or3m.d 15

Yetkin
Katılım
20 Ocak 2024
Mesajlar
529
Çözümler
6
Beğeniler
375
Daha spesifik bir şekilde açıklayacak olursam, devamlı kendimi insanlarla kıyaslıyorum ve devamlı benden başkalarını kendimden üstün görüyorum. Sebebini bilmiyorum; yani toplu taşımada giderken bile, ayakta yolculuk ediyoruz mesela, etrafımdaki insanlara bakıp kendimi onlardan biri değilmişim gibi hissediyorum. Bunun sebebi sizce ne olabilir? Veya okulda takılırken, herhangi bir yerde takılırken yanlış bir şey yaparsam rezil olurum diye çok düşünüyorum; bu yüzden de kendim gibi davranamıyorum. Önerileriniz nelerdir?
 
Kendini izlemeyi bırakarak başlayabilirsin sürekli kendine odaklanmak yerine dışarıya odaklanabilirsin bir ortamda otururken sohbet ediliyorsa acaba sesim nasıl acaba nasıl gözüküyorum diye düşünmemeye çalışabilirsin.
Muhtemelen bir şey söylemeden önce defalarca kez lafını tartıyorsun acaba saçma mı olur acaba yanlış mı anlaşılırım şeklinde bende böyleyim tamamen aşabilmiş değilim ama artık eski halimden daha iyiyim sana da bunu öneririm ve senin öz güvensiz olduğunu sanmıyorum ben.
Nasıl karşındaki insan hata yapıyorsa saçma konuşabiliyorsa sende aynı şekilde yapabilirsin bunda hiçbir problem yok.
 
Kendini izlemeyi bırakarak başlayabilirsin sürekli kendine odaklanmak yerine dışarıya odaklanabilirsin bir ortamda otururken sohbet ediliyorsa acaba sesim nasıl acaba nasıl gözüküyorum diye düşünmemeye çalışabilirsin.
Muhtemelen bir şey söylemeden önce defalarca kez lafını tartıyorsun acaba saçma mı olur acaba yanlış mı anlaşılırım şeklinde bende böyleyim tamamen aşabilmiş değilim ama artık eski halimden daha iyiyim sana da bunu öneririm ve senin öz güvensiz olduğunu sanmıyorum ben.
Nasıl karşındaki insan hata yapıyorsa saçma konuşabiliyorsa sende aynı şekilde yapabilirsin bunda hiçbir problem yok.

Hocam biliyorum aslında, herkesin dili sürçebilir, herkes takılıp düşebilir, herkes yanlış bir şey söyleyebilir ama bakıyorum mesela, adam böyle bir şey yaşadıktan sonra bunu çok kolay bir biçimde tolere edebiliyor. Yani mesela hoca bir şey istese ve ben unutmuş olsam ve diğer herkeste o şey olsa ben o an kendimi o kadar yalnız hissederim ki akşama kadar bu bir dert olur benim için. Çok basit şeyleri takıyormuşum gibi geliyor. Acaba şu an nasıl görünüyorum? Acaba duruşum nasıl? Acaba soru sorabilir miyim? Falan diye kendi içimde çatışıp duruyorum ve tüm günüm bunlarla geçiyor, anı yaşayarak eğlenceli geçiremiyorum. Öz güven eksikliğim var mı yok mu bilmiyorum, tanımadığım biri soru sorsa cevap verebiliyorum, heyecanlanmıyorum, hatta çok samimi davranıyorum. Yani konuşmakla alakalı bir derdim yok diyebilirim. Duygularım sürekli bir değişim içerisinde aslında, mesela bir gün bu dertlerimden yakınıyor olurken bir başka gün hiçbir şeyi umursamayıp stabil bir şekilde geçirdiğim günlerim de oluyor. Çok random yani duygularımın nasıl ilerlediği.
 
Normal tabii. Aileden hep şöyle aslansın, şöyle kaplansın, zekisin istesen yaparsın vb duydun çok yüksek ihtimal. Sonra biraz daha toplumu, kişileri tanımaya gözlemlemeye başlayınca bir baktın senden milyon tane var. Belli bir yaşa gelince "ben özelim" ilizyonu kırılıyor.