İstesen de anlatamazsın, anlatınca da lafı yer oturursun. Maalesef yaşça büyüklerin askerlik ve vatan hakkında düşündükleri şeyler bunlar. Askerlik zorunlu bir görev olmasına rağmen neden ebeveynlerin veya yaşlıların gururlandığına anlam veremiyorum. Halbuki gönüllü olarak askerlik yapanlar için gururlanmalılar.
Ailem sol kulağı duymayan abimin muaf olup askere gidememesine kızıyorlardı
. Sorunca da "keşke söylemeseydi de oradayken farkına varılıp gönderselerdi." dediler. Bu kadar fanatik olacak ne var askerlik için gerçekten? Sanarsın her askere giden savaş, buhran görüp geri dönüyor, yok öyle bir şey.
Önümüzdeki 100 yıl içerisinde çıkacağını sanmıyorum. Direkt millet ve kültür olarak çok askeri figürlere sahibiz. En basitinden "taburcu" kelimesine bakalım. Hastaneden çıkış yapmak anlamına geliyor ama kökenine bakınca hasta olma durumundan çıkıp taburuna geri dönmek anlamına geliyor. Ayrıca hiyerarşi kültürümüzde önemli yere sahip. Yolda gördüğün yaşça büyük birisine bile abi, amca, dayı diyoruz. Polise ve memura memurum, amirim vs. diyoruz. Bu anlayış hiçbir zaman değişmez bana kalırsa ama 100 yıl gibi iyimser bir süre söylemek istedim. Anlattıklarım lafügüzaf gibi gelebilir ama düşüne düşüne kendini burada buluveriyor insan.
Kolaylıklar diliyorum hayatında. Umarım istediğin gibi bir askerlik ve hayat geçirirsin.