Aynı durumları yaşadım ve hâlâ da zaman zaman yaşıyorum diyebilirim. 24 yaşındayım. Beni bu döngüden bir nebze de olsa çalışmak kurtardı. Zaten pek bir sosyal hayatım yoktu, o yüzden ev–iş rutini bana iyi geldi. Şu an arkadaş çevrem hâlâ yok denecek kadar az ama eskisi kadar rahatsız etmiyor bu durum. Artık oyunlara da fazla tahammülüm kalmadı. Birkaç dakika oynayıp çıkıyorum. Günlerim genelde şöyle geçiyor sabah işe gidiyorum akşam eve geliyorum evde film izliyorum kitap okuyor, bazen müzik dinliyorum. Çalışmanın en büyük artısı, en azından yeni şeyler deneyebilecek maddi imkânımın olması oldu. Kendimi tamamen toparladım diyemem ama en azından bir düzenim var artık ve bu düzen bana iyi geliyor. Seninle benzer şeyleri yaşamış biri olarak şunu diyebilirim her şey bir anda düzelmiyor ama küçük küçük adımlar bayağı fark ediyor. Eğer çalışmıyorsan belki bir işe girmek ya da günlük bir düzen oturtmak sana da iyi gelebilir.