Vaktini geçirdiğimiz şu günlerde Kıbrıs'ta askerlik yapıyorum ve artık psikolojik olarak iyice zorlanmaya başladım. Sivil hayatta bile insanlar ile aramda mesafe bırakırken mevcut durumda onlarla iç içe yaşamak zorundayım.
Olduğum alayda yakın tarihte 2. bir intihar girişimi oldu, bu sebeple silahlı atışımız yine iptal oldu. Kışlada her gün farklı bir olay olduğu için hizmet takımı olarak yine biz koşuşturuyoruz dolayısıyla zihinsel yorgunluk olduğu kadarıyla fiziksel olarak da yoruluyoruz. Mental olarak yeri geldiğinde az da olsa keyfim yerinde oluyor ancak çoğu zaman nötr oluyor ve bu durum canımı sıkıyor.
Askerliği bitirsem bile artık yeni bir hayat kurmam gerekiyor ve ne yapmam gerekiyor bilmiyorum. Liseyi ailevi durumumdan dolayı yarıda bıraktım ve bitirmeyi, ardından bilgisayar teknisyenliği için mümkünse bölüm okumayı hedefliyorum. Ancak olacağına dair hiç umudum yok.
Bu yirmili yaşlarda büyük kardeş olarak artık evlenip aile kurmam bekleniyor ancak ben hiçbir zaman böyle bir şeyi istemiyorum ve bunun için zaman zaman baskı içinde hissediyorum. Ne kadar da tartışıp ne kadar da laf anlatsamda isteklerini geri çeviremediğim için aile evinden taşınmam gerek.
Bu sorunları çözmem gerekiyor ama elimden gelen hiçbir şey olmadığı için huzursuzum. Böyle daha nice sorunlarla boğuşmak artık bir şeylere olan umudumu öldürdüğü gibi insanlığa olan güvenimide bitiriyor.
Buraya kadar okuduysanız minnettarım. Ufakta olsa içimi dökmek istedim. Mental olarak zorlu olan bu günlerde bana verebileceğiniz her türlü tavsiye ve görüşlerinize ihtiyacım var.
Olduğum alayda yakın tarihte 2. bir intihar girişimi oldu, bu sebeple silahlı atışımız yine iptal oldu. Kışlada her gün farklı bir olay olduğu için hizmet takımı olarak yine biz koşuşturuyoruz dolayısıyla zihinsel yorgunluk olduğu kadarıyla fiziksel olarak da yoruluyoruz. Mental olarak yeri geldiğinde az da olsa keyfim yerinde oluyor ancak çoğu zaman nötr oluyor ve bu durum canımı sıkıyor.
Askerliği bitirsem bile artık yeni bir hayat kurmam gerekiyor ve ne yapmam gerekiyor bilmiyorum. Liseyi ailevi durumumdan dolayı yarıda bıraktım ve bitirmeyi, ardından bilgisayar teknisyenliği için mümkünse bölüm okumayı hedefliyorum. Ancak olacağına dair hiç umudum yok.
Bu yirmili yaşlarda büyük kardeş olarak artık evlenip aile kurmam bekleniyor ancak ben hiçbir zaman böyle bir şeyi istemiyorum ve bunun için zaman zaman baskı içinde hissediyorum. Ne kadar da tartışıp ne kadar da laf anlatsamda isteklerini geri çeviremediğim için aile evinden taşınmam gerek.
Bu sorunları çözmem gerekiyor ama elimden gelen hiçbir şey olmadığı için huzursuzum. Böyle daha nice sorunlarla boğuşmak artık bir şeylere olan umudumu öldürdüğü gibi insanlığa olan güvenimide bitiriyor.
Buraya kadar okuduysanız minnettarım. Ufakta olsa içimi dökmek istedim. Mental olarak zorlu olan bu günlerde bana verebileceğiniz her türlü tavsiye ve görüşlerinize ihtiyacım var.