22723

Uzman
Katılım
12 Haziran 2025
Mesajlar
1.290
Çözümler
1
Beğeniler
780
Selam dostlar. Bu ara çokça yaşadığım bir sorun var; ben artık insanlarla sürekli salak salak konular hakkında konuşup boş boş gezmekten tat almıyorum. Eskiden arkadaş ortamımın olması yetiyordu eğlenmem için. Son 2 senede bir sürü olay yaşadım, son 6 ay beni yalnızlığa itti bu sene mezuna kaldım ders çalışmaya başlayacağım. Belimde de fıtık çıktı 19 olmama 2 gün var hem yaşım genç. Arkadaşsız kalma korkusu kafamı karıştırıyor. Dışarı çıkmayı seviyorum ama nedense artık arkadaşlarımla buluşup gezmek içimden gelmiyor, ailemle gidince sorun yok ama. Ne bileyim sürekli karı kız veya önemsiz konular beni bunalttı. Galiba bir zamanlar entelektüel diye sevmediğim tiplere dönüşüyorum korkutmaya başladı bu durum. Dışarı çıkarım gezerim, muzik dinlerim, yürüyüş yaparım, parka gider otururum vs. onlarla bir sorunum yok. Ama biriyle kahve içmeye gitmek bile artık beni germeye başladı bugün çıktık arkadaşlarla yarım saat onları bekledim sonra AVM'de durduk baktık markette sıra var çıktık gittik onlarla yarım saat oturduk ben nedense artık pek sohbet etmek istemiyorum konuşkanlığımı da yitirdim. Galiba karakterim yerine oturuyor ama bu durumun altında yatan psikolojimin baskıladıği bir durum mu var acaba. Psikoloğa git demek dışındaki önerilerinizi dinlemek isterim özellikle yaşını almış abiler ablalar bana daha çok yardımcı olur diye düşünüyorum. Kendi arkadaşlarım bana asosyal oldun dedi, bu konunun da farkındayım o yüzden sormak istedim.
 
Son düzenleyen: Moderatör:
Arkadaş çevrenle ortak bir noktan yok ve anladığım kadarıyla bu da seni uyumsuz gruba ayak uyduramıyor gibi hissettiriyor. Tavsiyem elinde olan veyahut istediğin hobilerin kursu, kulübü, etkinlikleri gibi ortamlarda bulunman bu sayede arkadaş çevrende sana hitap eder ve zevkle sohbet edeceğin insanları bulmuş olursun.
 
Arkadaş çevrenle ortak bir noktan yok ve anladığım kadarıyla bu da seni uyumsuz gruba ayak uyduramıyor gibi hissettiriyor. Tavsiyem elinde olan veyahut istediğin hobilerin kursu, kulübü, etkinlikleri gibi ortamlarda bulunman bu sayede arkadaş çevrende sana hitap eder ve zevkle sohbet edeceğin insanları bulmuş olursun.

Bu dediklerinizi maddi ve manevi imkanlar dahilinde bu sene yapmam biraz zor. Üniversiteye gidince yapacağım zaten. Sadece eskiden insanlar benim için sempatik uyumlu ve cana yakın olarak benimserken ben artık insanlara uzağım. Yalnızlık beni hem korkutuyor hem de bazen huzuru yalnız olmakta buluyorum sanırım ilahi bir sınav süreci geçiyorum ya da ben öyle düşünmeye başladım. 1 sene oturup ders çalışacağım bu süreci iyi idare etmem lazım.
 
Bu dediklerinizi maddi ve manevi imkanlar dahilinde bu sene yapmam biraz zor. Üniversiteye gidince yapacağım zaten. Sadece eskiden insanlar benim için sempatik uyumlu ve cana yakın olarak benimserken ben artık insanlara uzağım. Yalnızlık beni hem korkutuyor hem de bazen huzuru yalnız olmakta buluyorum sanırım ilahi bir sınav süreci geçiyorum ya da ben öyle düşünmeye başladım. 1 sene oturup ders çalışacağım bu süreci iyi idare etmem lazım.

Açıkçası bu dönem senin için sancılı bir dönem ve bu dönemde ister istemez farklı dönüşüm geçirebiliyoruz bilemiyorum durum bana normal geldi açıkçası yeri geliyor aynı hisleri hissediyor karamsar bir hale giriyorum bunun kurtuluşuda biriyle birileriyle arada da olsa sohbet edebilmek yani maddi olarak belediye tarafına göz atabilirsiniz manevî olarak verebileceğim bir öneri yok, ayrıca üniversite döneminde yüzde yüz kapanıp ders odaklı olamayı da doğru bulmuyorum elbette ağırlıklı olmalı ama ufakta olsa günde 1 saat bile kendinize vakit ayırmanız gerektiğini düşünüyorum.
 
Açıkçası bu dönem senin için sancılı bir dönem ve bu dönemde ister istemez farklı dönüşüm geçirebiliyoruz bilemiyorum durum bana normal geldi açıkçası yeri geliyor aynı hisleri hissediyor karamsar bir hale giriyorum bunun kurtuluşuda biriyle birileriyle arada da olsa sohbet edebilmek yani maddi olarak belediye tarafına göz atabilirsiniz manevî olarak verebileceğim bir öneri yok, ayrıca üniversite döneminde yüzde yüz kapanıp ders odaklı olamayı da doğru bulmuyorum elbette ağırlıklı olmalı ama ufakta olsa günde 1 saat bile kendinize vakit ayırmanız gerektiğini düşünüyorum.

O kendime vakit ayırmayı PC oynayarak forumda veya YT de gezerek yapmayı düşünüyorum genelde. Geri kalan 2 3 arkadaşım ile kütüphaneye gideceğim. Ve diğer öneriler yorumlar için teşekkürler.
 
Sınavına çalışırken en büyük mesele mental. Kimisi bunu konuları öğrenmekten duyduğun hazla temin eder kimisi de farklı yollarla. Sınav çalışmaya başla, duruma göre ayar verirsin ki zaten üniversiteye gittiğinde bu durumundan kurtulursun, bunları kafaya takma, sınavına çalış.
 
Bu dediklerinizi maddi ve manevi imkanlar dahilinde bu sene yapmam biraz zor. Üniversiteye gidince yapacağım zaten. Sadece eskiden insanlar benim için sempatik uyumlu ve cana yakın olarak benimserken ben artık insanlara uzağım. Yalnızlık beni hem korkutuyor hem de bazen huzuru yalnız olmakta buluyorum sanırım ilahi bir sınav süreci geçiyorum ya da ben öyle düşünmeye başladım. 1 sene oturup ders çalışacağım bu süreci iyi idare etmem lazım.
Uyumlu olmaya çalışırken, kendinden ödün vermek zorunda değilsin. Özellikle üniversite yıllarında bunu ben de çok yaşadım. Evde vakit geçirmeyi seven bir tipim, dışarı çıkıyorsam da yürürüm gezerim yeni yerler görmek isterim. Fakat herkeste bir cafe/avm düşkünlüğü var illa gürültülü ya da duman altı yerlerlerde takılmak istiyorlar. Bunu istemiyor olmak beni uyumsuz yapmaz. Gerekiyorsa asosyal desinler kimin umurunda? Gerçekten senle aynı kafada birkaç arkadaş bulunca bunlari zaten dert etmemeye başlıyorsun.
 
Sınavına çalışırken en büyük mesele mental. Kimisi bunu konuları öğrenmekten duyduğun hazla temin eder kimisi de farklı yollarla. Sınav çalışmaya başla, duruma göre ayar verirsin ki zaten üniversiteye gittiğinde bu durumundan kurtulursun, bunları kafaya takma, sınavına çalış.

Haklısınız hocam bende o hazzı alıyorum, bir şeyi başarınca geriye kalanlar daha az kafaya takmalık oluyor.

Uyumlu olmaya çalışırken, kendinden ödün vermek zorunda değilsin. Özellikle üniversite yıllarında bunu ben de çok yaşadım. Evde vakit geçirmeyi seven bir tipim, dışarı çıkıyorsam da yürürüm gezerim yeni yerler görmek isterim. Fakat herkeste bir cafe/avm düşkünlüğü var illa gürültülü ya da duman altı yerlerlerde takılmak istiyorlar. Bunu istemiyor olmak beni uyumsuz yapmaz. Gerekiyorsa asosyal desinler kimin umurunda? Gerçekten senle aynı kafada birkaç arkadaş bulunca bunlari zaten dert etmemeye başlıyorsun.

Tabii ki haklısınız bende duman altı mekanlarda duman üfleyenlerdendim nedense artık canım istemiyor sanki nefsimi terbiye ettim o konuda. Eskiden tam tarif ettiğiniz AVM veya kalabalık yerleri severken şu an sessiz sakin yerleri sevmeye başladım ve galiba gitgide babama benziyorum ama haberi yok onun :). İnsan yaş aldıkça farklılaşma yaşıyor. O tarz arkadaşları nasıl, ne zaman bulurum bilmiyorum ama umarım bulurum. 1 tane vardı ama artık yok. Kendimi sevmeye başladığımdan beri yalnız olduğumu da fark ettim. Bu da benim hayat hikayemden küçük bir parça. Yaşadığım değişime hazır değilim veya tam alışamadım kısa özeti bu. Umarım iyi yönde bir gelişme yaşıyorumdur. İleride tekrar sosyal bir insan olmaya çalışacağım şu an için YKS'ye odaklanmak istiyorum, sevecen ve insanlarla sohbet etmek benim doğamda var biliyorum ama biraz zaman gerekecek sanırım seneye güzel bir bölümde kendim gibi insanlar bulmak dileğiyle.
 
Son düzenleme: