, ne yaşadığını bilmeden de yargılamam. Ama insanın elinden geleni bile denemeden mücadeleden vazgeçmesini de doğru bulmuyorum.
Hayat hiçbir zaman adil olmadı, bundan sonra da olacağını sanmıyorum. Üstelik günümüzde şartların ne kadar zorlaştığının da farkındayım. Ekmek artık aslanın ağzında değil, bağırsaklarında ama yine de insanın önündeki bütün ihtimalleri değerlendirmesi gerektiğini düşünüyorum. Bir kapı kapanıyorsa başka bir kapıyı zorlayacaksın, gerekirse bambaşka bir yol çizeceksin. Çünkü talih her zaman bizim elimizde olmayabilir ama ona meydan okuyacak cesareti göstermek bizim elimizde.