Spydea 16
Yetkin
- Katılım
- 11 Ocak 2024
- Mesajlar
- 546
- Makaleler
- 1
- Çözümler
- 6
- Beğeniler
- 425
Çok işe yaramaz hissediyorum. Arkadaşlarım oyun oynamaya çağırıyor, hiçbir işe yarayamıyorum, aksine rekabetçi oyunlar oynadığımız için takıma daha çok zarar veriyorum. Arkadaşlık kuramıyorum, kendim sanki çok mükemmel birisiymiş gibi insanlarda çok seçici davranıyorum, bir ya da iki arkadaşım oluyor onlarla da aram bozuluyor, bu sebeple herkesle arkadaşlık kurmaya çalışıyorum, yanlış kişilerle arkadaşlık kuruyorum. Eskiden bir dersler konusunda başarılıydım, orada işe yarar hissediyordum artık o da yok, dersler konusunda diplerde sürükleniyorum. Kendi başıma hobi projeleri geliştiriyordum bir ara, onda da hiçbir şey beceremedim. Hayatta başarabildiğim tek şey elime aldığım her işi batırabilmem, daha da kötüye sürüklemem. Daha 16 yaşındayım, bu yaşta kendime bir şeyler katamıyorken, insanlara yararımın dokunmasını geç kendime bir yararım dokunmuyorken hayatımın geri kalanını nasıl devam ettirebileceğim bilemiyorum.
Aile ilişkileri konusunda da sıkıntı çekiyorum, evde durmadan hiçbir şey yapamadığım ve yapamayacağım yüzüme vuruluyor. Oturup ağlamaktan başka bir şey yapamıyorum. Bugüne kadar çok fazla arkadaşımın olmaması (hiç olmaması) bana hep iyi bir şeymiş gibi lanse edildi, sosyal ilişkiler konusunda kendimi geliştirebileceğim hiçbir ortamda bulanamadım. Her şey için çok geç geliyor, hayatta hiçbir iş beceremeyecekler sürüsüne bende katılmışım gibi hissediyorum. İnsanlarla konuşmaya korkuyorum, arkadaşlarım olan kişilerle bile konuşamıyorum. Ne zaman konuşmaya çalışsam benimle dalga geçilecek bir şey bulup dalga geçiyorlar. Bir arkadaşıma çok güvenmiştim, içimi dökmüştüm. Aramız bozulduğunda anlattığım her şeyi yaydı, ona hiçbir şey yapmama rağmen. Psikiyatri ya da psikolog desteği alamıyorum, evden çıktığım gibi hemen sorguya çekiliyorum, aile bireylerimde psikoloğa gitmenin kötü bir şey olduğunu düşündükleri için onlardan da yardım isteyemiyorum. Evden dışarıya çıkmadığım için bana kızıyorlar, çıktığımda da o günü benim için hiç etmeyi çok iyi başarıyorlar. Belki bunlar normal şeylerdir, bilemiyorum. İçimi dökecek kimsem olmadığı için bir noktada anonim sayıldığım için buraya anlatmayı tercih ettim. Kalabalık yaptıysam özür dilerim, iyi Sosyaller.
Aile ilişkileri konusunda da sıkıntı çekiyorum, evde durmadan hiçbir şey yapamadığım ve yapamayacağım yüzüme vuruluyor. Oturup ağlamaktan başka bir şey yapamıyorum. Bugüne kadar çok fazla arkadaşımın olmaması (hiç olmaması) bana hep iyi bir şeymiş gibi lanse edildi, sosyal ilişkiler konusunda kendimi geliştirebileceğim hiçbir ortamda bulanamadım. Her şey için çok geç geliyor, hayatta hiçbir iş beceremeyecekler sürüsüne bende katılmışım gibi hissediyorum. İnsanlarla konuşmaya korkuyorum, arkadaşlarım olan kişilerle bile konuşamıyorum. Ne zaman konuşmaya çalışsam benimle dalga geçilecek bir şey bulup dalga geçiyorlar. Bir arkadaşıma çok güvenmiştim, içimi dökmüştüm. Aramız bozulduğunda anlattığım her şeyi yaydı, ona hiçbir şey yapmama rağmen. Psikiyatri ya da psikolog desteği alamıyorum, evden çıktığım gibi hemen sorguya çekiliyorum, aile bireylerimde psikoloğa gitmenin kötü bir şey olduğunu düşündükleri için onlardan da yardım isteyemiyorum. Evden dışarıya çıkmadığım için bana kızıyorlar, çıktığımda da o günü benim için hiç etmeyi çok iyi başarıyorlar. Belki bunlar normal şeylerdir, bilemiyorum. İçimi dökecek kimsem olmadığı için bir noktada anonim sayıldığım için buraya anlatmayı tercih ettim. Kalabalık yaptıysam özür dilerim, iyi Sosyaller.
