Herkese iyi tartışmalar. Bir bıkkınlığımı dile getirmek adına bu konuyu açıyorum, aradan gelen tavsiyeler olursa gözden geçirmemde yararıma olacaktır. Ailem ile sürekli tartışıyoruz ve bu genelde; beceri, okul için oluyor.
Beceri derken ne demek istediğimi açıklayayım:
Babam göre ben ayakkabı giymesini bile bilmiyorum, bir insan ayakkabı giymesini nasıl bilmez? Ben yeni mi doğdum bu nasıl bir zihniyettir. Yapamadığım bir şey olursa çok ağır aşağılamalara maruz kalıyorum, yaptığım şeyler ise hemen unutuluyor. Hiçbir şey beceremediğimi, yeteneksiz ve vasıfsız olduğumu düşünüyorlar. Babam bunu açık açık dile getiriyor, annem gizlemeye çalışıyor ama aptal olmadığım için anlayabiliyorum ve itirafları da var zaten. Sürekli bir aşağılamaya maruz kalıyorum. Okul ise tahmin edebileceğiniz gibi, her şey çok basitmiş ama ben yapmıyormuşum gibi. Onlar zamanında aileleri yüzünden okuyamamış, yoksa hepsi şu an mimar falandı zaten
İlkokul ve ortaokulda notlarım gerçekten çok iyiydi ama 95'i bile beğenmeyen bir ailem vardı. Lisede o kadar ağır bir bunalıma girdim ki her konuda; notlarımı inceleyen hocalar hep benim ile özel konuşma yaptılar, ne olduğunu anlamak için. Çünkü notlarım aşırı düştü ve bakın ben size şöyle bir örnek vereyim o ilk senem için:
İlk dönem fizik notum 93'tü ve en yüksek notu ben almıştım okulda, ikinci dönem ise 13 aldım ve okulda en düşük notu almıştım. Bu çöküş hemen hemen her ders için geçerli, bazılarında bu kadar etkili değil sadece... Bu bunalım benim okul hayatımı değil, direkt hayatımı etkiledi. Doğum günüm olduğunu; otobüste önde dururken gün ve saate bakınca anlamıştım ve ben normalde çok önemserim doğum günlerimi çünkü kimse kutlamaz. Bu kez ben bile kutlayamayacaktım. Basit örnekler verdim, zorluğu tahminlerinizi aşar. Şu an 11. sınıfım ve o yıllar içerisinde yaşayıp değinmediğim olaylar; benim hayatım boyunca peşimi bırakmayacak tonca travmalardan oluşuyor. Her neyse, bunlar ailemin umurunda değil. Olsa, bana bu kadar duyarsız ve haksızlık yaparak davranmazlar. Hiçbir şeyimi övmüyorlar, hiçbir şeyim sanki ben onların gözünde. Gurur duyulacak şeyler de yaptım ama hiç gurur duyulduğumu görmedim. Ailem en çok da okul yüzünden benim tüm mentalimi bozdu, gitgide daha sessiz ve hevessiz bir çocuğa dönüştüm. Yardım istemeyi bile acizlik olarak görmek zorunda bırakıldım, hayatım boyunca. Bana hiç saygıları yok, ergen bir çocuğun kendini keşfetmesine bile saygıları yok. Anlatamadığım çok şey var dostlar. Bana ergen olduğum için ailem ile tartışıp durduğumu söylüyorlar, onların davranışları daha ergen. Ben küçüklüğümden beri ailem tarafından zorbalıklara maruz kalıyorum, küçüklüğümden beri beni suçlamaya utanmıyorlar hala. Tahmin edeceğiniz üzere, bunları kötü bir şey olarak görmüyorlar. Yani yaptıkları şeyleri zorbalık veya aşağılama olarak değil de, hak ediyormuşum ya da normalmiş gibi düşünüyorlar. O yüzden vicdanları da rahat. Eskiden her gün anneme ve babama sarılırdım, anneme ve babama sarılmayı, babam ile tartışmasız konuşmayı hayatım boyunca hiç beceremedim ben, sebebi kim ise artık amcalık, dayılık falan da görmedim ben. Hiçbir akrabamın beni gerçekten sevdiğini düşünmüyorum. Anne tarafım; "...'ın oğlu, haberimiz olsun" der gibi, baba tarafım; "...'ın oğlu, ona göre iyi davranın" der gibi. Baba tarafım bana çok kötü davranıyor yani demek istediğim. Kuzenlerim tarafından bile hep ayrımcılık gördüm. Babaanne, dede ne demek bilmedim ve bilemeyeceğim ben hayatım boyunca. Anneannem ise ben daha bebekken vefat ettiği için, bana nasıl davranırdı bilemiyorum. Bu arada yakın aile üyelerimi ve 2 dedemi de kaybettim, hiç üzüntü hissedemedim. Bana verdikleri değerin farkındaydım çünkü, yakınımlardı ama sadece kağıt üzerinde. Zaten birisinin ölümü tüm ülkeye haber oldu yıllar önce, böyle psikopat bireylerde vardır ailede yani. Ama onlar sevilir, sorunlu hep benim. Ben hiç haksızlığa uğramamışım, hiç çabalamamışım, hiçbir şey becerememişim, hep suçluyum hem de hep. Annem bana doğduğumdan beri bana karşı bir tek hata bile yapmadığını söylüyor, peygamber sanki. Neyse, ben sürekli ailem ile tartışmaktan yoruldum. Ne yapacağımı bilmiyorum. Her şeye odağım azaldı, ortamdan kopuyorum, heveslenemiyorum bir şeye artık ve nicesi. Bunlar sadece aile tarafından yaşatılanlar, berbat okul anılarına girsem yüzlerce sayfalık kitap falan çıkardı herhalde. Zoruma giden şey, her şeye rağmen bana en ufak bir saygı duyulmaması ve hep yük oluyorum gibi hissettirilmesi.
Beceri derken ne demek istediğimi açıklayayım:
Babam göre ben ayakkabı giymesini bile bilmiyorum, bir insan ayakkabı giymesini nasıl bilmez? Ben yeni mi doğdum bu nasıl bir zihniyettir. Yapamadığım bir şey olursa çok ağır aşağılamalara maruz kalıyorum, yaptığım şeyler ise hemen unutuluyor. Hiçbir şey beceremediğimi, yeteneksiz ve vasıfsız olduğumu düşünüyorlar. Babam bunu açık açık dile getiriyor, annem gizlemeye çalışıyor ama aptal olmadığım için anlayabiliyorum ve itirafları da var zaten. Sürekli bir aşağılamaya maruz kalıyorum. Okul ise tahmin edebileceğiniz gibi, her şey çok basitmiş ama ben yapmıyormuşum gibi. Onlar zamanında aileleri yüzünden okuyamamış, yoksa hepsi şu an mimar falandı zaten
İlkokul ve ortaokulda notlarım gerçekten çok iyiydi ama 95'i bile beğenmeyen bir ailem vardı. Lisede o kadar ağır bir bunalıma girdim ki her konuda; notlarımı inceleyen hocalar hep benim ile özel konuşma yaptılar, ne olduğunu anlamak için. Çünkü notlarım aşırı düştü ve bakın ben size şöyle bir örnek vereyim o ilk senem için:İlk dönem fizik notum 93'tü ve en yüksek notu ben almıştım okulda, ikinci dönem ise 13 aldım ve okulda en düşük notu almıştım. Bu çöküş hemen hemen her ders için geçerli, bazılarında bu kadar etkili değil sadece... Bu bunalım benim okul hayatımı değil, direkt hayatımı etkiledi. Doğum günüm olduğunu; otobüste önde dururken gün ve saate bakınca anlamıştım ve ben normalde çok önemserim doğum günlerimi çünkü kimse kutlamaz. Bu kez ben bile kutlayamayacaktım. Basit örnekler verdim, zorluğu tahminlerinizi aşar. Şu an 11. sınıfım ve o yıllar içerisinde yaşayıp değinmediğim olaylar; benim hayatım boyunca peşimi bırakmayacak tonca travmalardan oluşuyor. Her neyse, bunlar ailemin umurunda değil. Olsa, bana bu kadar duyarsız ve haksızlık yaparak davranmazlar. Hiçbir şeyimi övmüyorlar, hiçbir şeyim sanki ben onların gözünde. Gurur duyulacak şeyler de yaptım ama hiç gurur duyulduğumu görmedim. Ailem en çok da okul yüzünden benim tüm mentalimi bozdu, gitgide daha sessiz ve hevessiz bir çocuğa dönüştüm. Yardım istemeyi bile acizlik olarak görmek zorunda bırakıldım, hayatım boyunca. Bana hiç saygıları yok, ergen bir çocuğun kendini keşfetmesine bile saygıları yok. Anlatamadığım çok şey var dostlar. Bana ergen olduğum için ailem ile tartışıp durduğumu söylüyorlar, onların davranışları daha ergen. Ben küçüklüğümden beri ailem tarafından zorbalıklara maruz kalıyorum, küçüklüğümden beri beni suçlamaya utanmıyorlar hala. Tahmin edeceğiniz üzere, bunları kötü bir şey olarak görmüyorlar. Yani yaptıkları şeyleri zorbalık veya aşağılama olarak değil de, hak ediyormuşum ya da normalmiş gibi düşünüyorlar. O yüzden vicdanları da rahat. Eskiden her gün anneme ve babama sarılırdım, anneme ve babama sarılmayı, babam ile tartışmasız konuşmayı hayatım boyunca hiç beceremedim ben, sebebi kim ise artık amcalık, dayılık falan da görmedim ben. Hiçbir akrabamın beni gerçekten sevdiğini düşünmüyorum. Anne tarafım; "...'ın oğlu, haberimiz olsun" der gibi, baba tarafım; "...'ın oğlu, ona göre iyi davranın" der gibi. Baba tarafım bana çok kötü davranıyor yani demek istediğim. Kuzenlerim tarafından bile hep ayrımcılık gördüm. Babaanne, dede ne demek bilmedim ve bilemeyeceğim ben hayatım boyunca. Anneannem ise ben daha bebekken vefat ettiği için, bana nasıl davranırdı bilemiyorum. Bu arada yakın aile üyelerimi ve 2 dedemi de kaybettim, hiç üzüntü hissedemedim. Bana verdikleri değerin farkındaydım çünkü, yakınımlardı ama sadece kağıt üzerinde. Zaten birisinin ölümü tüm ülkeye haber oldu yıllar önce, böyle psikopat bireylerde vardır ailede yani. Ama onlar sevilir, sorunlu hep benim. Ben hiç haksızlığa uğramamışım, hiç çabalamamışım, hiçbir şey becerememişim, hep suçluyum hem de hep. Annem bana doğduğumdan beri bana karşı bir tek hata bile yapmadığını söylüyor, peygamber sanki. Neyse, ben sürekli ailem ile tartışmaktan yoruldum. Ne yapacağımı bilmiyorum. Her şeye odağım azaldı, ortamdan kopuyorum, heveslenemiyorum bir şeye artık ve nicesi. Bunlar sadece aile tarafından yaşatılanlar, berbat okul anılarına girsem yüzlerce sayfalık kitap falan çıkardı herhalde. Zoruma giden şey, her şeye rağmen bana en ufak bir saygı duyulmaması ve hep yük oluyorum gibi hissettirilmesi.
Son düzenleyen: Moderatör:
