Beyaz fosfor bölümünde "neden" diye soran sivilin ve kucağında çocuğuyla yanan kadının verdiği rahatsızlık hissini çoğu savaş filmi yaşatamaz. Birden fazla yerinde çıkış yolu aratan, kendi kafana sıkma isteği uyandıran ve finalinde başka şans bırakmayan oyun.
Onu unutamam. O sahne oyunun en unutulmaz sahnesidir bana göre.
 
Videodaki herkesin bir sevdiği var. Tek fark eden üstündeki üniforma.

Bir hiç için ölen bir sürü insan ve bizim hayattaki boş şikayetlerimizin ne kadar değersiz olduğu.

Sabah işe veya okula gidiyoruz değil mi, akşam eve döneriz diye?...


İnsanoğlunu yok edecek olan yine insanoğludur sözü bu durumu kanıtlar nitelikte.
 
Savaş "kurunun yanında yaşta yandı" sözünün vücut bulmuş halidir. Gereksiz denemez ancak çok haklı bir sebep olmadıkça savaşmak anlamsızdır. Savaş'ın özenilecek, iyi gösterilecek hiçbir tarafı yoktur. Bugüne kadar yaşanan savaşlara dönüp baktığımızda "Kurtuluş Savaşı" hariç hemen hemen çoğu savaşı gerekli bulmadım. Hiçbir ülkenin savaşmaması, savaşanların hızlıca ateşkes ilan etmesi ümidiyle...
 
Dünden beridir şu editi izleyip izleyip, tekrar tekrar dehşete düşüyorum.. Hele ki, "Eve gitmek istiyorum." dediği bölümde...





İyi ki Atatürk'ümüz vardı..

"Eğer vatan savunması için şart değilse her savaş bir cinayettir."
 
Son düzenleme:
@Emile A239 sıfırdan başladım xd
20240301032944_1.webp