@ProfTech, aslında etkenlerin kalkmasını beklemek hatalı bir davranış. Çünkü hayatımızda sürekli bu tarz etkenler olacak. Her seferinde geçmesini beklersek vay halimize! Psikiyatri uzmanlarına asıl bu sorunları yaşarken başvurmalıyız ki, ileride yaşanabilecek benzer durumların önüne daha erken geçebilelim. Alacağımız destek sayesinde o sorunlara karşı çok daha doğru ve güçlü yaklaşımlarda bulunabiliriz. Ayrıca sorunları bizzat yaşarken psikiyatriye başvurduğumuzda; o an neler hissettiğimizi ve neler düşündüğümüzü uzmana çok daha doğal ve gerçekçi bir şekilde aktarabiliriz. Böylece tedavi süreci de en verimli şekilde ilerler.
 
@ProfTech, aslında etkenlerin kalkmasını beklemek hatalı bir davranış. Çünkü hayatımızda sürekli bu tarz etkenler olacak. Her seferinde geçmesini beklersek vay halimize! Psikiyatri uzmanlarına asıl bu sorunları yaşarken başvurmalıyız ki, ileride yaşanabilecek benzer durumların önüne daha erken geçebilelim. Alacağımız destek sayesinde o sorunlara karşı çok daha doğru ve güçlü yaklaşımlarda bulunabiliriz. Ayrıca sorunları bizzat yaşarken psikiyatriye başvurduğumuzda; o an neler hissettiğimizi ve neler düşündüğümüzü uzmana çok daha doğal ve gerçekçi bir şekilde aktarabiliriz. Böylece tedavi süreci de en verimli şekilde ilerler.
Benim etkenim babam. Durduk yere ayaga kalkiyor ve kalın yüksek sesiyle basbas bagiriyor eline ne gecerse firlatiyor. Akli dengesi yerinde degil. Maalesef yasam sartlari geregi birlikte yasamak zorundayim kendinede hayri yok. Bir yandan zor durumlarla mucadele ediyorum. Ilac yazsa kullansam bunlar yine basima gelse bu sefer ilac kullandigim icin daha farkli sonuclar cikabilir diye dusunuyorum.

Bu arada ne kadar guzel yazmissin tebrik ederim.
 
Benim etkenim babam. Durduk yere ayaga kalkiyor ve kalın yüksek sesiyle basbas bagiriyor eline ne gecerse firlatiyor. Akli dengesi yerinde degil. Maalesef yasam sartlari geregi birlikte yasamak zorundayim kendinede hayri yok. Bir yandan zor durumlarla mucadele ediyorum. Ilac yazsa kullansam bunlar yine basima gelse bu sefer ilac kullandigim icin daha farkli sonuclar cikabilir diye dusunuyorum.
Gerçekten çok zor bir durum. Sürekli bu tarz yıpratıcı olayları içinize atmak yerine bir psikiyatrist veya psikolog ile konuşmanız, hem içinizi döküp rahatlamanızı hem de doğru yardımı almanızı sağlar.

İlaçların tam etkileri konusunda fazla yorum yapamam ama kendi sürecimden örnek verebilirim. Ben de uykusuzluk ve stres için ilaç kullandım ve hiçbir bağımlılık görmedim. Stres için olan ilacımı bırakırken de hiç sorun yaşamadım. Uyku ilacını da doktorun yönlendirmesiyle yavaş yavaş bırakıyorum; ilk günlerde ufak dengesizlikler olsa da doktorun dediğine göre beden 1-2 haftaya tamamen alışıyor. Yani ilaçlar sizi bambaşka biri yapmaz veya kontrolünüzü kaybettirmez; sadece bu zor şartlar altında ayakta kalabilmeniz için size bir kalkan olur. Yani ilaç kullanırken kendinizi kaybetmezsiniz, merak etmeyin. Daha çok gereken tedaviyi almadığınız zaman kendinizi kaybetme olasılığınız artar.

Bu arada ne kadar guzel yazmissin tebrik ederim.
Teşekkür ederim.
 
Uyku hijyeni ve uyku zamanını artırman gerek. Gün içerisinde kendini dinlemediğin için beyin akşam sessizlik çöktüğünde düşünmeye başlıyor. Gün içerisinde 30 dk kadar müzik vb. açmadan sadece duvarı izle. Ya da yatmadan 30 dk önce günlük gibi ne düşünüyorsan yaz - karala. Uyku hijyeni kur. Uyumadan 3-4 saat öncesine kadar bir şey yiyip içme. Yatmadan 1 saat önce de suyu kes. Yatağa sadece akşam uyumak için gir. Bunları yaptın, olmadı bir nöroloğa, psikiyatriste görün.
 
Şahsen tıptaki çözümlerden genellikle şaşmamak gerektiğini düşünüyorum. Fakat bunun yanında bir yandan da yaklaşık 7-8 aydır hiç ilaç kullanmadım sistem çok garipleştiriyor beni. Yaptığım bu konuşma herhangi bir kaynağa dayanılmadan sadece kendi fikirlerimi açık etmekten ibarettir. Ben de geceleri uyuyamıyordum sabaha doğru 5-6 civarında dalabiliyordum sadece o da 9-10 civarında geri kalkıyordum, bununla beraber gelişen uykusuzluk için doktora gittim. Kendisi benim psikolojik sorunlarımdan ötürü böyle olduğumu ve benim dinlenip duygularımı bastırması için bir ilaç verdi. Bundan aileme bahsettim ve kendilerine aynı zamanda ilaç kullanmak istemediğimi ve böyle bir sorunumun olmadığını söylerdim hep. Ailem ise beni anlayışla karşılayıp ilaç konusunda sadece gece yatarken uyku ilacı vereceklerini söylemişlerdi, bende kabul ettim sadece o olacaksa olur dedim. Aradan yaklaşık 1 ay geçti kutu içeriği 12 adet olan ilaç ne hikmetse her allahın günü bitmiyor tükenmiyordu. 1 Ay boyunca 12 adet ilaç nasıl olur da bitmez? diye sormaya başladım kendime ve bu durumu sordum bizimkilere. Ailem ise onlara "İlaç tedavisi görmek istemiyorum ben inanmıyorum tedavisine" dediğimi ve kendilerinin farklı bir yöntem geliştirip denettirdiklerini söylediler. Denettirdikleri yöntem ise şu bana uyuyamadığım için ilacı suyla karıştırıp veriyorlardı hep. Sonradan öğrendim ki aslında verdikleri sade, sek suymuş tamamen psikolojik olarak bilinçaltım bunu kabullenip uyuyabildiğimi zannediyordu. Aslında demek istediğim bütün mesele yine sende bitiyor her ne kadar derdini birilerine, doktorlara, ailene, arkadaşlarına veya en yakın dostun olsa ona dahi anlatsan sana çare bulamayabiliyorlar. En sonunda bütün çözüm kapıları sende bitiyor. Ben karşı çıktım tedavi olarak kendimi dinledim, ailemin de sahte oyunları sayesinde bunu atlattım. Ama dediğim gibi eninde sonunda olay aslında sende bitiyor senin kendine inanıp o sesleri susturman için bir şeyler bulman lazım. Bazı kişilerden mesela detoks olaylarının işe yaradığını da duymuştum örneğin şu dopamin detoksu olayı benim de kafama çok yatmıştı, yaklaşık 1-1.5 ay dayanabildim ama mesela ben bunu bilgisayar oyunları için yapmıştım. Ve sonucundan çok memnunum aslında oyunları 7-8 saat boş boş değilde 1-2 saat asıl keyfini alarak oynamayı öğrendim diyebilirim.