Hayatım kötüye gidiyor

Aramıza hoş geldin. Para pul olunca, iş bulamayınca insanın depresyonda olması normal.
Miktar azken çalış, kapat borcunu; yapacak başka bir şey yok.

Abi yaz geldi, gir bir yere o borcu kapat, kartı da makasla kes.

Her zaman derdim; kredi kartı kullanmasını bilene vezir, bilmeyene zehir diye. Yazın bir iş bulup borcunu kapat derim. Sonrasında da bir hobi edinmeye çalış, mümkünse.

Ailen halden anlayan insanlarsa eğer, onlara durumunu da özetle. Yalan söyleyerek bir yere varamazsın.

Yiğidowski dedi:

Yaşım 19. üniversite okuyorum, 2. yılım ama derslere gitmeyi hiç istemiyorum. Bahar döneminde hiç gitmedim derslere. Canım istemiyor, dersler ilgimi çekmiyor ve sınıftaki diğer kişilerin bazıları çok sinirimi bozuyor. Görmek bile istemiyorum. Onun dışında yaklaşık 40 bin TL borcum var ve borcum olduğunu ailem bilmiyor. Borcu bırakın, kredi kartım olduğunu bile bilmiyorlar. KYK bursum krediye döndü ve bunu da bilmiyorlar. Daha 2. sınıftan alttan derslerim oldu, ortalamam düşük ama aileme hep derslerim iyi kaldığım ders yok diyorum. Hiçbir şey yapasım gelmiyor. Eskiden bilgisayardan oyun oynardım, şimdi oynayasım gelmiyor. Hiç boş boş duruyor. Sadece boş boş yatakta uzanıp etrafı izleyesim var. Hiçbir şey yapmak istemiyorum. Bu durumdan nasıl kurtulurum?

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

Çok bir borcun yok, işe girip kapatırsın. Bursun krediye dönebilir, önemli değil. Ailenden saklamana gerek yok; ha istiyorsan sakla, çok da önemli değil ama ben olsam söylemezdim çünkü almanı istemeyebilirler. Hayatta illaki görmek istemeyeceğin insanlar olacak, bunlara alışmak zorundasın; zaten belli bir süre sonra takmıyorsun bile. Alttan dersin de olabilir, buna şöyle bir çözüm bulabilirsin: Önümüzdeki sene alttan aldığın dersleri alırsın, ailene de "3. sınıf dersleri çok zor, bazılarından kaldım" dersin, onlar da bunu sorgulamazlar. Ama aile evine dönmektense dersime adamakıllı çalışmayı yeğlerdim, öyle söyleyeyim. Şu an sınava hazırlanıyorum, tek isteğim sınavı kazanıp yurt hayatına tekrar dönebilmek. Şöyle düşün: Eğer dersine çalışmazsan, adamakıllı zamanını geçirmezsen yolun sonunda cehennem gibi bir aile hayatı yaşayacaksın, sence bu çekilir mi?

Yiğidowski dedi:

Yaşım 19. üniversite okuyorum, 2. yılım ama derslere gitmeyi hiç istemiyorum. Bahar döneminde hiç gitmedim derslere. Canım istemiyor, dersler ilgimi çekmiyor ve sınıftaki diğer kişilerin bazıları çok sinirimi bozuyor. Görmek bile istemiyorum. Onun dışında yaklaşık 40 bin TL borcum var ve borcum olduğunu ailem bilmiyor. Borcu bırakın, kredi kartım olduğunu bile bilmiyorlar. KYK bursum krediye döndü ve bunu da bilmiyorlar. Daha 2. sınıftan alttan derslerim oldu, ortalamam düşük ama aileme hep derslerim iyi kaldığım ders yok diyorum. Hiçbir şey yapasım gelmiyor. Eskiden bilgisayardan oyun oynardım, şimdi oynayasım gelmiyor. Hiç boş boş duruyor. Sadece boş boş yatakta uzanıp etrafı izleyesim var. Hiçbir şey yapmak istemiyorum. Bu durumdan nasıl kurtulurum?

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

Aile her şeydir; ailene borçlarından ve sıkıntılarından bahsedip yardım isteyebilirsin. Daha genç ve yolun başındasın. Ben 16 yaşımda okulu bırakıp açığa geçip çalışmaya başladım. Borcun kapanmayacak bir borç değil, en azından 3 ay çalışsan üstünü bile kazanır kenara atarsın. Benim ayağım kırıldı, çok zor zamanlar geçiriyorum ama hiçbir zaman pes etmedim. Pes etmek çözüm değil; ayaklarını yere sağlam basıp kendine odaklan, çevrendekileri unut. Ailenle bunları paylaş. Yolun, bahtın açık olsun. Sana huzurlu ve sağlıklı ömürler diliyorum.

Acilen dersten önce bir işe gir Part-Time olarak. O borcu çok kısa sürede kapatırsın. Kredi kartını kırıp atma çünkü kullanmasını bilene nimet ama sen sanıyorum pek bilmiyorsun ama olsun. Köşede acil durumlar için kalsın o kart. Bir şey alman gerekir nakit paran olmaz o zaman kullanırsın. Keyfi harcamalardan uzak dur kart konusunda.

Bende senin gibiydim. Zerre bir şey yapasım yoktu hatta balkona çıkar saatlerce dışarıyı seyrederdim. Ama emin ol bir işin ucundan tutunca ve o sevmediğin aktiveteleri yapınca artık alışıyorsun ve boş kalmak cidden canını sıkıyor. Hani yaşlılar veya yaşı biraz büyük olanlar "ben boş durunca sıkılıyorum" derler ya, ben onları duyunca "hadi oradan" derdim. En sevdiğim aktiveteydi çünkü ama işe girince ve günlük zorunluluklarımı doğru yapmaya başlayınca cidden öyle olduğunu anladım.

Senin dert sandığın şeyler başkalarının sana bakıp "ya tek derdim bu olsa keşke..." diyeceği şeyler. Para gelir gider. Eğitim gelir gider. Anın tadını çıkart. Sağlığın yerindeyse bunun değerini bil. Hayatının monoton evresindesin. Liseden henüz yeni çıkmışsın ve hayata atılıyorsun. 19 çok güzel bir yaş ama fark edeceksin ki çevrende bazıları holding başına geçecek. Bazıları 2. üniversitesini okumaya karar verecek. Bazıları kısa yoldan parayı bulacak. Bazılarının ehliyeti yokken birileri düğün hazırlığı yapacak. 20-24 yaş arasında bunları çok göreceksin. Akıl sağlığını koruyup kendine "ya ben neden eksiğim" dememek için sana tavsiyem sosyal medyayı kapat ve kendine odaklan. İnsanların hayatına bakıp her şeyin yerli yerinde olduğunu görebilirsin ama herkese davulun sesi uzaktan hoş gelir. Kimseyle kendini kıyaslama. Tüm gün yatmak yerine kendini keşfet. Neler yapabilirsin nelerden keyif alabilirsin bunu keşfet. Söylemesi kolay geliyor olabilir fakat bir gün 19 20 yaşını geri alamadığında anlarsın bu dediklerimi... Çok sıklıyorsan bir kafede part time çalış. İşe girmeden önce evde deliye dönerdim. İşe girince tatil olsun istemiyorum. Tatil günümde de çalışırken ayıramadığım vakti kendime ayırıyorum ve bu daha değerli oluyor. Belki de boş zamanın sana verdiği rahatlıktan kaynaklı "ne de olsa zamanım var" dediğin için bir şey yapmak istemiyor olabilirsin. Hem maddi açıdan sana faydası olur hem de boş boş yatmak yerine yorgunluğun verdiği uyku hazzıyla yatarsın.