Son kullanma tarihi geçmiş, bayatlamış bir tarayıcı kullanıyorsanız, Mercedes kullanmak yerine tosbağaya binmek gibi... Web sitelerini düzgün görüntüleyemiyorsanız eh, bi' zahmet tarayıcınızı güncelleyiniz. Modern Web standartlarını karşılayan bir tarayıcı alternatifine göz atın.
İstersen 5. kez kal, ancak yeniden kalacağın mezun seneni de hiç edersen anca kendini kandırırsın. Çabalıyorsan, olmuyorsa, daha yüksekleri hedefleyip hayallerini elde etmek için mezuna kalıyorsan kal tabii ki, inan istemediğin bir yerde, istemediğin bir üniversitede istemediğin bir bölümde okumak sana hayatı ve o yaşlarını zehir eder.
Hocam bu yıl ciddi anlamda kendimi vermediğimi düşünüyorum. Potansiyelime ulaşmadığım ve %100'ümü vermediğim için bir pişmanlığım var. Hatalarımı geç de olsa anladım.
Hocam babam 55 yaşında. Gençliğinde maalesef dedem yüzünden çok çekmiş. Bana da dediği hep işte güzel bir meslek yap, iyi arabalara bin, iyi yerlerde oku vs. İlk mezuna kaldığımda bile tüm sene yattın, bir yılın heba oldu gibi gibi şeyler söyleyerek azarlama yoluna gittiler. Bu yıl da maalesef rehavete kapıldım ve kaç kere kurtulup tekrar işleri adam gibi yerine koyacak şansım olmuşken hep gittim geri teptim. Maalesef geç de olsa hatalarımı fark ettim ama düzeltebileceğimi düşünüyorum. Sadece bölüm fark etmeksizin 2 yıl geç başlamak büyük bir kayıp mı sizce? (İngilizce hazırlığı vs. olursa belki 3 yıl bile olabilir.)
Hocam benzer babalara sahibiz. Benimki 38 yaşında. Dedem yüzünden o da çok çekmiş. 16 yaşında evin tüm yükü babamdaymış çünkü dedemin bacağı sakatlanmış. Babama büyük saygım vardır o yüzden. Onun da bana vardır. Arkadaş gibiyizdir. İlk sınava girdiğimde benden beklentisi yoktu çünkü 4 yıl boyunca kitap açmadım. Çalışmayı seven biri değilim ben. Kazandığımda mutluluğu gözünden okuyabiliyordum. Ne yazık ki babam, muhasebeci olmamı istedi. Ben nefret ederim para mesleklerinden.
Planlarımı yaptım. Vizelere kadar okuyacak, sonuca göre devam edecektim. Vizelerim tahmin ettiğim gibi 50'yi geçmedi. İngilizce ve Türkçe hariç, onlar 100'dü. Babamla bir konuşma yaptım. Ona okulu bırakacağımı, 1 sene daha hazırlanıp bilgisayar programcısı olmak istediğimi söyledim. 2 yıllık olduğunu eklediğimde deliye döndü. Sen mal mısın, 4 yıllıktan 2 yıllığa geçip ne yapacaksın? gibi sorular sordu, azarladı. Benim mentalim çok güçlüdür. Hiç alınmadan, baba güven bana ben hallederim dedim ve mühendisliğe dikey geçiş yapacağımı söyleyerek kandırdım. Asıl amacım MSÜ'ye girip asker olmak. Ufak adımlarla yapıyorum bunu. Babam korktuğu için asker olmamı istemiyor. Geçen aylarda babama polis olacağımı, akademisine gideceğimi söyledim. Yine şiddetli bir kavgadan sonra ne yaparsan yap diyip gitti. İnadımı biliyor. Bu sefer bana Eskişehir'de bir arkadaşı olduğunu, elektronik işlerinden anladığım için onun yanına çırak olarak vereceğini ve meslek öğreneceğimi söyledi. Alttan ala ala reddettim. MSÜ'ye gizlice gireceğim şimdi. Kazanırsam asker olacağımı söyleyeceğim.
Anlayacağım benim de yaklaşık 2 yıl kaybım var, babamdan işittiğim azar var. Babam da bana Eskişehir'e gitsen zengin olurdun diyor. Fırsatı teptin falan diyor. Bu senin geleceğin. Ailen seni sokağa atacak değil. Onları alttan al, huylarına gidiver. İgnorelaman gereken yerde ignorela. Bana kalırsa hiçbir kaybın yok. Hayata biraz daha geç atılacaksın sadece. Benim tavsiyem kendini iyi tanıman. Seçeceğin bölümün sana uygun olması zorunlu. Derslerine iyi bak ki aynı dersi büte bırakıp geçemezsen tekrar sene kaybın olmasın. Psikolojini ise rahat tut. Her şeyi kafaya takma.
Herkese merhaba. 19 yaşındayım ve YKS'ye 2. kez hazırlanıyorum, 1. mezun senemdeyim. İlk girdiğim yılda sayısalda 137 bin yaparak mezuna bırakmaya karar verdim. Mezun yılında da ara ara bırakıp tekrar başlamalarım oldu ve şu an geçen yılın üstüne pek bir şey katamadım gibi düşünüyorum. En başından beri kendime bir rota belirleyemeyip en iyi ne yaparsam ona göre bir şey seçerim diye durdum. Fakat bu sefer de kendimi amaçsız gibi hissettim. Belki sizler de sınava gir, sıralamana göre nereler tutuyorsa ona göre düşünürsün diyeceksiniz.
Ama bazı bölümler her sıralamada olmuyor. (örneğin tıp 50 bine kadar var.) Sayısal bölüm seçtiğimden dolayı kafam mühendisliklere yatıyor ama onlar da kendi içinde bayağı bir türe ayrılıyor. Onun dışında mühendislik için özelleri saymazsak İTÜ, ODTÜ, Boğaziçi ve YTÜ dışında diğer üniversiteler çok da iyi değil diyorlar ama buraların iyi bölümlerine de yetecek sıralama yapamam diye düşünüyorum.
Yine de ne olursa olsun son 20 gün çalışmayı bırakmayacağım fakat uzun zamandır çalışanlarla kendimi kıyasladığımda çok eksik olduğumu düşünüyorum. Hatalarımı geç de olsa fark ettim, bu yüzden çalışmaktan gocunmam ve 1 yıl daha çalışacak psikolojim var gibi fakat ailemi 1. mezunluğuma bile zor ikna etmişken 2.'sine onay vereceklerini çok düşünmüyorum. Sizce ne yapmalıyım?
Geçenlerde yurt dışındaki bir üniversitede staj için başvurmuştum üniversite listesi ekteki gibiydi. Not düşeyim Makerere Üniversitesi ile neyi kast ediyorlar emin değilim. Açıkçası ailenin durumunu bilmiyoruz kötüyse 2. kez mezuna kalmana izin vermezler ancak kötü değilse 4 yıl kayıptansa 1 yılı tercih edebilirler. Kendini kimlerle kıyasladığını da bilmiyoruz belki de kıyas yaptıkların ilk 1000-10000 öğrencileri sınavlar gerçekten bilinmezlik dolu o yüzden şimdiden kötüye odaklanma bence.
Hocam bu yıl ciddi anlamda kendimi vermediğimi düşünüyorum. Potansiyelime ulaşmadığım ve %100'ümü vermediğim için bir pişmanlığım var. Hatalarımı geç de olsa anladım.
Bak mesela benim arkadaşım var. Ailesinden kaçmak için üniversite okumak istiyor ve ortamcı olduğu için de İzmir'e gitmek istiyor. Bu sene dershaneye 55k para verdi. 'Ee napıcan gidiyon mu İzmir'e' diyorum, bu sene gidemem diyor. 2. menzunu anlayacağın. Ailesi manyak gibi baskı kuruyor çocuğa. 3. menzuniyet yolu göründü ona. He en kötü gidersin sanayiye, meslek öğrenirsin. Zor bir şey değil.
Geçenlerde yurt dışındaki bir üniversitede staj için başvurmuştum üniversite listesi ekteki gibiydi. Not düşeyim Makerere Üniversitesi ile neyi kast ediyorlar emin değilim.
Bak mesela benim arkadaşım var. Ailesinden kaçmak için üniversite okumak istiyor ve ortamcı olduğu için de İzmir'e gitmek istiyor. Bu sene dershaneye 55k para verdi. 'Ee napıcan gidiyon mu İzmir'e' diyorum, bu sene gidemem diyor. 2. menzunu anlayacağın. Ailesi manyak gibi baskı kuruyor çocuğa. 3. menzuniyet yolu göründü ona. He en kötü gidersin sanayiye, meslek öğrenirsin. Zor bir şey değil.
Bak mesela benim arkadaşım var. Ailesinden kaçmak için üniversite okumak istiyor ve ortamcı olduğu için de İzmir'e gitmek istiyor. Bu sene dershaneye 55k para verdi. 'Ee napıcan gidiyon mu İzmir'e' diyorum, bu sene gidemem diyor. 2. menzunu anlayacağın. Ailesi manyak gibi baskı kuruyor çocuğa. 3. menzuniyet yolu göründü ona. He en kötü gidersin sanayiye, meslek öğrenirsin. Zor bir şey değil.
Sürekli aile parası mı yiyecek meslek edinmeyip, veya asgari ücretle mi yaşayacak hayatını? Eğer başaramıyorsa ve az para istemiyorsa, sanayi en iyi seçenek bence. Ben küçükken gittim, teknik kabiliyet kazandım.
Hocam benzer babalara sahibiz. Benimki 38 yaşında. Dedem yüzünden o da çok çekmiş. 16 yaşında evin tüm yükü babamdaymış çünkü dedemin bacağı sakatlanmış. Babama büyük saygım vardır o yüzden. Onun da bana vardır. Arkadaş gibiyizdir. İlk sınava girdiğimde benden beklentisi yoktu çünkü 4 yıl boyunca kitap açmadım. Çalışmayı seven biri değilim ben. Kazandığımda mutluluğu gözünden okuyabiliyordum. Ne yazık ki babam, muhasebeci olmamı istedi. Ben nefret ederim para mesleklerinden.
Planlarımı yaptım. Vizelere kadar okuyacak, sonuca göre devam edecektim. Vizelerim tahmin ettiğim gibi 50'yi geçmedi. İngilizce ve Türkçe hariç, onlar 100'dü. Babamla bir konuşma yaptım. Ona okulu bırakacağımı, 1 sene daha hazırlanıp bilgisayar programcısı olmak istediğimi söyledim. 2 yıllık olduğunu eklediğimde deliye döndü. Sen mal mısın, 4 yıllıktan 2 yıllığa geçip ne yapacaksın? gibi sorular sordu, azarladı. Benim mentalim çok güçlüdür. Hiç alınmadan, baba güven bana ben hallederim dedim ve mühendisliğe dikey geçiş yapacağımı söyleyerek kandırdım. Asıl amacım MSÜ'ye girip asker olmak. Ufak adımlarla yapıyorum bunu. Babam korktuğu için asker olmamı istemiyor. Geçen aylarda babama polis olacağımı, akademisine gideceğimi söyledim. Yine şiddetli bir kavgadan sonra ne yaparsan yap diyip gitti. İnadımı biliyor. Bu sefer bana Eskişehir'de bir arkadaşı olduğunu, elektronik işlerinden anladığım için onun yanına çırak olarak vereceğini ve meslek öğreneceğimi söyledi. Alttan ala ala reddettim. MSÜ'ye gizlice gireceğim şimdi. Kazanırsam asker olacağımı söyleyeceğim.
Anlayacağım benim de yaklaşık 2 yıl kaybım var, babamdan işittiğim azar var. Babam da bana Eskişehir'e gitsen zengin olurdun diyor. Fırsatı teptin falan diyor. Bu senin geleceğin. Ailen seni sokağa atacak değil. Onları alttan al, huylarına gidiver. İgnorelaman gereken yerde ignorela. Bana kalırsa hiçbir kaybın yok. Hayata biraz daha geç atılacaksın sadece. Benim tavsiyem kendini iyi tanıman. Seçeceğin bölümün sana uygun olması zorunlu. Derslerine iyi bak ki aynı dersi büte bırakıp geçemezsen tekrar sene kaybın olmasın. Psikolojini ise rahat tut. Her şeyi kafaya takma.
Hocam bu mesajı bildirimlerde 03.15'te yazdığınız gözüküyor ama konuya girince 02.56'da yazılmış gözüküyor, o yüzden gözümden kaçmış yeni görüyorum kusura bakmayın. Dediğiniz gibi pek umursamamak en mantıklı seçenek gibi gözüküyor. Zaten 1 sene öyle ya da böyle geçecek. Sadece işte şu bölümü yaz, şu bölümden bir şey olmaz gibi söylemleri oluyor. Onda da ilerde bak ben sana demiştim demek için fırsat kolluyor gibi bir hali var ama en azından birilerinin isteğiyle değil de kendi fikrim ile bu yola düştüm diye düşünürüm.
