Anlatılan hikayeye bak milletin yazdığı şeye bak. Ya anlayıp yorumlamaktan acizler ya da sırf düşmanlık olsun diye malafat sallayıp ucundan çıkanı söylüyorlar. Zihin kullanmıyorlar. İki ucu çamurlu değnek.
Anlatılan hikayeye bak milletin yazdığı şeye bak. Ya anlayıp yorumlamaktan acizler ya da sırf düşmanlık olsun diye malafat sallayıp ucundan çıkanı söylüyorlar. Zihin kullanmıyorlar. İki ucu çamurlu değnek.
Öğrenci soruyu ateistlere sormuyor ama... Öğretmenine soruyor. Bence akıllıca da bir soru. Çünkü sorunun çıkış noktası;
Madem her şeyi takdir edilmek üzere ve bir ders vermek üzere yarattı, ateistlerde takdir etmemiz gereken, örnek almamız gereken ne var diye soran inançlı bir bireyden fazlası değil çocuk.
Herkes kendi için yapıyor. İhtiyacı olan biri görünce içinde yardım etme isteği uyanır. Yardım etmezsen o duygu içinde kalır ve seni rahatsız etmeye başlar. Yardım edersen o duygudan kurtulursun ve bunun yanında rahatlama hissedersin. Bu yüzden bana göre insanların başkasına yardım etme nedeni kendini kurtarmaktır.
Kısaca ona yardım edersin çünkü içindeki o kötü histen kurtulmak istersin.
Hasidik literatürde anlatılan meşhur bir hikaye bu soruyu ele alır. Usta, öğrenciye Tanrı'nın dünyadaki her şeyi takdir edilmek üzere yarattığını öğretir, çünkü her şey bize bir ders vermek için buradadır. Zeki bir öğrenci sorar: "Ateistlerden ne ders alabiliriz? Tanrı onları neden yarattı?"
Usta yanıtlar: "Tanrı, ateistleri, hepsinden en önemli dersi öğretmek için yarattı — gerçek şefkatin dersi. Bildiğin gibi, bir ateist hayır işi yaparken, hasta birini ziyaret ederken, ihtiyacı olan birine yardım ederken ve dünyaya bakarken, bunu bazı dini öğretiler yüzünden yapmıyor. Tanrının bu işi yapmasını emrettiğine inanmıyor. Aslına bakarsan, Tanrı'ya hiç inanmıyor, bu yüzden onun eylemleri içsel bir ahlak anlayışına dayanıyor. Ve sadece doğru olduğunu hissettiği için başkalarına gösterebileceği iyiliğe bak."
"Bu demektir ki," Usta devam eder, "birisi sana yardım için uzandığında, asla 'Tanrı'nın sana yardım etmesi için dua ediyorum' dememelisin. Bunun yerine, bir an için ateist olmalı, yardım edebilecek bir Tanrı'nın olmadığını hayal etmeli ve 'Senin yardımına ben koşacağım' demelisin."
There is a famous story told in Hasidic literature that addresses this very question. The Master teaches the student that God created everything in the world to be appreciated, since everything is here to teach us a lesson. One clever student asks “What lesson can we learn from atheists? Why did God create them?”
The Master responds “God created atheists to teach us the most important lesson of them all — the lesson of true compassion. You see, when an atheist performs an act of charity, visits someone who is sick, helps someone in need, and cares for the world, he is not doing so because of some religious teaching. He does not believe that god commanded him to perform this act. In fact, he does not believe in God at all, so his acts are based on an inner sense of morality. And look at the kindness he can bestow upon others simply because he feels it to be right.”
“This means,” the Master continued “that when someone reaches out to you for help, you should never say ‘I pray that God will help you.’ Instead for the moment, you should become an atheist, imagine that there is no God who can help, and say ‘I will help you.'"
Bu yazı benim çok hoşuma gidiyor. Çok güzel. Kısacası cennet vaati için değil iyilik içlerinden geldiği için diyor. Yazının orijinali daha güzel tabii. Çeviri sönük kalıyor olabilir, ben orijinalini okumanızı öneriyorum.
Birçok iddiayı ortaya atıyorsun çoğu saçma iyilik ve kötülük anlaşılması kolay bir şeydir sana yapılmasını istemediğin bir şeyi yapmazsın olur biter mevzu bu.