Eleştirilerini okurken aslında bir zamanlar "hikaye de neymiş, ben sadece vurup kırmak istiyorum" diyen o eski halimi gördüm. Call of Duty oynarken hikaye sahnelerini hızla geçip sadece tetiğe basmak istediğim günleri hatırlattın bana. Ama God of War 2018'e neden haksızlık ettiğini, aslında o 300 liraya bir "oyun" değil, muazzam bir "babalık deneyimi" satın aldığını kendi hislerimle anlatmak isterim.
Oyunu oynarken Kratos'u sadece kontrol ettiğin bir karakter olarak değil de, bizzat kendini onun yerine koyarak bakmayı denedin mi? Karşımızdaki adam artık sadece Olimpos'u yıkan bir öfke yumağı değil. O, geçmişinden nefret eden, işlediği günahların altında ezilen ve bu mirası oğluna bırakmamak için çırpınan bir adam.
Oyun sana sadece bir balta vermiyor; sana Atreus'u veriyor. Diyor ki: "al bu senin oğlun. Henüz bir geyiği bile öldüremeyecek kadar vicdanlı, dünyadan habersiz bir çocuk. Onu eğit, ona hayatta kalmayı öğret ama en önemlisi, ona kim olduğunu (bir tanrı olduğunu) söylemeden onu koru." ara sahneleri "reklam" gibi görmen çok doğal ama o sahneler aslında oyunun ruhu. Yapımcılar o sahneleri geçmene izin vermiyor çünkü Kratos'un o suskunluğundaki acıyı, Atreus'un babasına kendini kanıtlama çabasını kaçırmanı istemiyorlar.
Kratos, oğlunun da kendisi gibi bir canavara dönüşmesinden o kadar korkuyor ki, kendi tanrılığını bile ondan saklıyor. O geçmediğin sahnelerde Kratos'un yüzündeki bir mimik, aslında binlerce sayfa kitaba bedel bir DRAM içeriyor. Eğer o sahneleri geçersen, oyunun sonunda neden ağladığımızı asla anlayamazsın. Hatırlarsın, oyunun başlarında atreus bir geyiği vururken tereddüt ediyordu. İşte o an Kratos'un içindeki savaşı hissetmelisin. Bir yanda hayatta kalması için sertleşmesi gereken bir çocuk, diğer yanda o çocuğun içindeki saflığı korumak isteyen bir baba. Atreus bazen sınırları zorluyor, hatta bir sahnede bize (babasına) karşı gelip o oku fırlatacak kadar asileşiyor. Ama Kratos ne yapıyor? O "hantal" dediğin adam, oğlu tehlikeye düştüğünde hiç düşünmeden ejderhaların üstüne atlıyor, uçurumlardan aşağı bırakıyor kendini. İşte o an hissettiğin şey "aksiyon" değil, saf babalık içgüdüsü.
Nisa, eğer hala "ben sadece stres atmak, ekranın her yerinde kan görmek istiyorum" diyorsan, evet, God of War 2018 senin için yanlış bir tercih olabilir. Belki de senin ilacın bir Call of Duty, bir Doom veya eski usul hack 'n slash oyunlarıdır. Çünkü bu oyun artık o ligden çıktı. GoW 2018, bir "yürüme simülasyonu" değil, bir olgunlaşma hikayesi Kratos'un sırtını izlerken aslında onunla birlikte o ağır yükü omuzlamanı bekliyor oyun. O balta odun kesmek için değil; her vuruşunda Kratos'un geçmişinden gelen öfkesini kontrol etme çabasını hissetmen için tasarlandı.
Zekanı stronghold gibi strateji oyunlarında kullanmayı sevmeni anlıyorum ama duygusal zekanı da bu oyuna açmanı öneririm. Kratos'u bir "tüccar" veya "ayak işçisi" olarak görmeyi bırakıp, "oğlunu kaybetmekten korkan bir baba" olarak görmeye başladığında, o 3-4 saatin aslında ne kadar kısa geldiğini fark edeceksin.
Bence bu oyuna bir şans daha ver. Ama bu sefer Kratos olarak değil, Atreus'un babası olarak oyna. Bakalım o zaman oyunu oynamak senin için sadece bir "ayak işi" mi olacak, yoksa bir onur mücadelesi mi?
