Bencillik çoğu zaman kötü bir özellik gibi gösteriliyor. Ama insan kendine değer vermezse, bir süre sonra çevresine de sağlıklı şekilde değer veremez hale geliyor.
Hep veren, hep anlayan, hep alttan alan kişi, bir noktadan sonra içten içe kırılıyor, yoruluyor, hatta çevresindekilere karşı gizli bir öfke bile biriktiriyor. O yüzden bencillik, doğru dozda olduğu sürece hayatı dengede tutuyor.
İnsan kendini biraz merkeze koymalı ki hem kendi mutlu olsun, hem de başkalarına gerçek anlamda iyi davranabilsin.
Yani bencillik, "önce kendinle barış" demenin başka bir yolu belki de.