Normalde böyle konu açmayı düşünmüyordum fakat son zamanlarda olanlar artık beni buraya yazmaya itti (15 yaşında olduğumu belirtmek istiyorum.):
Ya arkadaşlar, o kadar yalnızım ki anlatamam, etrafımda 1 tane bile düzgün insan yok. Görüyorum bizim okuldaki herkes birbirinin doğum gününü kutluyor, ben ise hiç kutlamıyorum ya da tek başıma kutluyorum
herkes internette birbiriyle mesajlaşıyor ben kendimle yazışıyorum. Ekleyecek arkadaşım yok diye telefon almadım, zaten bilgisayarım da yok, sadece tabletim var. Bu yalnızlığı son 1-2 yıldır hissetmeye başladım.
Arkadaşlar ben genellikle derslerinde başarılı ve bana bir şeyler katacak insanlarla arkadaş oluyorum fakat etrafımda böyle biri olmadığı için yalnız kalıyorum. Şimdi arkadaşlar tembel ve milletle laf dalaşı yapan insanlarla arkadaş olmak istemem çünkü bu çocuğun bana yararı çok zararı olur. En yakın arkadaşım diyebileceğim insanla küstüğüm zamandan beri, o kara günden sonra tek başıma kaldım, başka insanlarla konuşmaya çalıştım fakat birbirimizle sıkı bağımız olmadığı için olmuyor. Hep ben konuşuyorum, hep ben bir şeyler soruyorum onlar hiç konuşmuyor. Böyle olunca da adım "Çok konuşan Emir." oluyor. Arkadaşım diyebileceğim sadece 2-3 arkadaşım var ama benimle çok az konuşuyorlar, hep kendi arkadaşlarıyla konuşuyorlar ama gerçekten iyi insanlar olduğunu düşünüyorum. İnsan sosyal bir varlık olduğu ve ot gibi yaşamak için tasarlanmadığından ben de sosyalleşmek istiyorum.
Geçen oturma odasında sinir krizi geçirdim sorunlar üst üste birikince. Ailemden ve öğretmenlerimden başka kimsenin beni sevdiğini düşünmüyorum. Bir de arkadaşlar bütün erkekler için söylemiyorum fakat bazı erkekler gerçekten çok fazla saf oluyor. Gidip n*h hareketi çekmeler, insanların anasına bacısına küfür etmeler, kavga çıkarmalar.
Daha liseye geçmedim fakat lise sınavına da az kaldı, stres yapıyorum. Yüzümde stresten bir sürü sivilce çıkıyor. Etrafımda çok fazla boş insan var, duyuyorum oralardan, çocukluk arkadaşlarıyla kardeş gibiler fakat benim çocukluk arkadaşlarım anca milletle kavga çıkaran boş insanlar. Gerçekten ne binada ne okulda, hiçbir yerde, neredeyse hiç kimseyle konuşmuyorum. Binadakilerle arkadaş olmaya çalıştım, aralarına almadılar sonra benimle dalga geçmeye çalıştılar. Zaten görüyorum onları hiç kimse sevmiyor. Hatta binadaki büyüklerim bile onlar yerine beni çok seviyorlar. Sadece arkadaşımmış gibi olan insanlarla takılıyorum yalnız kalmamak için.
Zaten şu okul bitsin hiçbiriyle konuşmayacağım. Sürekli öğretmenlerime içimi döküyorum, onlar bile biliyor temiz bir insan olduğumu.
Bu arada o küsen arkadaşımı aynı okulda olduğumuz için sürekli görüyorum ve geçen kızlarla beraber gördüm onu. Gerçekten şu ergenlik döneminden midir nedir insanlar çok değişiyor.
Sosyal fobisi olan biri değilim hatta yeni insanlarla tanışmak isteyen biriyim fakat bir türlü nasip olmuyor. Mesela bir tane kız kuzenim var en son küçükken görüşmüştük ondan sonra daha görüşmedik. Onunla tekrar konuşmak istiyorum fakat artık çoğu kişiyle aram bozulunca kız kuzenimin bile beni sevmeyeceğini düşünüyorum. Yani kuzenlerimle aram iyi, beni severler fakat bu olaylar (artık travma mı diyeyim) benim hafızamda kaldığı için artık biriyle tanışınca beni sevmeyeceğini düşünüyorum sürekli.
O küsen arkadaşımın arkadaşlarıyla da sürekli karşılaşıyorum, arkamdan bir şeyler atıp tutuyorlar benim hakkımda. Ya arkadaşlar bu süper zeka arkadaşım bana iftira atıyor, ben yerine kendi arkadaşlarına inanıyor, şimdi ben buna küsmeyeyim de ne yapayım? Bir de sanki ben suçluymuşum gibi arkamdan bir sürü laf atıyorlar.
Kusura bakmayın uzun bir metin oldu fakat içimi sürekli birilerine dökmek istediğim için ve dökemediğim için buraya yazmak istedim...
Ya arkadaşlar, o kadar yalnızım ki anlatamam, etrafımda 1 tane bile düzgün insan yok. Görüyorum bizim okuldaki herkes birbirinin doğum gününü kutluyor, ben ise hiç kutlamıyorum ya da tek başıma kutluyorum
herkes internette birbiriyle mesajlaşıyor ben kendimle yazışıyorum. Ekleyecek arkadaşım yok diye telefon almadım, zaten bilgisayarım da yok, sadece tabletim var. Bu yalnızlığı son 1-2 yıldır hissetmeye başladım.Arkadaşlar ben genellikle derslerinde başarılı ve bana bir şeyler katacak insanlarla arkadaş oluyorum fakat etrafımda böyle biri olmadığı için yalnız kalıyorum. Şimdi arkadaşlar tembel ve milletle laf dalaşı yapan insanlarla arkadaş olmak istemem çünkü bu çocuğun bana yararı çok zararı olur. En yakın arkadaşım diyebileceğim insanla küstüğüm zamandan beri, o kara günden sonra tek başıma kaldım, başka insanlarla konuşmaya çalıştım fakat birbirimizle sıkı bağımız olmadığı için olmuyor. Hep ben konuşuyorum, hep ben bir şeyler soruyorum onlar hiç konuşmuyor. Böyle olunca da adım "Çok konuşan Emir." oluyor. Arkadaşım diyebileceğim sadece 2-3 arkadaşım var ama benimle çok az konuşuyorlar, hep kendi arkadaşlarıyla konuşuyorlar ama gerçekten iyi insanlar olduğunu düşünüyorum. İnsan sosyal bir varlık olduğu ve ot gibi yaşamak için tasarlanmadığından ben de sosyalleşmek istiyorum.
Geçen oturma odasında sinir krizi geçirdim sorunlar üst üste birikince. Ailemden ve öğretmenlerimden başka kimsenin beni sevdiğini düşünmüyorum. Bir de arkadaşlar bütün erkekler için söylemiyorum fakat bazı erkekler gerçekten çok fazla saf oluyor. Gidip n*h hareketi çekmeler, insanların anasına bacısına küfür etmeler, kavga çıkarmalar.
Daha liseye geçmedim fakat lise sınavına da az kaldı, stres yapıyorum. Yüzümde stresten bir sürü sivilce çıkıyor. Etrafımda çok fazla boş insan var, duyuyorum oralardan, çocukluk arkadaşlarıyla kardeş gibiler fakat benim çocukluk arkadaşlarım anca milletle kavga çıkaran boş insanlar. Gerçekten ne binada ne okulda, hiçbir yerde, neredeyse hiç kimseyle konuşmuyorum. Binadakilerle arkadaş olmaya çalıştım, aralarına almadılar sonra benimle dalga geçmeye çalıştılar. Zaten görüyorum onları hiç kimse sevmiyor. Hatta binadaki büyüklerim bile onlar yerine beni çok seviyorlar. Sadece arkadaşımmış gibi olan insanlarla takılıyorum yalnız kalmamak için.
Zaten şu okul bitsin hiçbiriyle konuşmayacağım. Sürekli öğretmenlerime içimi döküyorum, onlar bile biliyor temiz bir insan olduğumu.
Bu arada o küsen arkadaşımı aynı okulda olduğumuz için sürekli görüyorum ve geçen kızlarla beraber gördüm onu. Gerçekten şu ergenlik döneminden midir nedir insanlar çok değişiyor.
Sosyal fobisi olan biri değilim hatta yeni insanlarla tanışmak isteyen biriyim fakat bir türlü nasip olmuyor. Mesela bir tane kız kuzenim var en son küçükken görüşmüştük ondan sonra daha görüşmedik. Onunla tekrar konuşmak istiyorum fakat artık çoğu kişiyle aram bozulunca kız kuzenimin bile beni sevmeyeceğini düşünüyorum. Yani kuzenlerimle aram iyi, beni severler fakat bu olaylar (artık travma mı diyeyim) benim hafızamda kaldığı için artık biriyle tanışınca beni sevmeyeceğini düşünüyorum sürekli.
O küsen arkadaşımın arkadaşlarıyla da sürekli karşılaşıyorum, arkamdan bir şeyler atıp tutuyorlar benim hakkımda. Ya arkadaşlar bu süper zeka arkadaşım bana iftira atıyor, ben yerine kendi arkadaşlarına inanıyor, şimdi ben buna küsmeyeyim de ne yapayım? Bir de sanki ben suçluymuşum gibi arkamdan bir sürü laf atıyorlar.
Kusura bakmayın uzun bir metin oldu fakat içimi sürekli birilerine dökmek istediğim için ve dökemediğim için buraya yazmak istedim...
Son düzenleyen: Moderatör:
