Bu durum psikoloji bozmaktan çok sağlamlaştırır aslında.
Beni daha da çok bozdu nedense. Staj sürecimde kafayı yiyecektim ben sigara ve alkol içmeseydim. Tüm döngüm eşya götür-gel, resepsiyonda robot gibi dur. Seneye alacağım maaşım 35-40K olacak olması akıl sağlığımı daha da mahvediyor.
 
Kimsenin kafası boş değil çünkü. Ve tabii makarna yemenin de gelişime etkisi olmuyor.

Bunun sebebi parasızlık, yokluk vs. değil, tamamen sosyal medya. Örneğin giriyorsun sosyal medyaya herkesin her şeyi, herkesin mutlu bir hayatı var. Bunu görünce de insan, " bende neden yok" deyip mutsuzluktan depresyona giriyor.

Hocam dediğini yaşayan kişinin beyin yaşı 18 bile değildir ya. Aklı başında olgun birisinin öyle düşüneceğini sanmıyorum, çok saçma.
 
Herkesin adına konuşmam yanlış olur, kendi adıma konuşmam gerekirse; imkansızı kovalamak ve hayatın gerçeklerini inkar etmek.
İmkansızı kovalamaktan kastığım "herkes beni sevsin", "sürekli mutlu olayım", "her istediğim olsun" gibi düşüncelere ve beklentilere kapılmak. Bu tür beklentilerin tarihte ve Dünya'da kimsede gerçekleşmediğini ve gerçekleşemeyeceğini bilerek davranmalıyız.
 
Uzun süre boyunca ben de çok kötü hissediyordum. Bir kere psikiyatriye gideyim dedim. Doktoru görünce ondan daha zeki ve iyi olduğumun farkına vardım. İlaç yazmak için beni beklediği ikinci randevuya gitmedim. Hala bile ara ara böyle çok kötü hissederim ama bunun hissiyatını bir depresyon hastası ile kıyaslamam çok büyük nankörlük olur. Çok şükrediyorum bu yüzden şimdiki halime. İnsanların böyle olmasının sebebine gelirsek de çok fazla etmen var gerçekten. Ülke şartları, aile yapıları vs vs...