Öz güven eksikliği yaşıyorum

  • Konuyu başlatan Konuyu başlatan or3m.d
  • Başlangıç Tarihi Başlangıç Tarihi
  • Mesaj Mesaj 9
  • Görüntüleme Görüntüleme 64
  • Etiketler Etiketler
    özgüven

or3m.d 15

Yetkin
Katılım
20 Ocak 2024
Mesajlar
529
Çözümler
6
Beğeniler
376
Daha spesifik bir şekilde açıklayacak olursam, devamlı kendimi insanlarla kıyaslıyorum ve devamlı benden başkalarını kendimden üstün görüyorum. Sebebini bilmiyorum; yani toplu taşımada giderken bile, ayakta yolculuk ediyoruz mesela, etrafımdaki insanlara bakıp kendimi onlardan biri değilmişim gibi hissediyorum. Bunun sebebi sizce ne olabilir? Veya okulda takılırken, herhangi bir yerde takılırken yanlış bir şey yaparsam rezil olurum diye çok düşünüyorum; bu yüzden de kendim gibi davranamıyorum. Önerileriniz nelerdir?
 
Kendini izlemeyi bırakarak başlayabilirsin sürekli kendine odaklanmak yerine dışarıya odaklanabilirsin bir ortamda otururken sohbet ediliyorsa acaba sesim nasıl acaba nasıl gözüküyorum diye düşünmemeye çalışabilirsin.
Muhtemelen bir şey söylemeden önce defalarca kez lafını tartıyorsun acaba saçma mı olur acaba yanlış mı anlaşılırım şeklinde bende böyleyim tamamen aşabilmiş değilim ama artık eski halimden daha iyiyim sana da bunu öneririm ve senin öz güvensiz olduğunu sanmıyorum ben.
Nasıl karşındaki insan hata yapıyorsa saçma konuşabiliyorsa sende aynı şekilde yapabilirsin bunda hiçbir problem yok.
 

Hocam biliyorum aslında, herkesin dili sürçebilir, herkes takılıp düşebilir, herkes yanlış bir şey söyleyebilir ama bakıyorum mesela, adam böyle bir şey yaşadıktan sonra bunu çok kolay bir biçimde tolere edebiliyor. Yani mesela hoca bir şey istese ve ben unutmuş olsam ve diğer herkeste o şey olsa ben o an kendimi o kadar yalnız hissederim ki akşama kadar bu bir dert olur benim için. Çok basit şeyleri takıyormuşum gibi geliyor. Acaba şu an nasıl görünüyorum? Acaba duruşum nasıl? Acaba soru sorabilir miyim? Falan diye kendi içimde çatışıp duruyorum ve tüm günüm bunlarla geçiyor, anı yaşayarak eğlenceli geçiremiyorum. Öz güven eksikliğim var mı yok mu bilmiyorum, tanımadığım biri soru sorsa cevap verebiliyorum, heyecanlanmıyorum, hatta çok samimi davranıyorum. Yani konuşmakla alakalı bir derdim yok diyebilirim. Duygularım sürekli bir değişim içerisinde aslında, mesela bir gün bu dertlerimden yakınıyor olurken bir başka gün hiçbir şeyi umursamayıp stabil bir şekilde geçirdiğim günlerim de oluyor. Çok random yani duygularımın nasıl ilerlediği.
 
Normal tabii. Aileden hep şöyle aslansın, şöyle kaplansın, zekisin istesen yaparsın vb duydun çok yüksek ihtimal. Sonra biraz daha toplumu, kişileri tanımaya gözlemlemeye başlayınca bir baktın senden milyon tane var. Belli bir yaşa gelince "ben özelim" ilizyonu kırılıyor.
 
Hocam aslında benim derdim tam olarak bu değil. Ben özel değilim hissinden ziyade diğer herkes benden daha özel ve ben onlardan daha aşağılardayım hissi var. Herkesle aynı düzeydeyim hissi olsa yine her şey çok güzel olurdu benim için, bu bile yeter yani.
 

Aynı şey. Özel olmadığını düşündüğün için kendini başkalarıyla kıyas etme ihtiyacı duyuyorsun. Gözlemini de doğru yapmışsın. Kimse kimsenin eşiti değil. Senden iyiler var senden kötüler var. İstediğin aynı düzeyde olma zaten mümkün değil. Şimdi ben Ali koç ile bir miyim? Hayır yani. Veya Burak özçivitle eş miyim? Hayır. Eee, müebbet hapislik cani ile de bir değilim. Herkesin kendi değeri var.
 
Çok uç örnekler verdiniz hocam. Bende zaten neden Burak özçivit değilim diye akşama kadar başımın etini yemiyorum. Dışarıda sokakta gördüğüm insanların statüleri bana onları tanımasam bile yüksekmiş gibi geliyor. Belki benden daha düşük seviyedeler ama ben onları daha tanımadan tepeme koyuyorum bile. Yani kendime saygım yok, güvenim yok bildiğiniz. Herhangi irademi çizecek veya karakterimi zedeleyecek bir travmam veya yaşanmışlığım da yok aslında. Tamamen yoktan yere tribe giriyorum, keşke sebebini bilsem ve çözsem.
 
Akışına bırakmayı deneyin. Bir dönem bende de bu tarz durum vardı, bir yere takılınca utanıyordum. Şimdi gülüp geçiyorum, umurumda olmuyor. Bazı şeyleri kafaya takmamaya çalışıp akışına bırakırsanız işler yoluna girecektir zaten.
 
Hocam doğru söylüyorsunuz, bunu yaptığım anlar oluyor zaten ve işe de yarıyor. Sorun şu ki bunu her an için uygulayamıyorum. Bazen dediğiniz gibi gülüp geçiyorum veya umurumda olmuyor, bazı zamanlarda da o olay o an aklımın içine işliyor ve ertesi güne kadar geçmiyor. Bir yapabiliyorum bir yapamıyorum anlamadığım bir şekilde. Hislerimin bir tablosunu oluştursak çizgi bir yukarıda bir aşağıda olurdu muhtemelen, bir gün çok mutlu, bir gün tam zıddı.
 
Bu siteyi kullanmak için çerezler gereklidir. Siteyi kullanmaya devam etmek için çerezleri kabul etmelisiniz. Daha Fazlasını Öğren.…