İnsaların ikili ilişkilerinde güvenin tek taraflı olması

Merhaba,

Ben millete derdimi anlatırım ama onlar anlatmaz. Anlatan var ama az. Dedikoducu bir huyum var mı diye aile büyüklerime sordum; hayır dediler. Çoğu kişiyle görüşürüm ama artık çevremi kısıtlamaya başladım. Bazıları bana hep destek çıktı, hastalıkta sağlıkta peşimden koştu. Tabii bunların hepsiyle ikili ilişkim çok fazla değil.

Derdimi söylediğim kişiler bana kendi dertlerini anlatmıyor. Bu yüzden karşı tarafa güvenim kırılıyor. Tamam, peşimde koştular ama dert konusu gelince neden böyle oluyor? Derdimi paylaşabildiğim bir akranım yok; hepsi benden büyük.

Kimisi de derdini bana anlatıyor. Karşılıklı bir ilişki oluyor ve kendimi daha rahat hissediyorum. Hatta üniversitelerdeki birkaç öğretim üyesiyle tanıştım. Onlar dertlerini bana anlatıyor, ben de anlatıyorum. Ayrıca bana destek oluyorlar. Öğretim üyesiyle böyle bir ilişki başkalarına saçma gelebilir mi bilmiyorum ama bana değerli olduğumu hissettiriyor. Bu arada, konuştuğum öğretim üyeleriyle tanıştığımı birkaç kişiye, abartmadan, söyledim.

İyi Sosyaller.

14742 dedi:

İnsanlara çok çabuk güvenmeyin, bağlanmayın. İnsanoğlu her şeyi yapabilecek kapasitede insanların hayal gücünü tahmin edemezsin. Sizle karşılıklı konuşup, aklından geçen her şeyi söyleyen asıl dosttur, aklındakileri teker teker süzüp her insana göre farklı filtre kullananlardan da dost olmaz.

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

Dediğiniz gibi olanlar var hayatımda. Tam bitiremesem bile azaldı. Peki benim telefonlarımı açmayan kişilere nasıl davranmalıyım?

@14742, telefonlarımı açmıyorlar. Neden açmadın diye sorunca aramayı unuttum gibi sözler söylediler.