Ben yazılım geliştirme veya grafik tasarım işine "zengin olacağım" hevesiyle değil, "bu alanlarda bir şeyler üretmek istiyorum, projelerim var, fikirlerim var" gibi düşüncelerle girdim. Hatta çoğu uğraşımda da düzgün para kazanmadığımı da belirtmeliyim. Bu yolda ilerlerken, bütün planlamayı yaptığımı söyleyemem ama karşılaştığım her bir engel bana külfet değil, bir mücadele oluyor. Gerek para olsun, gerek halledemediğim bir hata. Ancak hiçbirisine aşılamaz engel olarak bakmıyorum. Aksine bunlardan keyif alıyorum.

Kesinlikle mesleğinde başarılı olan herkes bu şekilde başarılı oluyor zaten. Ancak diğerleri için bu mücadele işkence gibi geliyor. Hem kendilerini geliştiremiyor, bir beceri sahibi olamıyorlar hem de istedikleri şeyi yapamıyorlar. Diğer söylediklerinizde de haklısınız, çocukları keşfetmek sıfır.

Çoğu ebeveyn de çocuğuna yol gösterecek bilgi birikime sahip değil, maddi yardımdan ötesini yapamıyorlar.

Bu konuda da çok sorun olduğunu düşünüyorum. Aileden herhangi bir rehberlik görmediğinde çocuk kendini kaybediyor. Aile, mıknatıs gibi etki ediyor, aile hangi tarafa yönelirse, çocuk da o yöne meyilli oluyor.

Karnını siz doyurmuyorsanız kimsenin genci, çocuğu hakkında yorum yapmaya bence gerek yok. Çünkü bu olanların sebebi 1 sonuca bağlı değil, bir sürü sebep var. Üstteki abim zaten bazı sebepleri yazmış. İnternette görüyorum sabahtan akşama kadar Z kuşağı şöyle böyle diye akıl verenlerle dolu ortalık. Böyle konuşanların'da aşırı rahat bir hayatı oluyor genelde.

Herkesin kendine göre zorlukları var. Ancak bulunduğunuz duruma göre düşünüp plan yapmadan rastgele ilerlemek akıllıca değil. Yorum yapmazsak bu durum hep böyle kalır. En azından burada bir-iki kişi görür de "ben ne yapacağım?" diye düşünür, belki kafasında bir plan kurar. Rastgele ilerlemekten iyidir. Kimseye akıl vermeye çalışmıyorum sadece bu durumun sebeplerini merak ediyorum.
 
Bilgisayar okursa yine bulamayacağını bilmiyor ama şansını arttırdığını düşünüyor, hatta bence arttırıyor da. Psikoloji atamaları diplerde. En azından bilgisayar okursa belki şanslı çıkarım diyor. Bu gençler ne yapsın peki? Biz de isteriz ki istediğimiz bölümü okuyup iş bulalım.

İşte sorun biraz da bu. Böyle hareket eden biri zaten geleceği düşünmemiştir. Konuda da belirtilmiş. En başından bir hedef belirleyip ona göre çalışsa daha iyi diyor. Psikolojide işsiz kalacağını biliyorsa, başından hedefi o bölüm olmasın. Az da olsa ilgisi olan ve önünün açık olduğu bir bölüm seçsin. Alakası olmayan bilgisayar mühendisliğini seçmesin diyor. Sonuç olarak, ilgisi olmayıp bölüme gittiğinde değişen bir sonuç olmayacak. Çünkü ilgisi yok o bölüme.
Aslında esas suç çocuklarda değil, sistemde ama o başka bir konu.
Burada da belirtmiş zaten sistemin de kötü olduğunu.