Bu aralar devamlı bu soruya dönüp dolaşıp takılıyorum ve hayatımın geri kalanını nasıl yaşamam gerektiğini bilmiyorum. Kendimi aşırı mutsuz ve hevessiz hissediyorum. Yaklaşık 1 yıldır antidepresan kullanmama rağmen bu durum yeniden nüksetti.
Psikologlara da epeyce gittim ama bir hobi edinden daha öteye geçen tavsiyeler alamadım.
Hayatım dışarıdan baktığımda çok güzel şükredecek düzinelerce şeyim var ama ne olursa olsun bu mutsuzluk bataklığına takılıp kalıyorum ve yaşamak çok saçma geliyor. Hayatıma son vermek gibi bir düşüncem de yok yanlış anlamayın.
Sizi hayata bağlayan nedir, neden yaşadığımızın cevabını bulabilen var mı iç huzura erişebilen var mı aranızda?
Biri bana bu konuda farklı bir bakış açısı kazandırırsa çok sevinirim.
İyi günler dilerim...
Ölümden sonra ne olacağı gram umurumda değil çünkü önümde daha en az 40-50 yıllık bir hayat var. Onu da 40 50 yıl sonraki ben düşüneyim. Ailem için, annem ve kardeşlerim için yaşıyorum. Daha çok çalışıp daha çok kazanmak, daha kaliteli bir hayat yaşamak, çok gezmek çok sevmek ve sevilmek için yaşıyorum. Yaptığım hatalardan ders çıkarmak, keşkelerimin büyük keşkeler olmaması için yaşıyorum.
Neden olsun ki? Ölüm de yaşamın bir aşaması değil mi? Her şeyin bir sonu vardır. Belki o da yeni bir başlangıçtır? Bunu bilemezsin ki? Kötüye yoracağına iyiye yor. Belki yeniden doğacaksın.
Ölümden sonra ne olacağı gram umurumda değil çünkü önümde daha en az 40-50 yıllık bir hayat var. Onu da 40 50 yıl sonraki ben düşüneyim. Ailem için, annem ve kardeşlerim için yaşıyorum. Daha çok çalışıp daha çok kazanmak, daha kaliteli bir hayat yaşamak, çok gezmek çok sevilmek için yaşıyorum. Yaptığım hatalardan ders çıkarmak, keşkelerimin büyük keşkeler olmaması için yaşıyorum.
Ortalama ömrümüz 77,5 yıl olarak belirlenmiş ya, onu baz aldım. Bilemeyeceğimin farkındayım Ama ya bana yarın araba çarparsa diye korkarak yaşamak veya sürekli ölümü düşünmek aptallıktan başka bir şey değil.
Ortalama ömrümüz 77,5 yıl olarak belirlenmiş ya, onu baz aldım. Bilemeyeceğimin farkındayım ama ya bana yarın araba çarparsa diye korkarak yaşamak veya sürekli ölümü düşünmek aptallıktan başka bir şey değil.