Diğer insanları bilmiyorum ama ben, gün içi hariç yalnız kalmayı seviyorum. Etrafımda kimseyi istemiyorum. Kafa dinliyorum. Gönül ilişkisinde de aynı düşünüyorum. Gün içi tamam ama akşam rahat bırakın beni, kafama göre takılayım. Bu yüzden çocuk istemiyorum.
İnsanlar şu dönemde yalnızlaşmaya başlıyorlar mı sizce?
Her şey çok metalaştı. Bu da ilişki yönüne de yansıyor, günümüzde erkek ya da kadın fark edilmeksizin her iki tarafta bir tarafta konuştuğu diğer taraftan yazıştığı bir hal aldı, cidden bir anlamlı "aşk" dediğimiz denen olgu uzun zamandır yok. Açıkca, bende inanılmaz tiksindim bu durumlardan, bir gaye de olmayınca ne olacak diye düşünüyor insan.