Aslında bu duruma ne isim koyulur bilemediğimden böyle bir isim tercih ettim. Oldum olası öyle aman aman mutlu olan biri değildim ama son 10 aydır gerçekten garip bir durumdayım. gerçekten hiç duygusuz hissettiğiniz oldu mu? İdeallerinizden vazgeçmek istediğiniz? (geçtiğiniz) sadece kendinizi umursamak istediğiniz? Olmuştur muhtemelen, yaşadığımız ülkenin adı Türkiye ve biz bu yüce ülkenin aciz milletiyiz.
Gerçekten artık kibar veya iyi biri olmak için çabalayasım gelmiyor, bencilliğe iteleniyorum. Bazı insanları görmüşsünüzdür; 25 veya 35'li yaşlarında en büyük pişmanlıkları insanlara nazik davranmak veya onları fazla önemsemektir. Ben böyle düşüncelere gömülünce hep kendime şunu diyorum "sen bu insanlar gibi geç farkına varmak zorunda değilsin" ama sanki o kadar da haksız değilim ha? Ne gerek var ki, kendime büyük yaşlara kadar işkence çektireyim? Evet azımsanmayacak şekilde bu yöne yatkın olan bir kısım var zihnimde. Fakat asıl belirsizlik ise şurada başlıyor ki; "böyle bir insan olmak bana yakışmaz" diyorum. Ancak bu düşüncenin ömrü ne kadar kısa oluyor tahmin edemezsiniz, muhtemelen 1 saat
çünkü hakkımın yendiğini hissettiğim bir konunun aklıma gelmesi için uzun bir süre diyebilirim. Haksızlığa uğradığım konular aklıma gelince de, her şeyi sallıyorum bir kenara. Evet bu işin sanırım ön sözü, ancak elimden bu kadarı gelir, dilimi ve kalbimi ancak bu kadar açabiliyorum kelimelere. Bu psikolojiye ne isim verilir bilmiyorum ama hiç de iyi bir psikolojiye benzemiyor. Sonumuz hayır olsun arkadaşlar.
Gerçekten artık kibar veya iyi biri olmak için çabalayasım gelmiyor, bencilliğe iteleniyorum. Bazı insanları görmüşsünüzdür; 25 veya 35'li yaşlarında en büyük pişmanlıkları insanlara nazik davranmak veya onları fazla önemsemektir. Ben böyle düşüncelere gömülünce hep kendime şunu diyorum "sen bu insanlar gibi geç farkına varmak zorunda değilsin" ama sanki o kadar da haksız değilim ha? Ne gerek var ki, kendime büyük yaşlara kadar işkence çektireyim? Evet azımsanmayacak şekilde bu yöne yatkın olan bir kısım var zihnimde. Fakat asıl belirsizlik ise şurada başlıyor ki; "böyle bir insan olmak bana yakışmaz" diyorum. Ancak bu düşüncenin ömrü ne kadar kısa oluyor tahmin edemezsiniz, muhtemelen 1 saat
çünkü hakkımın yendiğini hissettiğim bir konunun aklıma gelmesi için uzun bir süre diyebilirim. Haksızlığa uğradığım konular aklıma gelince de, her şeyi sallıyorum bir kenara. Evet bu işin sanırım ön sözü, ancak elimden bu kadarı gelir, dilimi ve kalbimi ancak bu kadar açabiliyorum kelimelere. Bu psikolojiye ne isim verilir bilmiyorum ama hiç de iyi bir psikolojiye benzemiyor. Sonumuz hayır olsun arkadaşlar.
