Mordecai ve Rigby, Squid Game'e katılsaydı neler olurdu?

# Mordecai ve Rigby Squid Game'de

Parkta her zamanki gibi tembellik yaparken, Mordecai ve Rigby kendilerini bir anda büyük bir borç batağında buldular. Rigby'nin son "harika" fikri, parkın bahçe ekipmanlarını kullanarak yasa dışı bir dövüş kulübü kurmaktı. Tahmin edileceği üzere, bu plan feci şekilde ters gitti ve parkın ekipmanları hurdaya döndü. Benson'ın öfkesiyle yüzleşmek yerine, ikili çaresizce hızlı para kazanma yolları aramaya başladı. İşte tam bu sırada, gizemli bir kart ellerine geçti. Üzerinde sadece bir telefon numarası ve tuhaf bir sembol vardı. Başta şaka sandılar ama vaat edilen büyük ödül, tüm borçlarını kapatıp ömür boyu rahat etmelerini sağlayacak kadar cazipti. Mordecai, her zamanki gibi daha temkinliydi, ancak Rigby'nin "ne kaybedebiliriz ki?" ısrarları karşısında dayanamadı. Böylece, kendilerini bir minibüsün içinde, diğer yüzlerce çaresiz insanla birlikte, bilinmeze doğru yol alırken buldular. Squid Game'in acımasız dünyasına hoş geldiniz, Mordecai ve Rigby!



## Kırmızı Işık, Yeşil Işık

İlk oyun, çocukluklarından kalma basit bir oyun olan "Kırmızı Işık, Yeşil Işık" idi. Ancak bu sefer, kurallara uymayanların sonu ölüm olacaktı. Devasa bir bebek robotun önünde, yüzlerce oyuncu başlangıç çizgisinde bekliyordu. Yeşil ışık yandığında koşacak, kırmızı ışık yandığında ise donup kalacaklardı. En ufak bir hareket bile elenmeleri anlamına geliyordu. Rigby, her zamanki gibi sabırsızdı. Yeşil ışık yanar yanmaz depar attı, ancak robotun "Kırmızı Işık!" uyarısıyla birlikte aniden durmakta zorlandı. Tıpkı bir topaç gibi sallanırken, Mordecai onu son anda yakaladı ve yere yapıştırdı. Rigby, nefes nefese, "Az kalsın gidiyorduk dostum!" diye fısıldadı. Mordecai, "Sana sakin olmanı söylemiştim!" diye karşılık verdi. Oyun ilerledikçe, etraflarındaki oyuncular birer birer eleniyordu. Mordecai, uzun bacakları sayesinde hızlı adımlar atabiliyor, Rigby ise küçük cüssesiyle kalabalığın arasında kolayca saklanabiliyordu. Sonunda, son saniyelerde bitiş çizgisine ulaşmayı başardılar. İlk engeli atlatmışlardı, ancak bu sadece başlangıçtı.



## Şeker Kalıp

İkinci oyun, tatlı bir çocukluk anısı gibi görünen "Şeker Kalıp" idi. Her oyuncuya farklı bir şekil (daire, üçgen, yıldız, şemsiye) içeren bir şeker kalıp verildi. Amaç, iğne kullanarak şekli kırmadan çıkarmaktı. Kırılan veya süresi dolan herkes elenecekti. Rigby, şemsiye şeklini görünce panikledi. "Bu imkansız!" diye bağırdı. Mordecai ise sakinliğini korudu. Kendi yıldız şekline bakarken, aklına bir fikir geldi. "Rigby, hatırla, Benson bize her zaman ne derdi? 'İşi bitirmenin en kolay yolu, onu hiç yapmamaktır!'" Rigby şaşkınlıkla ona baktı. Mordecai, şeker kalıbını yalamaya başladı. Şekerin nemle yumuşadığını fark etmişti. Rigby de Mordecai'ın taktiğini uyguladı ve şemsiye şeklini dikkatlice yalayarak çıkarmayı başardı. Diğer oyuncular panik içinde iğneleriyle uğraşırken, Mordecai ve Rigby, Benson'dan öğrendikleri tembellik ve pratik zeka sayesinde bu turu da geçmeyi başardılar. Bu durum, onların parktaki işleri yapmaktan kaçınmak için geliştirdikleri yaratıcı çözümlerin, bu ölümcül oyunda bile işe yarayabileceğini gösterdi.



## Halat Çekme

Üçüncü oyun, güç ve strateji gerektiren "Halat Çekme" idi. Oyuncular onar kişilik takımlara ayrıldı. Mordecai ve Rigby, şans eseri, Skips ve Kas Adam gibi güçlü karakterlerle aynı takımda değillerdi. Takımları, çoğunlukla yaşlı ve zayıf görünen oyunculardan oluşuyordu. Rakip takım ise devasa kaslı adamlardan ibaretti. Rigby, umutsuzluğa kapıldı. "Bittik Mordecai! Bunlar bizi ezer!" diye sızlandı. Mordecai, her zamanki gibi daha mantıklı bir çözüm arayışındaydı. Parkta Benson'ın onlara yaptırdığı anlamsız işleri düşündü. O kadar çok halat çekme, ağır nesneleri taşıma gibi işler yapmışlardı ki, aslında fiziksel olarak oldukça dayanıklıydılar. Ayrıca, Benson'ın onlara öğrettiği bir şey vardı: "Her zaman bir kısa yol vardır." Mordecai, takım arkadaşlarına fısıldadı: "Dinleyin, biz güçle kazanamayız. Ama zekayla kazanabiliriz!" Rigby'ye döndü: "Rigby, hatırlıyor musun, Benson'ın bahçe hortumunu çekerken ne yapıyorduk?" Rigby'nin gözleri parladı. Hortumu çekerken, hortumun ucunu bir yere takıp aniden bırakarak rakibi şaşırtırlardı. Bu sefer, halatın ortasına yakın bir yere, Rigby'nin cebinden çıkardığı bir sakızla küçük bir taş yapıştırdılar. Oyun başladığında, rakip takım tüm gücüyle çekmeye başladı. Mordecai ve Rigby, takım arkadaşlarına sadece halatı tutmalarını ve direnmelerini söylediler. Tam rakip takım halatı kendi tarafına doğru çekerken, Mordecai ve Rigby aynı anda halatı bıraktılar. Rakip takım, beklenmedik bu hareketle dengesini kaybetti ve hepsi birden yere yığıldı. Bu ani şok, onların çizgiyi geçmelerine neden oldu. Mordecai ve Rigby, yine Benson'ın dolaylı yoldan öğrettiği tembellik ve kurnazlık sayesinde bu turu da geçmeyi başardılar. Diğer oyuncular şaşkınlıkla onlara bakarken, ikili birbirine çaktı.



## Misket

Dördüncü oyun, en acımasız olanlardan biriydi: "Misket". Oyuncular ikişerli takımlara ayrıldı ve her birine onar misket verildi. Amaç, yirmi dakika içinde partnerinin tüm misketlerini kazanmaktı. Kaybeden, anında elenecekti. Mordecai ve Rigby, birbirlerine rakip olmak zorunda kaldılar. Bu, onlar için en zor andı. Yıllardır en iyi arkadaş olan ikili, şimdi birbirlerinin hayatı için oynamak zorundaydı. Rigby, her zamanki gibi hile yapmaya çalıştı. Misketleri sakladı, Mordecai'ı kandırmaya çalıştı, ama Mordecai onun tüm numaralarını biliyordu. Sonunda, Rigby ağlamaya başladı. "Yapamam Mordecai! Seni eleyemem!" dedi. Mordecai de gözyaşlarına boğuldu. "Ben de seni eleyemem dostum." dedi. Zaman daralıyordu. İkisi de ne yapacaklarını bilmiyorlardı. Tam o sırada, Mordecai'ın aklına bir fikir geldi. "Rigby, hatırla, parkta her zaman ne yapardık?" Rigby, gözyaşları içinde ona baktı. "Ne yapardık?" diye sordu. Mordecai, "Her zaman bir yolunu bulurduk." dedi. İkisi de misketlerini yere bıraktılar ve birbirlerine sarıldılar. Süre dolduğunda, ikisi de misketlerini kaybetmişti. Gardiyanlar onlara doğru yaklaşırken, ikisi de sonlarının geldiğini düşündü. Ancak, tam o sırada, beklenmedik bir şey oldu. Oyunun kurucusu, onların bu dostluğunu izlemiş ve etkilenmişti. İkisinin de oyuna devam etmesine izin verdi. Bu, Squid Game tarihinde bir ilkti. Mordecai ve Rigby, birbirlerine olan sadakatleri sayesinde hayatta kalmayı başarmışlardı.



## Cam Köprü

Beşinci oyun, zeka ve şansın birleşimi olan "Cam Köprü" idi. Oyuncular, iki farklı cam panelden oluşan bir köprüden geçmek zorundaydı: biri sağlam, diğeri kırılgan. Yanlış panele basanlar, yüksekten düşerek elenecekti. Mordecai ve Rigby, bu oyunda da kendi yöntemlerini kullanmaya karar verdiler. Mordecai, uzun boyu sayesinde panelleri daha dikkatli inceleyebiliyor, Rigby ise hafifliği sayesinde riskli panellerde daha az baskı oluşturabiliyordu. Ancak bu sefer, şans faktörü çok daha büyüktü. Tam bir panele basacakken, Mordecai duraksadı. "Rigby, hatırla, Benson bize ne derdi? 'Her zaman en az dirençli yolu seçin!'" Rigby, gözlerini kısarak panele baktı. "Yani?" diye sordu. Mordecai, "Yani, en az dirençli yol, hiç yol olmamasıdır!" dedi. Rigby, Mordecai'ın ne demek istediğini anladı. İkili, diğer oyuncuların panelleri test etmesini beklemeye başladı. Diğer oyuncular birer birer elenirken, Mordecai ve Rigby, en son kalanlardan oldular. Köprünün sonuna yaklaştıklarında, önlerinde sadece iki panel kalmıştı. Mordecai, birine basmak üzereyken, Rigby onu durdurdu. "Bekle Mordecai!" dedi. Rigby, cebinden çıkardığı bir bozuk parayı havaya attı. "Yazı tura!" dedi. Mordecai şaşkınlıkla ona baktı. Rigby, "Ne kaybederiz ki?" diye sordu. Para havada dönerken, ikisi de nefeslerini tuttu. Para yere düştü ve yazı geldi. Rigby, yazının geldiği panele bastı. Panel sağlam çıktı. İkili, son panele de aynı yöntemle basarak köprüyü geçmeyi başardı. Bu, onların şans ve biraz da çocukça bir cesaretle hayatta kalma hikayelerine bir yenisini ekledi.



## Kalamar Oyunu

Son oyun, oyunun adını taşıyan "Kalamar Oyunu" idi. Bu oyun, çocukluklarında sıkça oynadıkları bir oyundu, ancak bu sefer kurallar çok daha acımasızdı. İki oyuncu, kalamar şeklindeki bir alanda karşı karşıya gelecekti. Amaç, rakibi oyun alanının dışına itmek veya rakibin "kalamarın başı"na basmasını engellemekti. Mordecai ve Rigby, son iki oyuncu olarak karşı karşıya geldiler. İkisi de birbirlerine bakarken gözlerinde hüzün vardı. Yıllardır süren dostlukları, şimdi bu ölümcül oyunla sınanıyordu. Rigby, "Mordecai, bunu yapmak zorunda mıyız?" diye sordu. Mordecai, "Başka çaremiz yok Rigby. Ya sen ya ben." dedi. Oyun başladı. Mordecai, uzun bacaklarıyla avantajlıydı, Rigby ise çevikliğiyle. İkisi de birbirlerini oyun alanının dışına itmeye çalıştı. Bir süre sonra, ikisi de yorgun düştü. Tam o sırada, Mordecai'ın aklına bir fikir geldi. "Rigby, hatırla, Benson bize ne derdi? 'İşleri bitirmenin en iyi yolu, onları hiç yapmamaktır!'" Rigby, Mordecai'ın ne demek istediğini anladı. İkisi de aynı anda yere yığıldı ve hareket etmeyi bıraktı. Gardiyanlar şaşkınlıkla onlara baktı. Oyunun kurucusu, bu beklenmedik duruma anlam veremedi. Mordecai ve Rigby, oyunun kurallarını çiğnemeden, oyunu oynamayarak kazanmışlardı. Bu, onların tembellik ve kurnazlıklarının zirvesiydi. Oyunun kurucusu, onların bu zekice hareketine hayran kaldı ve ikisini de kazanan ilan etti. Böylece, Mordecai ve Rigby, Squid Game'den sağ salim çıkmayı başardılar. Kazandıkları büyük ödülle, parktaki borçlarını ödediler ve hayatlarının geri kalanını tembellik yaparak geçirdiler. Ama her zaman, Squid Game'deki maceralarını ve Benson'ın onlara öğrettiği dersleri hatırladılar. Sonuçta, bazen en iyi strateji, hiç strateji olmamaktır.