ornitorenk

Uzman
Katılım
4 Ağustos 2024
Mesajlar
906
Beğeniler
368
Dışarıda arkadaşlarla buluşuyoruz ama kendimi o topluma ait hissetmiyorum. Sürekli içimde tuhaf bir his oluyor. Sevemiyorum toplumda olan rutin ilişkileri. Araba konuş, ev konuş, borsa konuş, kız konuş, gelecek konuş, bitmiyor bunlar. İlgimi de çekmiyor hiçbirisi. Kariyermiş, yükselmeymiş, daha çok paraymış, evmiş, arabaymış... Sevemedim bu muhabbetleri.

Arkadaşlar iyi hoş, yalan yok iyi adamlar ama yok abi onların yaptığı hiçbir muhabbete ait değilim ben. Burada yerim yok sanırım. Sürekli kendimi dışarıda hissetmekten bu toplumdan uzakta kalan hissetmekten rahatsız olmaya başladım. Keşke hiçbir farkındalığa sahip olmadan boş beleş hayat yaşayan bir insan olsaydım, o zaman daha mutlu olurdum. Şimdi hiçbir hayatta yerim yok. Beni merak eden kimse yok, benim merak ettiğim kimse de yok. Sığıntı gibi hissediyorum.
 
Bu tamamen normal, ben de aynı yoldan geçtim.

Aslında altında çok felsefi veya psikolojik bir durum yatıyor sanmıştım fakat sorun tamamen arkadaş çevremde çıktı. Aynı okuldan veya semtten arkadaş olmamız illa arkadaş olmamız demek anlamına gelmiyordu.

Bende çözüme arkadaş çevremden uzaklaşmakla başladım, daha sonra ilgi alanlarım ile ilgili çevrelerde yeni arkadaşlar, dostluklar edindim. Bu süreç tabii ki kısa sürmedi; Neredeyse 3 - 4 senelik bir süreçti ve en sonunda bir akşam hayatıma yeni giren o çocuklarla otururken fark ettim ki; Hepsiyle ortak yanım, ortak ilgi alanlarım var, dilediğim gibi konuşabiliyor, fikir alışverişi yapabiliyordum. Daha sonra bu yeni çevremin üstüne bir de yurt dışı seyahatleri ekledim. Yeni ülkeler, yeni kültürler, insanlar gördüm.

Kısacası bu değişime ayak uydur, kendine bir şeyler kat Bu toplumu sen veya ben değiştirmeyeceğimize göre en azından kendin için yaşanılabilir kılmaya bak.

Yüksek farkındalık konusuna ise yapacağım bir yorum yok fazla. Bunu lanet gibi görmektense kendin için kullan, kendini geliştir, çevreni geliştir. Son yıllarda şu "keşke farkında olmasaydım her şeyin." saçmalığı maalesef türedi, emin ol iyi ki bazı şeylerin farkındasın. Ot gibi hayat sürenler mutlu değil mutlu taklidi yapan insanlardır.
 
Ben de böyleyim açıkçası hiç sorun etmiyorum tamamen bireysel yaşamaya çalışıyorum, karakterden ve doğuştan gelen bir şey. Arkadaşlar çağırır kafede sabahtan akşama kadar mal gibi oturmak hoşuma gitmediği için gitmiyorum artık.
 
Ben de sevmiyorum bu genel günlük hayat muhabbetlerini. O yüzden artık ailem dışında kimseyle konuşmuyorum. Onlarda mecburi. :').